Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 3 marca 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 134/05, oddalił skargę E. L. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczającej nieruchomość.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył treść i motywy decyzji ostatecznej, utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z [...], umarzającej wszczęte na wniosek E. L. postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika [...] z [...] października 1976 r. o wywłaszczeniu na rzecz Państwa części nieruchomości o pow. 667 m2, położonej w [...] przy ul. [...], stanowiącej własność E. L. Umorzenie postępowania organy uzasadniły tym, iż decyzja Naczelnika [...] z [...] października 1976 r. była już przedmiotem postępowania nadzorczego, zakończonego decyzją Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 1996 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności tej decyzji.
Skargę na decyzję z [...] kwietnia 1996 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił.
Zdaniem organu centralnego brak jest podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zarówno decyzji nadzorczych jak i decyzji wywłaszczeniowej, w zakresie przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., zaś postępowanie nadzorcze wszczęte ponownym wnioskiem strony podlega umorzeniu, bowiem kolejna decyzja w tej mierze obwarowana byłaby wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.
W skardze na powyższą decyzję, E. L. zarzucił naruszenie prawa i godzenie w słuszne interesy stron postępowania. Zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z nieprawidłowym doręczeniem decyzji osobie nieupoważnionej oraz art. 7 i 8 k.p.a.
Oddalając tę skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwaną dalej ustawą Ppsa, Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko organów co do zasadności umorzenia postępowania nadzorczego.
W ocenie Sądu, skoro w tej sprawie toczyło się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika [...] z dnia [...] października 1976 r. o wywłaszczenie spornej nieruchomości, to Sąd z urzędu zbadał wszystkie przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a., chociaż nie podniósł tego w uzasadnieniu. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, przedmiotem oceny Sądu jest nie tylko wada decyzji wskazana przez wnioskodawcę, lecz również pozostałe wady kwalifikowane, wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Za nieuzasadnione uznał Sąd stanowisko, że wydając zaskarżoną decyzję organ centralny rażąco naruszył art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., ponieważ nie toczyło się w tej sprawie postępowanie na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem Sądu, weryfikacja decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. nie może polegać na ocenie w kilku postępowaniach poszczególnych wad decyzji wymienionych w kolejnych punktach. Skoro NSA oddalił skargę, to oznacza brak podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zarówno decyzji nadzorczych jak i decyzji wywłaszczeniowej w zakresie przesłanek, o których stanowi art. 156 § 1 k.p.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł E. L., reprezentowany przez Radcę prawnego B. S., zarzucając wyrokowi dokonanie błędnej wykładni art. 156 § 1 k.p.a. oraz naruszenie przepisów postępowania, nakładających na organ obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu prawnego i faktycznego sprawy, dbałości o słuszny interes strony określonych w art. 7 i 8 k.p.a.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona podważa legalność decyzji wydanej po przeprowadzeniu postępowania z naruszeniem zasad z art. 7 i 8 k.p.a. Zarzuty te odnoszą się także do wyroku Sądu, który skoncentrował się na wykazaniu słuszności wydanej decyzji przez organ odwoławczy jak i wcześniejszych decyzji. W sprawie niniejszej nie toczyło się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., lub też w toku którego przesłanka ta byłaby badana.
Powołana przez organ decyzja Wojewody z 7 czerwca 1995 r. była oparta o przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nie zaś w kwestii nieprawidłowego doręczenia decyzji. Tymczasem w sprawie niniejszej nie badano przesłanek nieważności, określonych w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., a zatem Sąd oparł wyrok na domniemaniach, a nie na jednoznacznych, twardych dowodach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesiona skarga kasacyjna nie spełnia wymagań formalnych i dlatego nie mogła być przedmiotem rozpoznania. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna, jako środek odwoławczy, który sporządzany jest przez profesjonalnych pełnomocników, musi odpowiadać wymaganiom formalnym, przewidzianym w art. 176 powołanej ustawy. Oprócz ogólnych wymagań przewidzianych dla pisma procesowego, powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Sporządzona w tej sprawie i wniesiona skarga kasacyjna nie zawiera wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia. Wniosku o uchylenie lub zmianę nie zamieszczono także w uzasadnieniu skargi.
Brak ten mający charakter braku nieusuwalnego, wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi, uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie środka odwoławczego. Sąd odwoławczy nie może domyślać się intencji autora skargi, ani wnioskować jakiej treści orzeczenia strona oczekuje.
Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała żadnych wątpliwości co do treści żądania. Jeśli więc wnosząc skargę nie zamieszczono w niej wniosku o uchylenie lub zmianę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, to skarga kasacyjna, jako pozbawiona jednego z niezbędnych elementów konstrukcyjnych jest niedopuszczalna.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 w zw. z art. 178, art. 193 i art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Ppsa – orzekł jak w sentencji.