Wyrok NSA z 18 kwietnia 2007 r., I OSK 985/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 18 kwietnia 2007r., na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. R.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Kr 2754/02

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Stahl przewodniczący
Sędzia NSA Jerzy Bujko sprawozdawca
Sędzia NSA Jacek Hyla
Anna Wieczorek protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi S. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku gwarantowanego

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Wnioskiem z dnia 27 marca 2002 r. S. R. wystąpiła o przyznanie jej okresowego zasiłku gwarantowanego. Żądanie to uzasadniła faktem samotnego wychowywania dziecka, brakiem pracy i stałych dochodów.

Decyzją z dnia [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta [...] przez dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] odmówiono wnioskodawczyni przyznania żądanego świadczenia z powodu niespełnienia przez nią przesłanek z przepisu art. 31 ust. 4a ustawy z dnia 19 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem gwarantowany zasiłek okresowy może być przyznany osobie, która między innymi w okresie 30 dni od dnia otrzymania decyzji urzędu pracy o ustaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych lub nie później niż w terminie 30 dni od dnia ustania prawa do zasiłku dla bezrobotnych wystąpi o wypłatę gwarantowanego zasiłku okresowego. S. R. nie spełniła tego warunku, bowiem jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku od dnia 25 września 2000 r. co stanowi przeszkodę do przyznania jej żądanego świadczenia.

W wyniku rozpoznania odwołania S. R. od tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, w pełni podzielając jej ustalenia i prawną ocenę stanu faktycznego.

Decyzję organu drugiej instancji strona zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając jej naruszenie prawa i wnosząc o przyznanie żądanego świadczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie właściwy po dniu 31 grudnia 2003 r. do rozpoznania sprawy, wyrokiem z dnia 23 listopada 2005 r. skargę oddalił. Uzasadniając to orzeczenie Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja zapadła w sprawie wszczętej wnioskiem o przyznanie zasiłku gwarantowanego. Żądanie to określiło granice sprawy administracyjnej i dlatego za bezprzedmiotowe Sąd uznał zarzuty ze skargi dotyczące nieprzyznania zasiłku celowego regulowanego przepisem art. 32 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, gdyż żądanie przyznania takiego świadczenia w ogóle nie było przedmiotem sprawy. Za nieuzasadnione uznał Sąd Administracyjny w Krakowie te zarzuty, które dotyczą odmowy przyznania skarżącej gwarantowanego zasiłku okresowego. Zgodnie z przepisem art. 31 ust. 4a ustawy o pomocy społecznej w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji świadczenie to przysługiwało osobie, która utraciła prawo do zasiłku dla bezrobotnych z powodu upływu okresu upoważniającego do jego pobierania, dochód jej rodziny nie przekraczał kryterium dochodowego z art. 4 ust. 1 ustawy, jeżeli w dniu utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz w okresie pobierania gwarantowanego samotnie wychowuje co najmniej jedno dziecko do 7 roku życia. Nadto osoba ta musiała wystąpić o wypłatę tego zasiłku nie później niż w terminie 30 dni od dnia ustania prawa do zasiłku dla bezrobotnych lub 30 dni od dnia otrzymania decyzji urzędu pracy o ustaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W sprawie jest bezsporne, że ostatnio wymieniony termin nie został zachowany przez skarżącą. Sąd I instancji stwierdził nadto, że skarżąca uzyskała w 1997 r. prawo do okresowego zasiłku gwarantowanego, lecz wypłata tego świadczenia została jej następnie zawieszona i nie zaistniały warunki (z art. 31 ust. 4e ustawy o pomocy społecznej) do przywrócenia wypłaty tego świadczenia.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie został zaskarżony przez S. R., zastąpioną przez pełnomocnika, skargą kasacyjną. Zarzuciła ona naruszenie przepisu art. 31 ust. 4a i art. 2 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej przez uznanie, że skarżąca nie spełnia ustawowych wymogów do przyznania zasiłku gwarantowanego. W uzasadnieniu tej skargi stwierdzono, że wprawdzie skarżąca nie wystąpiła o przyznanie jej przedmiotowego świadczenia w terminie 30 dni od dnia ustania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, lecz było to uzasadnione jej wyjątkowo trudną sytuacją życiową. Skarżąca powołała się na wynikający z art. 2 ustawy o pomocy społecznej społeczny cel takiej pomocy i na tej podstawie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na rzecz pełnomocnika kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. W stanie prawnym obowiązującym w dacie rozpoznania wniosku skarżącej gwarantowany zasiłek okresowy przysługiwał osobie, która spełniała ustawowe warunki wynikające z przepisu art. 31 ust. 4a ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.). Jednym z warunków wynikających z tego przepisu było wystąpienie z wnioskiem o wypłatę gwarantowanego zasiłku okresowego nie później niż w terminie 30 dni od dnia ustania prawa do zasiłku dla bezrobotnych lub 30 dni od dnia otrzymania decyzji urzędu pracy o ustaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W rozpoznawanej sprawie jest niesporne, że skarżąca nie spełniła tego ustawowego warunku do otrzymania spornego świadczenia. Dla wyniku sprawy nie ma przy tym żadnego znaczenia przyczyna niezłożenia takiego wniosku we wskazanym wyżej terminie, skoro jest to termin z prawa materialnego, którego nie można przywrócić. Wskazać przy tym należy, że od daty utraty przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej (25 września 2000 r.) do dnia wystąpienia przez nią o przyznanie spornej formy pomocy społecznej (27 marca 2002 r.) upłynął okres około 18 miesięcy.

Skarga kasacyjna nie wykazała żadnego naruszenia przepisu art. 31 ust. 4a ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej ani przez jego niewłaściwą wykładnię, ani przez błędne zastosowanie. To samo dotyczy również art. 2 tej ustawy określającego cele pomocy społecznej. Przepis ten nie może być samoistną podstawą prawną przyznania określonej formy takiej pomocy. Skoro zaś skarżąca nie spełniła warunków do przyznania jej żądanego świadczenia, to wniosek jej zasadnie został oddalony.

Dlatego na mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga kasacyjna podlega oddaleniu.