Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 720/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, uwzględniając skargę Gminy Miasta Gdańsk, stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zw. dalej SKO, w Gdańsku z dnia [...] września 2009 r., Nr [...], oraz postanowienia Prezydenta Miasta Gdyni z dnia [...] kwietnia 2009 r., Nr [...], w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności, oraz uchylił postanowienie SKO w Gdańsku z dnia [...] lutego 2009 r., Nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r., Nr [...], SKO wyznaczyło Prezydenta Miasta Gdyni jako organ właściwy do rozpoznania wniosków o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej położonej w Gdańsku przy ul. [...], wskazując, że postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. Prezydent Miasta Gdańska wyłączył się od załatwienia ww. sprawy z uwagi na okoliczność, iż Gmina Miasta Gdańska jako strona postępowania również wystąpiła z powyższym wnioskiem. W ocenie SKO w okolicznościach niniejszej sprawy winien mieć zastosowanie przepis art. 24 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej k.p.a.
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r., Nr [...], Prezydent Miasta Gdyni zawiesił postępowanie z wniosku K. S., I. M. i Gminy Miasta Gdańska w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej położonej w Gdańsku przy ul. [...] obejmującej działkę gruntu nr [...] obszaru 321 m, zapisanej w księdze wieczystej [...] do czasu uzyskania rozstrzygnięcia w przedmiocie, czy Gminie Miasta Gdańska przysługuje prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości oraz wezwał Gminę Miasta Gdańska do wystąpienia do sądu o ustalenie treści księgi wieczystej [...] i [...]. W uzasadnieniu Prezydent Miasta Gdyni wskazał, iż wpis w księdze wieczystej prawa użytkowania wieczystego w wysokości 18/100 części, związanego z prawem własności lokalu nr [...], nastąpił w 1975 r. Wówczas to Skarb Państwa, będąc zarówno właścicielem gruntu, jak i budynku położonego przy ul. [...] w Gdańsku, wyodrębnił trzy lokale mieszkalne.
Dwa lokale zostały sprzedane osobom fizycznym umową z dnia [...] marca 1975 r. (Repertorium A nr [...]). Na każdy z dwóch lokali przypadał udział w wysokości 41/100 części w częściach wspólnych budynku oraz w prawie użytkowanie wieczystego gruntu. W treści powołanego aktu nie ma zawartego wniosku o oddanie w użytkowanie wieczyste gruntu związanego z lokalem nr [...], którego właścicielem pozostał nadal Skarb Państwa, jednakże z zawiadomienia z ksiąg wieczystych z dnia [...] kwietnia 1975 r. wynika, iż taki wpis został dokonany. W roku 1990, na skutek komunalizacji, nastąpiła zmiana właściciela ze Skarbu Państwa na Gminę Miasta Gdańska. Obecnie istnieje wedle zawartości wpisu w księdze wieczystej, iż Gmina Miasta Gdańska będąca właścicielem nieruchomości jest jednocześnie użytkownikiem wieczystym tegoż gruntu. Ten stan wpisów w księdze wieczystej, który stanowi podstawę do ustalenia kręgu stron postępowania budzi poważne wątpliwości w zakresie zgodności z podstawowymi zasadami prawa cywilnego, należy zdaniem Prezydenta Miasta Gdyni zawiesić postępowanie i wezwać Gminę Miasta Gdańska do wystąpienia do właściwego sądu i ustalenie treści księgi wieczystej [...] i [...].
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Gmina Miasta Gdańska, wskazując, że zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego w składzie 7 sędziów z dnia 29 października 2002 r., sygn. akt III CZP 47/02, dopuszczalne jest istnienie stanów prawnych, w których właściciel gruntu może być równocześnie użytkownikiem nieruchomości. Skoro właśnie z tego powodu organ I instancji zawiesił postępowanie, to upada teza o istnieniu zagadnienia wstępnego. W ocenie Gminy Miasta Gdańska jeżeli wszyscy właściciele wyodrębnionych lokali złożyli wnioski o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, to zachodzą wszystkie przesłanki do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Brak jest zaś podstaw do zawieszenia postępowania z tego powodu, że w sprawie występuje zagadnienie prejudycjalne.
Zaskarżonym postanowieniem SKO utrzymało w mocy ww. postanowienie Prezydenta Miasta Gdyni, uznając, iż słuszne jest zawieszenie postępowania z uwagi na konieczność uzgodnienia księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, gdyż do czasu ustalenia, czy Gminie Miasta Gdańsk przysługuje prawo użytkowania wieczystego rozstrzygnięcie sprawy nie jest możliwe.
Powyższe postanowienie zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Gmina Miasta Gdańska, zarzucając naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 3 i 10 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, poprzez przyjęcie, iż prawo jawne z księgi wieczystej nie jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym mimo braku obalenia domniemania wynikającego z tego przepisu oraz poprzez zobowiązanie skarżącego do uzgodnienia treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 3 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Gd 720/09, uwzględniając skargę wskazał, że brak było podstaw do wyłączenia Prezydenta Miasta Gdańska od rozpatrywania złożonych wniosków o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Powołując się orzecznictwo sądowoadministracyjne (wyroki NSA: z dnia 7 grudnia 2005 r. sygn. akt I OSK 521/05, LEX nr 189858 i z dnia 16 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1017/04, LEX nr 171164; postanowienia WSA w Warszawie: z dnia 30 września 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 1432/04, LEX nr 192934, i z dnia 1 czerwca 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 453/04, LEX nr 1790580) Sąd I instancji wskazał, że włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych, tzn. uprawnienie do korzystania z władztwa administracyjnego przez samorząd terytorialny następuje kosztem znacznego ograniczenia jego dominium.
W ocenie Sądu I instancji jest to następstwem celowego działania ustawodawcy, jak np. w art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (Dz. U. z 2001 r., Nr 120, poz. 1299, ze zm.) wskazano, że o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego orzeka wójt (burmistrz, prezydent miasta) tej właśnie gminy, która jest właścicielem nieruchomości, na której ustanowiono użytkowanie wieczyste. Tego rodzaju rozwiązania prawne nie powinny budzić wątpliwości, tym bardziej, że prawo własności przysługujące jednostkom samorządu terytorialnego zostało im przyznane w celu realizacji postawionych przed nimi zadań z zakresu administracji publicznej i z tego powodu podlega licznym ograniczeniom, płynącym z przepisów prawa publicznego (uchwała NSA z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/03, ONSA 2003/4/115). A zatem ewentualne uprawnienia właścicielskie oraz pozostawanie jednocześnie dysponentem władzy publicznej uprawnionym do wydania decyzji nie prowadzi do konieczności wyłączenia w oparciu o treść art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a. Z tego względu Sąd uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] lutego 2009 r.
W ocenie Sądu I instancji wykazana powyżej nieprawidłowość postanowienia wyłączającego od załatwienia wniosków o przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności Prezydenta Miasta Gdańska i wyznaczenia w tym celu Prezydenta Miasta Gdyni spowodowała, że postanowienie tegoż organu z dnia [...] kwietnia 2009 r. dotknięte jest wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., jako że zostało wydane przez organ niewłaściwy. Skoro zaś nie istniały podstawy do działania w niniejszej sprawie Prezydenta Miasta Gdyni, to wydane w sprawie zawieszenia postępowania rozstrzygnięcia są dotknięte wadą nieważności przewidzianą w art. 156 § 1 pkt. 1 k.p.a. W konsekwencji postanowienie organu odwoławczego jest dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a, gdyż organ utrzymał decyzję dotkniętą wadą nieważności, co sprawia, że rażąco naruszył prawo.
Sąd uznał przy tym, że Gmina Miasta Gdańska nie będąc stroną postępowania administracyjnego była uprawniona do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zakresy przepisów art. 28 k.p.a., który określa legitymację strony w postępowaniu administracyjnym, i art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., który określa uprawnienie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego - nie pokrywają się. Zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie skierowane zostało do skarżącej i zobowiązywały ją do wystąpienia do sądu powszechnego, co w ocenie Sądu legitymowało Gminę Miasta Gdańska do wniesienia skargi.
Na marginesie Sąd stwierdził, że podniesione w skardze zarzuty nie są zasadne. W świetle okoliczności niniejszej sprawy oraz obowiązujących przepisów prawa zgodzić się należy bowiem z poglądem, że stan wpisów w księdze wieczystej, budzi poważne wątpliwości w zakresie zgodności z prawem, co z kolei uzasadnia potrzebę uzgodnienia treści księgi wieczystej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., złożyło SKO w Gdańsku, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności (Dz. U. Nr 175, poz. 1459, ze zm.), poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że powyższy przepis stanowi samodzielną podstawę do orzekania przez wójta w sprawach w których gmina jednocześnie jest właścicielem nieruchomości jak i użytkownikiem wieczystym. Kasator zarzucił ponadto naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. i uwzględnienie skargi w skutek błędnej wykładni art. z art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. polegającej na uznaniu, że nie stanowią one podstawy wyłączenia prezydenta w sprawie, w której wykonuje on jednocześnie uprawnienia właścicielskie, i w konsekwencji stwierdzenie nieważności postanowień organów mimo braku podstaw, co miało wpływ na wynik sprawy; oraz art. 145 § 1 pkt 2 lit. c p.p.s.a., poprzez błędne uznanie, iż postanowienia organów administracji w przedmiocie wyłączenia organu, jak i zawieszenia postępowania, dotknięte są wadą nieważności, tj. zachodzą przyczyny określone w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zawiera zarzutów usprawiedliwiających uchylenie zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny, jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli, Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to zatem, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie okoliczności uzasadniających nieważność postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i uznał, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mają usprawiedliwionych podstaw.
W świetle art. 174 powołanej ustawy, skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (ust. 1), a nadto przez naruszenie przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (ust. 2).
W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść - w granicach określonych w skardze - do ocen o charakterze prawnomaterialnym.
W przypadku jednak sformułowania zarzutów w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nazwanych wprawdzie przez autora zarzutami proceduralnym, lecz przedstawianymi jako skutek naruszeń prawa materialnego, prowadzący do niesłusznego, zdaniem autora skargi kasacyjnej, oddalenia skargi przez Sąd Wojewódzki, nie ma podstaw do odrębnego rozpoznawania takiego zarzutu przez Naczelny Sąd Administracyjny, gdyż zarzut taki nie dotyczy w istocie naruszenia prawa procesowego przez Sąd Wojewódzki, lecz jest konsekwencją oddalenia skargi, z powodu przyjęcia jako podstawy prawnej przepisu prawa materialnego rozumianego w określony przez Sąd sposób, z czym nie zgadza się autor skargi kasacyjnej, prezentujący inny pogląd w sferze prawa materialnego niż ten, który przyjęto za podstawę wyroku.
Taki charakter noszą zarzuty procesowe w tej sprawie, zarzucono bowiem naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. i uwzględnienie skargi w skutek błędnej wykładni art. z art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. polegającej na uznaniu, że nie stanowią one podstawy wyłączenia prezydenta w sprawie, w której wykonuje on jednocześnie uprawnienia właścicielskie, i w konsekwencji stwierdzenie nieważności postanowień organów mimo braku podstaw, co miało wpływ na wynik sprawy; oraz art. 145 § 1 pkt 2 lit. c p.p.s.a., poprzez błędne uznanie, iż postanowienia organów administracji w przedmiocie wyłączenia organu, jak i zawieszenia postępowania, dotknięte są wadą nieważności, tj. zachodzą przyczyny określone w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.
Ponieważ źródłem zakwestionowanych czynności procesowych, tj. wyłączenia Prezydenta m. Gdańsk i sprawy zawieszenia postępowania było przyjęcie określonego sposobu rozumienia przepisu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności (Dz. U. Nr 175, poz. 1459, ze zm.), zarzuty naruszeń procesowych mogłyby być uwzględnione tylko wówczas, gdyby okazał się usprawiedliwiony zarzut naruszenia prawa materialnego. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie tego przepisu poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że powyższy przepis stanowi samodzielną podstawę do orzekania przez wójta, w sprawach w których gmina jednocześnie jest właścicielem nieruchomości jak i użytkownikiem wieczystym.
Skarżące wyrok Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku stoi na stanowisku, że w wymieniony przepis nie stanowi już podstawy, jak było to w czasie, gdy obowiązywała ustawa o przekształcania prawa użytkowania wieczystego z 1997 r., do tego, aby to wójt, burmistrz, lub prezydent gminy będącej właścicielem nieruchomości, podejmował decyzję o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej uzasadniając omawiany zarzut, Kolegium zakwestionowało powołanie się przez Sąd Wojewódzki na przepisy nieobowiązującej już ustawy z 1997 r. Pomijając już nawet to, że powołanie się przez Sąd na przepisy nieobowiązującej ustawy nastąpiło tytułem przykładowego wskazania przypadków jednoznacznego wskazania jako organu właściwego burmistrza gminy, do której należy własność nieruchomości, to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazanie to było jak najzupełniej właściwe.
Analiza zmian przepisów dotyczących właściwości organów wydających decyzję o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przemawia za tezą, że nie było wolą ustawodawcy dokonywanie w tym zakresie zmian, które sugerowało w skardze kasacyjnej Kolegium.
Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (Dz. U. z 2001 r., Nr 120, poz. 1299, ze zm.) decyzję w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności wydawał organ, o którym mowa w ust. 1, tj. wójt (burmistrz, prezydent miasta), starosty albo marszałka województwa, jeżeli użytkowanie wieczyste jest ustanowione na nieruchomości stanowiącej własność jednostki samorządu terytorialnego.
Z kolei ustawa z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. Nr 113, poz. 1209, ze zm.), w art. 1 ust. 3 stanowiła, że decyzję o nabyciu prawa własności nieruchomości wydaje starosta - w odniesieniu do nieruchomości Skarbu Państwa, lub wójt (burmistrz, prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa - w odniesieniu do nieruchomości będącej własnością jednostki samorządu terytorialnego.
W art. 3 ust. 1 pkt 2 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości ustalono, że decyzję o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości wydaje wójt, burmistrz, prezydent miasta, zarząd powiatu albo zarząd województwa - odpowiednio w przypadku nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego.
Ustalenie właściwości organu wydającego decyzję o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności stanowiące własność komunalną, na tle ustawy z 1997 r. została przesądzona w orzecznictwie, w którym przyjęto, że właściwym organem jest organ jednostki samorządu terytorialnego będącej właścicielem przekształcanej nieruchomości. Por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 389/06, LEX nr 290703, w którym podkreślono, że z mocy unormowania kompetencyjnego (art. 2 ust. 2 w związku z ust. 1 organy gmin zostały upoważnione do kształtowania stosunków (w tym przypadku stosunków cywilnoprawnych), których jedną ze stron jest własna gmina organu wydającego decyzję w sprawie. Włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej, prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie, znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych.
W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Nie do przyjęcia jest bowiem stanowisko, że gmina może zajmować różną pozycję (raz organu wydającego decyzję, innym razem strony postępowania) w zależności od etapu załatwiania sprawy z zakresu administracji publicznej. Z przytoczonych wyżej względów należy uznać, iż gmina nie posiada legitymacji skargowej do zaskarżenia postanowienia organu odwoławczego, tj. wniesienia skargi na postanowienie samorządowego kolegium odwoławczego w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania w sprawie o przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności.
Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt K 9/08, analizując zgodność z Konstytucją art. 4 ust. 8 i 9 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości ocenił szeroko kolejne zmiany ustaw mających za przedmiot przekształcanie tego prawa i opisując zmiany dotyczące właściwości organów wydających decyzję w sprawie przekształcenia, w żadnym miejscu nie wskazywał na jakiekolwiek różnice w tym względzie pomiędzy poszczególnymi regulacjami.
Również analiza porównawcza kolejnych zmian ww. ustaw przeprowadzona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1369/07, nie daje podstaw do tego aby przyjmować, że w omawianym zakresie właściwości organu wydającego decyzję przekształcającą nastąpiła jakakolwiek zmiana.
Podobne poglądy wyrażono też w judykaturze. Wyraźne określenie, iż organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego jest uprawniony do wydawania decyzji dotyczących nieruchomości będących własnością danej jednostki samorządu terytorialnego (art. 1 ust. 3 ustawy z 2001 r.), powoduje, iż nie powstaje problem związany z kwestią ewentualnego wyłączenia osoby piastującej tę funkcję na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a. Komentarz do art. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości.
W tym miejscu wskazać trzeba, że ustawy z 1997 r. i 2001 r. obowiązywały przez pewien czas równolegle, jednakowe zatem musiało być wskazanie przez ustawodawcę organu właściwego do załatwienia sprawy. Również treść obecnie obowiązującego przepisu, nie pozostawia wątpliwości, że chodzi tu o organ, który reprezentuje jednostkę samorządu terytorialnego będącą właścicielem nieruchomości. Do przyjęcia takiego poglądu skłania sformułowanie zawarte w art. 3 ust. 1 pkt 2, iż decyzję wydaje organ odpowiednio w przypadku nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego.
Podkreślić też trzeba, że wątpliwości orzecznicze powstałe na tle właściwości organów po wejściu w życie ustawy z 2005 r. dotyczyły dotychczas zasadniczo właściwości starosty i właściwości organu wyższego stopnia i zostały usunięte przez ustawodawcę nowelą z dnia 25 listopada 2009 r. ustalającą, że organem wyższego stopnia w sprawach załatwianych przez starostę wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej w odniesieniu do nieruchomości skarbu państwa jest Wojewoda. Nie była natomiast ani kwestionowana, ani też nie dostrzeżono konieczności uściślania dotychczas stosowanej zasady, że decyzję w sprawach dotyczących mienia komunalnego decyzję podejmuje w imieniu jego właściciela organ właściwej jednostki samorządu terytorialnego.
Te wszystkie względy dawały Sądowi Wojewódzkiemu podstawy do tego, aby ocenić, że właściwym do załatwienia sprawy przekształcenia użytkowania wieczystego wnioskodawców w prawo własności był od początku sprawy administracyjnej Prezydent m. Gdańska. Nie było zatem podstaw ani do wyłączania tego organu, ani akceptowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku postanowienia o zawieszeniu postępowania, którego nieważność Sąd Wojewódzki w zaskarżonym wyroku stwierdził, ani też nie było podstaw do wydania poprzedzającego go postanowienia o zawieszeniu postępowania przez Prezydenta Miasta Gdyni z dnia [...] kwietnia 2009 r. Konsekwencją podjętych przez Sąd Wojewódzki rozstrzygnięć było też uchylenie, w powołaniu się na art. 135 p.p.s.a. postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] lutego 2009 r. wyłączającego Prezydenta Miasta Gdańska od rozpoznania wniosków o przekształcenie.
Powyższym rozstrzygnięciom Sądu Wojewódzkiemu nie można zarzucić naruszenia prawa, a tym samym uznać za usprawiedliwione zarzutów naruszenia przepisów procesowych, skoro uzasadniony był w pełni pogląd, że według art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, właściwym do rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji był Prezydent Miasta Gdańska. Wnioskom tym nie stało na przeszkodzie to, że na skutek błędu w księdze wieczystej nieruchomości, zostało wpisane prawo użytkowania wieczystego do lokalu i związanego z nim udziału, na skutek czego przyjęto, że Miasto Gdańsk jest jednocześnie właścicielem i użytkownikiem części nieruchomości nieobjętej wnioskiem w toczącym się postępowaniem administracyjnym. Błędne wpisanie prawa do księgi wieczystej nie kreuje jednak tego prawa i jest rzeczą osób zainteresowanych w usunięciu błędnego wpisu, doprowadzenie stanu księgi wieczystej do zgodności z rzeczywistym stanem prawnym.
Z tych wszystkich względów uznając, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.