Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 14 kwietnia 2004 r. Piotr S. zwrócił się do Ministra Sprawiedliwości o przekazanie mu informacji o działalności Krajowego Rejestru Sądowego w postaci nazw stowarzyszeń wpisanych do tego rejestru, które to stowarzyszenia mają siedziby lub swoje oddziały na terenie miasta W. Wnioskodawca wnosił, aby wszystkie nazwy były zapisane na dysku optycznym, w pliku tekstowym, w kolejności alfabetycznej, a każda nazwa była w oddzielnej linijce. Żądanie swoje oparł na przepisie art. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W odpowiedzi na ten wniosek podpisanej przez naczelnika Centralnej Informacji o Zastawach Rejestrowych, Krajowego Rejestru Sądowego oraz Ksiąg Wieczystych Ministerstwa Sprawiedliwości wnioskodawca został poinformowany, iż zgodnie z przepisem ustawy z 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym oraz wykonawczego do tej ustawy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2000 r. w sprawie ustroju i organizacji Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego... wydaje się wyciągi, zaświadczenia i pozostałe informacje na podstawie danych zawartych w sformalizowanym wniosku stanowiącym załącznik do tego rozporządzenia. Warunkiem uwzględnienia wniosku jest uiszczenie stosownej opłaty w sposób szczegółowo wskazany w tym piśmie. Odpowiedź wskazywała też sposób uzyskania dodatkowych informacji i tryb postępowania służący załatwieniu wniosku.
Po otrzymaniu tej odpowiedzi Piotr S. skierował do Ministra Sprawiedliwości wezwanie do zaprzestania naruszenia prawa, albowiem list zawierający odpowiedź na jego pismo "nie zawiera żadnych informacji ani nie spełnia kryteriów przewidzianych dla decyzji administracyjnych".
Na to kolejne pismo Minister Sprawiedliwości reprezentowany przez zastępcę dyrektora departamentu udzielił ponownej informacji z dnia 21 grudnia 2004 r. o sposobie korzystania z danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym. Stwierdził jednoznacznie, że spełnienie prośby wnioskodawcy z wniosku z 14 kwietnia 2004 r. jest niemożliwe.
Piotr S. ostatnią odpowiedź uznał za decyzję odmawiającą udzielenia mu informacji i wniósł na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzucił jej naruszenie art. 7 Konstytucji, przepisów rozdziału II Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 107 Kpa i art. 5 ustawy o informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 maja 2005 r. wydanym na posiedzeniu niejawnym odrzucił skargę w oparciu o przepis art. 58 par. 1 pkt 6 w związku z art. 3 par. 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /dalej p.p.s.a. - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. Sąd stwierdził, iż zaskarżone pismo Ministra Sprawiedliwości nie stanowi - wbrew twierdzeniom skarżącego - decyzji administracyjnej ani też innego aktu bądź czynności podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego, co czyni skargę niedopuszczalną.
Postanowienie WSA w Warszawie Piotr S. zaskarżył skargą kasacyjną, zarzucając mu obrazę art. 173 par. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - p.p.s.a., art. 3 par. 1 oraz art. 134 par. 1 tej ustawy poprzez pominięcie zagadnienia zgodności rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2004 r. o ustroju i organizacji Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego oraz szczegółowych zasad udzielania informacji z KRS z przepisami Konstytucji. Skarga zarzuciła też obrazę przepisów prawa materialnego: art. 1 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, przepisów ustawy z 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym przez przyjęcie, że przepisy tej ustawy mają znaczenie w niniejszej sprawie oraz przepisów wym. wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 21 grudnia 2004 r. w sprawie ustroju i organizacji Centralnej Informacji KRS... przez przyjęcie, iż akt ten w sposób wyłączny reguluje udzielanie informacji z tego Rejestru. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania albo o jego uchylenie i rozpoznanie sprawy co do istoty.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia są art. 58 par. 1 pkt 6 w zw. z art. 3 par. 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. Sąd ustalił bowiem, iż zaskarżone pismo Ministra Sprawiedliwości nie stanowiło ani decyzji administracyjnej, ani też żadnego innego aktu bądź czynności, które zgodnie z art. 3 par. 2 wym. ustawy mogły być zaskarżone w trybie kontroli działalności organów administracji publicznej. Z braku więc przedmiotu zaskarżenia WSA uznał skargę za niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu. Skarga kasacyjna nie kwestionuje tych ustaleń a także nie podnosi zarzutu zastosowanych w sprawie przepisów prawa procesowego. Zarzuca natomiast naruszenie szeregu przepisów proceduralnych i prawa materialnego, których Sąd I instancji nie stosował, nie mógł też - wobec przyjętej koncepcji rozstrzygnięcia sprawy zastosować i wobec tego nie naruszył.
Dotyczy to w szczególności art. 173 par. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a., który przewiduje możliwość wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia kończącego postępowanie w sprawie i którego Sąd I instancji w żaden sposób nie naruszył. Podobnie nie można dopatrzyć się zarzucanego naruszenia art. 3 par. 1 w zw. z art. 134 par. 1 p.p.s.a. "poprzez całkowite pominięcie... zagadnienia zgodności z Konstytucją rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21.12.2004 r....", skoro kwestią tą Sąd w ogóle nie zajmował się, gdyż nie miała ona znaczenia dla wyniku sprawy. To samo dotyczy podniesionych w treści skargi zarzutów dotyczących prawa materialnego.
Sąd I instancji stwierdził wprawdzie, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym oraz wydanego do tej ustawy rozporządzenia wykonawczego, lecz ustalenie to nie miało żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia, u podstaw którego leżało ustalenie co do braku aktu czy czynności podlegającej zaskarżeniu.
Należy zauważyć, że postępowanie kasacyjne jest ściśle sformalizowane, gdyż Sąd II instancji jest związany granicami skargi kasacyjnej /art. 183 par. 1 p.p.s.a./. Sąd może więc tylko badać, czy nastąpiło naruszenie przepisów zarzucane tą skargą i nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych - poza przedstawionymi w skardze - wad zaskarżonego orzeczenia lub postępowania przed sądem wojewódzkim. Skoro więc zarzuty ze skargi kasacyjnej nie dotyczą treści zaskarżonego orzeczenia, skarga - jak nieuzasadniona - podlega oddaleniu /art. 184 w zw. z art. 182 par. 1 i par. 3 p.p.s.a./.