Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 1719/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. S. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość.
Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:
Nieruchomości położona w gminie Żabia Wola, w obrębie [...], oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...]ha, decyzją Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2017 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, została przeznaczona pod rozbudowę drogi krajowej nr 8 do parametrów drogi ekspresowej na odcinku od węzła z drogą wojewódzką nr 579 w R. do węzła [...] z drogą wojewódzką nr 721 w W. od km [...].
Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. orzekł o ustaleniu odszkodowania za ww. nieruchomość na rzecz B. S. w kwocie 833.486 zł oraz zobowiązaniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni, od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.
Od powyższej decyzji odwołanie wniósł B. S. Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i orzekł o:
- 1) ustaleniu odszkodowania za prawo własności nieruchomości położonej w gminie Żabia Wola, w obrębie [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...]ha, przeznaczonej pod rozbudowę drogi krajowej nr 8 do parametrów drogi ekspresowej na odcinku od węzła z drogą wojewódzką nr 579 w R. do węzła [...] z drogą wojewódzką nr 721 w W. w wysokości 833.486 zł na rzecz B. S.;
- 2) odmowie powiększenia odszkodowania o 5% wartości nieruchomości z powodu niewydania nieruchomości zgodnie z art. 18 ust. 1e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.);
- 3) zobowiązaniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty ustalonego w pkt 1 odszkodowania na rzecz B. S. w terminie 14 dni, od dnia wydania decyzji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności zauważył, że odwołanie strony zostało wniesione jedynie w zakresie niepowiększenia odszkodowania o 5% wartości nieruchomości na podstawie art. 18 ust. 1e powołanej ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r.
Wskazał, że jakkolwiek zarzut odwołania dotyczy jedynie braku powiększenia odszkodowania o 5% wartości nieruchomości, to brak jest podstaw do uznania, że decyzja została zaskarżona jedynie w tej części z uwagi na fakt, że w sentencji zaskarżonej decyzji brak jest stosownego orzeczenia w kwestionowanym zakresie. Z tego też względu w toku prowadzonego postępowania odwoławczego Minister Inwestycji i Rozwoju, dokonał oceny całej decyzji organu I instancji.
Podkreślono, że podstawę dla ustalenia odszkodowania za przejęcie z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa prawa własności przedmiotowej nieruchomości stanowił operat szacunkowy sporządzony na zlecenie Wojewody Mazowieckiego w dniu 16 listopada 2017 r., przez rzeczoznawcę majątkowego M. J., aktualizowany w dniu 30 maja 2019 r. Organ dokonując oceny ww. operatu szacunkowego w konkluzji stwierdził, że nie zawiera on nieprawidłowości, które uniemożliwiają dalsze jego wykorzystywanie dla celu ustalenia odszkodowania.
Odnosząc się do zarzutu odwołania organ podkreślił, że zawiadomienie o wydaniu decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2017 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, opatrzonej rygorem natychmiastowej wykonalności, zostało odebrane przez B. S. w dniu 21 marca 2017 r., zatem termin na wydanie inwestorowi nieruchomości upłynął w dniu 20 kwietnia 2017 r. (czwartek). Natomiast wydanie przedmiotowej nieruchomości przez byłego właściciela nastąpiło w dniu 25 kwietnia 2017 r., co potwierdza oświadczenie o wydaniu nieruchomości złożone inwestorowi, a więc z uchybieniem ustawowego terminu.
Organ nie podzielił poglądu odwołującego się, że liczenie 30 dniowego terminu na wydanie nieruchomości należało rozpocząć od zawiadomienia o wydaniu decyzji poprzez jego publiczne ogłoszenie - art. 11f ust. 3 specustawy drogowej. Skoro zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zostało skutecznie doręczone dotychczasowemu właścicielowi w dniu 21 marca 2017 r. to od tej właśnie daty należy liczyć 30 dniowy termin na wydanie nieruchomości inwestorowi. Brak jest podstaw by termin ten uległ przedłużeniu i rozpoczął swój bieg po upływie 14 dni od publicznego ogłoszenia zawiadomienia. Za taką interpretacją przemawiają szczególne motywy specustawy drogowej polegające na przyspieszeniu realizacji inwestycji drogowych, jak i wykładnia celowościowa art. 18 ust.1e specustawy drogowej, który gratyfikuje właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości za szybkie przekazanie nieruchomości inwestorom.
Podkreślono przy tym, że wskazany przez skarżącego art. 11f ust. 3 specustawy drogowej określa jedynie sposoby doręczenia decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oraz zawiadomienia o jej wydaniu oraz wskazuje osoby, którym należy takie dokumenty doręczyć. Tym samym nie może wpłynąć, w analizowanej sprawie, na zmianę sposobu liczenia terminu na wydanie nieruchomości inwestorowi. Wobec powyższego za bezzasadny uznano wniosek o zwrócenie się do Urzędu Gminy Żabia Wola o udzielenie informacji co do okresu dostępności obwieszczenia na tablicy informacyjnej.
Organ wyjaśnił, że nie można również uwzględnić przedstawionej koncepcji strony, w odniesieniu do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2017 r., sygn. akt II OPS 2/16. Powołana uchwała została podjęta w celu ustalenia zasad liczenia terminu na wniesienie odwołania od decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w sposób zapewniający skuteczną ochronę praw procesowych podmiotów, którym odjęto prawo własności.
Skargę na powyższą decyzję w części, tj. w zakresie pkt 2 co do odmowy powiększenia odszkodowania o 5% wartości nieruchomości wniósł B. S., zarzucając naruszenie:
- 1) przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., mających istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w zw. z art. 49 ust. 2 k.p.a. poprzez ich błędną interpretację i ustalenie, że początek biegu 30-dniowego terminu na wydanie nieruchomości należy liczyć od dnia 21 marca 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę stwierdził, że pod pojęciem wydania nieruchomości w rozumieniu art. 18 ust. 1e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. należy rozumieć podjęcie i ujawnienie takich czynności przez dotychczasowego jej właściciela, które zapewnią nowemu właścicielowi (inwestorowi) realną możliwość wykonywania w stosunku do niej wszelkich działań wynikających z prawa własności, a więc przede wszystkim posiadania, używania, pobierania pożytków, przetworzenia i rozporządzania rzeczą. Zatem czynność zmierzająca do realizacji tej czynności musi być odpowiednio widoczna i rzeczywista. Właściciel winien zatem podjąć jakiekolwiek działania, które mogą być odczytane jako przejaw woli wydania nieruchomości.
W ocenie Sądu pomiar laserowy nieruchomości oraz prace geodezyjne poprzedzające wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie świadczą o realnym wydaniu nieruchomości. Pierwszym przejawem ze strony skarżącej, który uwidocznił zamiar wydania nieruchomości było oświadczenie z dnia 25 kwietnia 2017 r. Z uzasadnienia skargi nie wynika, aby skarżący po otrzymaniu zawiadomienia o wydaniu decyzji, a przed złożeniem oświadczenia w jakikolwiek inny sposób zamanifestował wolę wcześniejszego wydania nieruchomości. Skarżący nie wykazał, że przed 25 kwietnia 2017 r. doszło więc do przeniesienia posiadania i umożliwienia inwestorowi korzystania z nieruchomości w sposób właścicielski.
Sąd zauważył, że jakkolwiek podwyższenie odszkodowania jest obligatoryjne w razie spełnienia omawianych przesłanek, to organ nie ma obowiązku pouczania o powyższym. Ponadto chociaż z zasady działania organów administracyjnych wynika obowiązek ustalenia stanu faktycznego sprawy, to jednak z uwagi na wyjątkowość instytucji obowiązek wykazania tej istotnej okoliczności w równym stopniu spoczywa na stronie, która winna z organem w tym zakresie współdziałać. Skarżący nie udowodnił w sposób niebudzący wątpliwości spełnienia przesłanki z art. 18 ust. 1e pkt 3 cytowanej ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r.
Stwierdzono przy tym, że w art. 11f ust. 3 ustawy z 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych przewidziano trzy niezależne od siebie sposoby zawiadamiania o wydaniu decyzji: 1) doręczenie decyzji;
- 2) doręczenie zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej;
- 3) zawiadomienie w drodze obwieszczeń - odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronach internetowych tych gmin, a także w prasie lokalnej. Pierwsza forma dotyczy wyłącznie wnioskodawcy, tylko wnioskodawcy doręcza się decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji doręcza się zawiadomienie o wydaniu decyzji - ta forma miała zastosowanie w stosunku do skarżącego. Pozostałe strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia. Tak więc przepis art. 11f ust. 3 specustawy drogowej określa sposoby doręczenia decyzji o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej, zawiadomienia o jej wydaniu oraz wskazuje osoby, którym należy takie dokumenty doręczyć.
W przepisie art. 18 ust 1e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. stanowiącym uregulowanie lex specialis w stosunku do przepisów kpa ustawodawca wskazał, że w przypadku w którym dotychczasowy właściciel lub użytkownik wieczysty wyda nieruchomość niezwłocznie lecz nie później niż w terminie 30 dni od dnia doręczenie zawiadomienia o wydaniu decyzji, wysokość odszkodowania powiększa się o 5%. W przypadku tych podmiotów, którym przepis specustawy drogowej nakazuje wysyłanie zawiadomienia o wydaniu decyzji, termin na wydanie nieruchomości biegnie od dnia doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej. Przepis ten jest jasny, konkretny i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych.
Zdaniem Sądu powyższe prowadzi do uznania, że skuteczne, indywidualne doręczenie zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowi początek do liczenia biegu terminu na wydanie nieruchomości w trybie art. 18 ust. 1e specustawy drogowej. Organ ustalił, że zawiadomienie o wydaniu decyzji Wojewody Mazowieckiego o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, opatrzonej rygorem natychmiastowej wykonalności, zostało odebrane przez B. S. w dniu 21 marca 2017 r., zatem termin na wydanie inwestorowi nieruchomości upłynął w dniu 20 kwietnia 2017 r. Natomiast wydanie przedmiotowej nieruchomości przez byłego właściciela nastąpiło w dniu 25 kwietnia 2017 r., co potwierdza oświadczenie o wydaniu nieruchomości złożone inwestorowi.
Sąd podzielił stanowisko organu, że pogląd odwołującego się jakoby liczenie 30 dniowego terminu na wydanie nieruchomości można było liczyć od doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji poprzez jego publiczne ogłoszenie - art. 11f ust. 3 specustawy drogowej jest chybiony.
Nie uwzględniono również przedstawionej koncepcji strony, w odniesieniu do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2017 r. sygn. akt II OPS 2/16. Powołana uchwała została podjęta w celu wyjaśnienia skuteczności doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej i ustalenia zasad liczenia terminu na wniesienie od niej odwołania w sposób zapewniający skuteczną ochronę praw procesowych podmiotów, którym odjęto prawo własności.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł B. S., zarzucając naruszenie:
- 1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11c ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo tego, że decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody Mazowieckiego powinny zostać uchylone w całości, albowiem ich wydania nie poprzedziło dokładne zbadanie sprawy, przeprowadzenie niezbędnych dowodów i ustalenie stanu faktycznego, co doprowadziło do błędnego ustalenia, że faktyczne wydanie nieruchomości przez skarżącego nastąpiło przed datą wysłania przez niego oświadczenia o wydaniu nieruchomości z dnia 21 kwietnia 2017 r., a w następstwie tego błędne ustalenie, że skarżący nie wydał nieruchomości w terminie, o którym mowa w art. 18 ust. 1e ustawy i w związku z tym odszkodowanie za odjęcie nieruchomości nie powinno zostać powiększone o 5%;
- 2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. w zw. z art. 49 ust. 1 i 2 k.p.a. i art. 11c ustawy poprzez ich błędną wykładnie skutkującą uznaniem, że początek biegu 30-dniowego terminu na wydanie nieruchomości należy liczyć od dnia 21 marca 2017 r., podczas gdy zawiadomienie o wydaniu decyzji wywłaszczającej na podstawie ustawy, zgodnie z dyspozycją art. 49 ust. 2 k.p.a., powinno zostać uznane za dokonane w terminie 14 dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, przez co termin na wydanie nieruchomości mógł upłynąć najwcześniej 30 kwietnia 2017 r.
Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o:
- 1) uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji;
- 2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych za postępowanie w obydwu instancjach.
Ponadto w piśmie z dnia 7 stycznia 2021 r. B. S. oświadczył, że zrzeka się rozpoznania sprawy na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie podać należy, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", ponieważ skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.
W skardze kasacyjnej sformułowane zostały zarzuty dotyczące naruszenia zarówno prawa materialnego jak i przepisów postępowania, mając jednak na uwadze, że istota sporu dotyczy wykładni przepisów materialnoprawnych, do tych zarzutów należy się odnieść w pierwszej kolejności. Zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego wskazano na naruszenie art. 18 ust. 1e specustawy w zw. z art. 49 ust. 1 i 2 k.p.a. i art. 11c specustawy przez ich błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że początek biegu 30 dniowego terminu na wydanie nieruchomości należy liczyć od dnia 21 marca 2017 r., podczas gdy zawiadomienie o wydaniu decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, zgodnie z dyspozycją art. 49 ust. 2 k.p.a. powinno zostać uznane za dokonane w terminie 14 dni od dnia w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie o wydaniu tej decyzji, przez co termin na wydanie nieruchomości mógł upłynąć najwcześniej 30 kwietnia 2017 r.
Powołany art. 18 ust. 1e specustawy stanowi, że w przypadku, w którym dotychczasowy właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej odpowiednio wyda tę nieruchomość lub wyda nieruchomość i opróżni lokal oraz inne pomieszczenia niezwłocznie, lecz nie później niż w terminie 30 dni od dnia: 1) doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji, o której mowa w art. 17, 2) doręczenia postanowienia o nadaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności albo 3) w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna - wysokość odszkodowania powiększa się o kwotę równą 5% wartości nieruchomości lub wartości prawa użytkowania wieczystego.
Zagadnieniem spornym jest ta część przepisu, która określa początek biegu 30 dniowego terminu od dnia doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji o której mowa w art. 17, istota sporu dotyczy sformułowania od dnia "doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji". Wątpliwości dotyczące wykładni art. 18 ust. 1e specustawy, w zakresie wskazanym wyżej, po części związane są z treścią art. 11f ust. 3 specustawy, w którym określone zostały zasady doręczania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.
Powołany art. 11f ust. 3 specustawy stanowi, że wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych doręczają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadamiają o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, w urzędowych publikatorach teleinformatycznych - Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów, a także w prasie lokalnej.
Ponadto wysyłają zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości. W przypadku, o którym mowa w art. 11a ust. 2, zawiadomienie to wysyła się wojewodom albo starostom, na których obszarze właściwości znajdują się nieruchomości lub ich części objęte wnioskiem o wydanie tej decyzji. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne.
Należy zauważyć, że w art. 11f ust. 3 zdanie pierwsze specustawy drogowej ustawodawca wyraźnie rozróżnia dwie kategorie stron postępowania w sprawie realizacji inwestycji drogowej - wnioskodawcę oraz pozostałe strony i w odniesieniu do każdej z tych kategorii stron postępowania przyjmuje odmienny sposób realizacji doręczenia decyzji. W przypadku kategorii pierwszej, obejmującej wyłącznie wnioskodawcę, specustawa drogowa zakłada (nakazuje) doręczenie decyzji w tradycyjnej formie, czyli na piśmie. Natomiast w przypadku drugiej kategorii stron określonej przez ustawodawcę mianem "pozostałych stron postępowania" zawiadomienie o wydaniu decyzji następuje w formie obwieszczenia, a więc formy publicznego ogłoszenia, o którym mowa w art. 49 k.p.a. Nadto z art. 11f ust. 3 specustawy wynika, że w przypadku dotychczasowych właścicieli nieruchomości, użytkowników wieczystych, a którzy należą do drugiej kategorii stron określonych jako "pozostałych stron postępowania" istnieje dodatkowy obowiązek wysłania zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji.
Wskazać należy, że art. 11f ust. 3 zdanie pierwsze specustawy drogowej w sposób kompletny wskazuje formy doręczeń, jakie znajdują zastosowanie przy wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Oznacza to, że skutek prawnoprocesowy w postaci przyjęcia wynikającego z art. 49 k.p.a. domniemania, że po upływie terminu czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia nastąpiło doręczenie decyzji stronom, którym decyzja nie została doręczona na piśmie, znajduje zastosowanie względem wszystkich stron, z wyjątkiem wnioskodawcy, a zatem również względem dotychczasowych właścicieli i użytkowników wieczystych.
Tym samym wynikający z art. 11f ust. 3 zdanie drugie dodatkowy obowiązek (ponadto wysyła się) wysłania zawiadomienia dotychczasowym właścicielom i użytkownikom wieczystym o wydaniu decyzji, nie ma znaczenia równoważnego z doręczeniem decyzji, które następuje w formie obwieszczenia (zob. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 27 lutego 2017 r. sygn. akt II OPS 2/16). Jednym słowem doręczenie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji byłym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym następuje w trybie publicznego ogłoszenia, tak jak wszystkim pozostałym stronom poza wnioskodawcą.
Natomiast w stosunku do byłych właścicieli nieruchomości i użytkowników wieczystych ustawodawca nałożył na organ jeszcze obowiązek wysłania zawiadomienia o wydaniu decyzji. To odwołanie się do art. 11f ust. 3 specustawy stało się konieczne, aby prawidłowo dokonać wykładni art. 18 ust. 1e ustawy w spornej części dotyczącej sformułowania "od doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji". Mając na uwadze wskazane wyżej wyjaśnienia należy stwierdzić, że 30 dniowy termin na wydanie nieruchomości biegnie od dnia doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji, tego zawiadomienia o którym mowa w art. 11f ust. 3 ustawy, a nie od daty doręczenia decyzji, które następuje w trybie obwieszczenia. Za taką wykładnią przemawia zarówno brzmienie art. 18 ust. 1e specustawy, jak również systemowa wykładania uwzględniająca pozostałe regulacje zawarte w tej ustawie, tj. art. 11f ust. 3.
Dlatego też zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1e, art. 11f ust. 3 specustawy w zw. z art. 49 k.p.a. poprzez błędną wykładnię jest niezasadny. A w konsekwencji prawidłowe są ustalenia organów, że wydanie nieruchomości o którym mowa w art. 18 ust. 1e specustawy nastąpiło z uchybieniem terminu o jakim mowa w tym przepisie. Jak wynika z akt sprawy zawiadomienie o wydaniu decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2017 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zostało odebrane przez skarżącego w dniu 21 marca 2017 r., zatem 30 dniowy termin na wydanie nieruchomości upłynął w dniu 20 kwietnia 2017 r., natomiast wydanie nieruchomości nastąpiło w dniu 25 kwietnia 2017 r., co potwierdza oświadczenie o wydaniu nieruchomości złożone inwestorowi. W takich okolicznościach bezprzedmiotowe są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne i dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. skarga kasacyjna została oddalona.