Postanowienie NSA z 22 listopada 2006 r., I OSK 99/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 22 listopada 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 września 2005 r. sygn. akt IV SA/Gl 45/04

Skład

Przewodniczący: sędzia NSA Maria Wiśniewska Sędziowie NSA Joanna Runge-Lissowska (spr.) Leszek Włoskiewicz
Michał Zawadzki protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Artura D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 19 stycznia 2004 r. (...) w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 29.09.2005 r. IV SA/Gl 45/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu skargi Artura D., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 19.01.2004 r. (...) i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. z dnia 16.12.2003 r. (...).

Decyzjami tymi odmówiono Arturowi D. przyznania dodatku mieszkaniowego, gdyż choć ustawowe kryteria dochodowe zostały spełnione, to jednak - zdaniem organów - występuje rażąca dysproporcja między niskimi dochodami, a faktycznym stanem majątkowym, bowiem Artur D. jest właścicielem dwóch samochodów marki Fiat 126p - rocznik 1988 o wartości 1.000 zł i rocznik 1992 o wartości 1.500 zł i organy uznały, że w tej sytuacji ma zastosowanie art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. nr 156 poz. 1817/.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż decyzje te naruszają art. 7 i 71 par. 1 Kpa, bowiem nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy, z których miałoby wynikać, że rzeczywiście istnieją przesłanki, o których mowa w art. 7 ust. 3 cytowanej ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Sąd wyjaśnił pojęcie rażącej dysproporcji i podkreślił, iż sam fakt posiadania samochodów o niskiej wartości nie wskazuje, aby uzasadniona była odmowa przyznania dodatku, gdyż nie dokonano ustaleń w jakiej wysokości ponoszone są koszty na ich utrzymanie, zwłaszcza, że Artur D. podawał, iż jeden samochód służy mu do dojazdów do pracy, zaś drugi użytkuje w całości jego brat. Do ustalenia tych okoliczności w zakresie wysokości kosztów za pomocą odpowiednich dokumentów, Wojewódzki Sąd zobowiązał organy.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., domagając się jego uchylenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i oparło skargę kasacyjną “na zaistnieniu przesłanki z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ tj. nieuzasadnionym zarzucie naruszenia prawa materialnego, a w szczególności art. 7, 77 par. 1 poprzez niewyjaśnienie w sposób należyty wszystkich istotnych w sprawie okoliczności faktycznych oraz nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, jednakże jest to środek dość sformalizowany, bowiem powinien on odpowiadać ściśle określonym wymogom. Elementy skargi kasacyjnej wymienia art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej “p.p.s.a.", stanowiąc, iż powinna ona czynić zadość wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Jak wynika z tego przepisu składniki skargi kasacyjnej można podzielić na dwa rodzaje: właściwe dla każdego pisma procesowego w postępowaniu sądowym i właściwe tylko dla tej skargi. Pierwsze z nich zawarte są przed wyrazem “oraz" drugie zaś po nim, różnica między nimi polega na skutkach, jakie pociąga za sobą ich nieumieszczenie w skardze kasacyjnej. Jeżeli skarga kasacyjna nie zawiera elementów przepisanych dla pisma procesowego, brak ten jest sanowany w trybie art. 49 p.p.s.a., natomiast brak jakiegokolwiek ze składników właściwych tylko dla tej skargi, tj. wymienionych po wyrazie “oraz", pociąga za sobą jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej, bowiem przepisy dotyczące skargi kasacyjnej nie zawierając regulacji w tym zakresie powodują, że brak taki jest nieusuwalny.

Jednym ze składników skargi kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacyjnych. Podstawy te wskazuje art. 174 p.p.s.a. i są nimi: naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy. Odpowiadające temu przepisowi przytoczenie podstaw kasacyjnych będzie polegało na wskazaniu konkretnego przepisu, konkretnego aktu prawnego oraz charakteru naruszenia. Tylko takie przytoczenie podstaw spełnia wymogi cyt. art. 176 p.p.s.a., czyniąc zadość wymaganiom formalnym przypisanym skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zawiera podstaw kasacyjnych. Mówi się, że skarga ta oparta jest na zaistnieniu przesłanki z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., co oznaczałoby, iż należy się spodziewać wskazania przepisów proceduralnych, które miały zastosowanie w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, a które zostały naruszone, podczas gdy dalej wyjaśnia się, że chodzi o nieuzasadniony zarzut naruszenia prawa materialnego, a w szczególności art. 7, 77 par.

1. Takie przytoczenie podstaw skargi kasacyjnej nie odpowiada wymogom art. 176 p.p.s.a., Nie wskazano bowiem żadnego przepisu prawnego, którego naruszenie zarzuca się Sądowi, gdyż tym nie jest art. 174 pkt 2 p.p.s.a., ten bowiem tylko stanowi na jakich zarzutach można oprzeć skargę kasacyjną, ani materialnego, gdyż wymienia art. 7 i 77 par. 1 bez wskazania o jaki akt chodzi. Nie można zatem uznać, aby przytoczone zostały podstawy. Tym samym skarga kasacyjna jako niezawierająca podstaw kasacyjnych jest niedopuszczalna.

Wobec powyższego, skargą należało odrzucić i Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 par. 1 pkt 6 ww. ustawy i art. 193 p.p.s.a.