Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 457/18 oddalił skargę Fundacji [...] na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych. Decyzją tą, wydaną na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) oraz art. 12 pkt 2, art. 18 ust. 1 pkt 1, art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 922 ze zm.) w zw. z § 4 pkt 1-4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie dokumentacji przetwarzania danych osobowych oraz warunków technicznych i organizacyjnych, jakim powinny odpowiadać urządzenia i systemy informatyczne służące do przetwarzania danych osobowych (Dz. U. Nr 100, poz. 1024), organ: 1) nakazał Fundacji [...] przywrócenie stanu zgodnego z prawem, poprzez uzupełnienie dokumentacji stanowiącej politykę bezpieczeństwa w zakresie informacji o budynkach, pomieszczeniach lub częściach pomieszczeń tworzących obszar, w którym przetwarzane są dane osobowe w związku z powierzeniem przetwarzania danych [...] oraz w zakresie opisu struktury zbiorów danych wskazującego zawartość poszczególnych pól informacyjnych i powiązania między nimi, w terminie 14 dni od dnia w którym decyzja stanie się ostateczna;
- 2) w pozostałym zakresie umorzył postępowanie.
Fundacja [...], reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."). W uzasadnieniu wniosku wskazała, że w obecnym stanie prawnym nie istnieją już podstawy prawne, na których oparto zaskarżona decyzję. W związku z tym nie jest możliwe wykonanie zaskarżonej decyzji, gdyż zawiera ona wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Zawiera ona bowiem w sobie nakazy sprzeczne z przepisami prawa powszechnie obowiązującego – i to nawet w dniu jej wydania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Po oddaleniu skargi przez wojewódzki sąd administracyjny, strona, która wniosła skargę kasacyjną może wystąpić z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. Uwzględnienie takiego wniosku jest możliwe, jeżeli spełnione są przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien zbadać, czy zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, tj. niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że jego wykonanie faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd może zatem wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, ale tylko wówczas, jeżeli realne jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Powyższe oznacza, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powołana została zatem do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mógłby dla strony wywołać taki akt, zanim zostanie zbadany przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Odnosi się ona do sytuacji szczególnego i wyjątkowego zagrożenia, która wymaga zastosowania specjalnego rodzaju tymczasowej ochrony strony postępowania.
Tymczasem skarżąca Fundacja w swoim wniosku nie podała żadnych okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., a więc w ogóle nie wskazała na niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powołała się jedynie na wady prawne zaskarżonej decyzji, które będą podlegały ocenie dopiero na etapie merytorycznego rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 5 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 457/18. Wchodzenie w meritum sprawy na etapie badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mijałoby się z celem tej instytucji.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, wobec niewykazania przez skarżącą kasacyjnie okoliczności, które umożliwiłyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.