Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 858/14 po rozpoznaniu sprawy ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego, uchylił zaskarżoną decyzję.
Przedstawiając w uzasadnieniu stan faktyczny i prawny sprawy Sąd wskazał, że Wójt Gminy D. decyzją z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], po rozpoznaniu wniosku H. K., odmówił przyznania świadczenia w formie zasiłku dla opiekuna w związku z opieką nad matką – W. K. za okres od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 31 lipca 2018 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 2, art. 5, art. 7 i art. 10 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. poz. 567, dalej jako: "ustawa") oraz art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (teks jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1456 ze zm., dalej jako: "u.ś.r.").
Po rozpoznaniu odwołania H. K. od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., utrzymało w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W motywach organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując następnie, iż materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy, której celem jest realizacja wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 grudnia 2013 r. (sygn. akt K 27/13 w sprawie uznania art. 11 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. poz. 1548, dalej jako: "ustawa nowelizująca") za niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. Na podstawie art. 11 ust. 1 i 3 ustawy nowelizującej został wprowadzony okres przejściowy uprawniający osoby dotychczas otrzymujące świadczenie pielęgnacyjne do otrzymywania tego świadczenia na podstawie art. 17 u.ś.r., przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej, czyli do dnia 30 czerwca 2013 r. Po upływie tego okresu decyzje, na podstawie których było przyznane prawo do świadczeń pielęgnacyjnych, wygasły z mocy prawa. W tej sytuacji, ustawa określa warunki nabywania oraz zasady ustalania i wypłacania zasiłków dla opiekunów osobom, które utraciły prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z dniem 1 lipca 2013 r. w związku z wygaśnięciem z mocy prawa decyzji przyznającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego (art. 1 ustawy). Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ustawy, zasiłek dla opiekuna przysługuje osobie, jeżeli decyzja o przyznaniu jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wygasła z mocy prawa na podstawie uznanego za niekonstytucyjny art. 11 ust. 3 ustawy nowelizującej z dniem 1 lipca 2013 r.
W sprawie niniejszej – jak wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze – taka sytuacja nie wystąpiła, bowiem decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. organ pierwszej instancji przyznał H.K. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawną matką – W. K. w kwocie 520 zł miesięcznie na okres od dnia 1 czerwca 2012 r. do dnia 30 czerwca 2013 r. Dla organu nie ulega wątpliwości, że wspomniana decyzja nie wygasła z mocy prawa na podstawie 11 ust. 3 ustawy nowelizującej, lecz w związku z upływem terminu, na który została wydana w związku z utratą ważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności W. K.. Wobec tego, w świetle art. 2 ust. 1 ustawy oraz istniejącego w sprawie stanu faktycznego, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, odmowa przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla opiekuna w związku z opieką nad matką jest zasadna. Kwestia przyznania prawa do zasiłku dla opiekuna została ściśle określona we wskazanych przepisach prawa i pozostaje poza uznaniem administracyjnym. Dlatego też argumenty podniesione w odwołaniu natury słusznościowej nie mogą mieć wpływu na możliwość przyznania wnioskowanego świadczenia.
Dokonując kontroli legalności zakwestionowanej przez H. K. decyzji organu odwoławczego Sąd uznał, że narusza ona prawo w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie.
Za nieuzasadniony Sąd uznał pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które odmówiło przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla opiekuna argumentując, iż decyzja o przyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nie wygasła – na mocy art. 11 ust. 3 ustawy nowelizującej – z dniem 1 lipca 2013 r., bowiem organ przyznał skarżącej rzeczone świadczenie na czas określony do dnia 30 czerwca 2013 r.
Poza wpływem na rozstrzygnięcie – zdaniem Sądu – pozostaje okoliczność, iż skarżąca uzyskała prawo do świadczenia na czas określony z uwagi na czasowy charakter orzeczenia o niepełnosprawności osoby, na którą sprawuje ona opiekę. Gdyby nie zmiana przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych wprowadzona ustawą nowelizującą, skarżąca – po uzyskaniu przez osobę, którą się opiekuje kontynuacji orzeczenia o niepełnosprawności – miałaby możliwość ponownego otrzymania prawa do świadczenia opiekuńczego. Sąd podkreślił, że nie bez znaczenia jest tu okoliczność, iż podopieczna skarżącej uzyskała kolejne orzeczenie o niepełnosprawności od dnia 4 lipca 2013 r. Mimo, iż formalnie nie ma ciągłości orzeczenia o niepełnosprawności (termin wcześniejszego ekspirował z dniem 30 czerwca 2013 r., a nowe obejmowało okres począwszy od 4 lipca 2013 r.), to i tak skarżąca mogłaby – stosownie do treści art. 24 ust. 2 u.ś.r. – uzyskać prawo do świadczenia począwszy od miesiąca lipca 2013 r., pod warunkiem złożenia wniosku z prawidłowo wypełnionymi dokumentami.
Sąd zwrócił także uwagę, iż ustawa z dnia 4 kwietnia 2014 r. została uchwalona w wykonaniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 grudnia 2013 r., w sprawie o sygn. K 27/13 (OTK ZU nr 9/A/2013, poz. 134), w którym Trybunał stwierdził, iż art. 11 ust. 1 i 3 ustawy nowelizującej jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP podkreślając, iż interesy osób, które w związku z opieką nad osobą niepełnosprawną miały prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przed wejściem w życie ustawy nowelizującej nie zostały zabezpieczone przez ustawodawcę w należyty sposób.
W ocenie Trybunału naruszono tym samym bezpieczeństwo prawne osób niepełnosprawnych przez odebranie wsparcia osobom opiekującym się nimi.
Sąd przypomniał, że przepisy art. 11 ust. 1 i 3 ustawy nowelizującej, których niekonstytucyjność stwierdził Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 5 grudnia 2013 r. stanowiły, iż osoby uprawnione do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie przepisów dotychczasowych zachowywały prawo do tego świadczenia w dotychczasowej wysokości do dnia 30 czerwca 2013 r., jeżeli spełniały warunki określone w przepisach dotychczasowych (art. 11 ust. 1 ustawy nowelizującej). Stosownie do treści art. 11 ust. 3 ustawy nowelizującej, decyzje o przyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wydane na podstawie przepisów dotychczasowych wygasały z mocy prawa po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1, tj. z dniem 30 czerwca 2013 r. Regulacje zawarte w art. 11 ust. 1 i 3 ustawy nowelizującej, których niekonstytucyjność stwierdził Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 5 grudnia 2013 r. skutkowały wygaszeniem decyzji, którymi przyznano świadczenia pielęgnacyjne na podstawie przepisów, obowiązujących przed wejściem w życie ustawy nowelizującej, tj. przed dniem 1 stycznia 2013 r. Jednocześnie w myśl art. 11 ust. 1 ustawy nowelizującej osoby uprawnione do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie przepisów dotychczasowych zachowywały prawo do tego świadczenia do dnia 30 czerwca 2013 r., jeżeli spełniały warunki określone w przepisach dotychczasowych. Tym samym art. 11 ust. 1 ustawy nowelizującej nie stanowił sam w sobie podstawy do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, a jedynie stwierdzał, iż osoby które nabyły prawo do świadczenia na podstawie przepisów sprzed nowelizacji zachowywały to prawo do dnia 30 czerwca 2013 r. W tej sytuacji podstawę przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego do dnia 30 czerwca 2013 r. stanowiły przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2012 r., bowiem, by osoba uprawniona mogła zachować prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w myśl art. 11 ust. 1 ustawy nowelizującej, musiała to prawo nabyć na podstawie przepisów dotychczasowych. Powyższą tezę potwierdza, zdaniem Sądu, brzmienie art. 13 ustawy nowelizującej, który to przepis obligował organy, w przypadku wniosku o świadczenie pielęgnacyjne złożonego skutecznie przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, tj. przed dniem 1 stycznia 2013 r., do rozpoznania go według kryteriów warunkujących uzyskanie świadczenia, określonych w przepisach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2012 r.
Z tego powodu Sąd uznał, że decyzje przyznające świadczenie pielęgnacyjne na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych w wersji sprzed 1 stycznia 2013 r. (także wydane, po tej dacie, w związku z art. 11 ust. 1 ustawy nowelizującej) wydane zostały na podstawie przepisów dotychczasowych, w rozumieniu art. 11 ust. 3 ustawy nowelizującej. Z kolei użyte w art. 11 ust. 3 tej ustawy sformułowanie "wygasają z mocy prawa" oznacza, zdaniem Sądu, że decyzje przyznające świadczenie pielęgnacyjne na podstawie przepisów sprzed 1 stycznia 2013 r., traciły swój byt prawny z dniem 30 czerwca 2013 r. Do tych decyzji zaliczają się także decyzje, którymi przyznawano świadczenie do tej daty granicznej, wydane w związku z czasowym zakresem orzeczenia o niepełnosprawności.
W tej sytuacji należało przyjąć, w ocenie Sądu, że decyzje przyznające świadczenie pielęgnacyjne na podstawie przepisów sprzed nowelizacji, dokonanej ustawą nowelizującą wygasały z mocy prawa na podstawie art. 11 ust. 3 tej ustawy, niezależnie od daty ich wydania i okresu na jaki przyznawały to świadczenie, jeśli ten okres nie upływał przed 30 czerwca 2013 r., a prawo do świadczenia powstało przed dniem wejścia w życie nowelizacji. Przepisy ustawy nowelizującej (w tym art. 11 ust.
- nie przewidywały natomiast możliwości wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie przepisów sprzed nowelizacji.
Przywołując treść art. 24 u.ś.r. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 2 ust. 1 ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, albowiem jeśli skarżąca posiadała prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, przyznane jej na mocy przepisów, obowiązujących do dnia 31 grudnia 2012 r., a decyzja przyznająca owe świadczenie wygasła z mocy prawa z dniem 30 czerwca 2013 r., zatem ma prawo ubiegać się o zasiłek dla opiekunów. Inne rozumienie powyższych unormowań prowadziłoby, zdaniem Sądu, do naruszenia podstawowych zasad konstytucyjnych, w tym, zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP) oraz zasady udzielania osobom niepełnosprawnym pomocy w zabezpieczeniu ich egzystencji (art. 69 Konstytucji RP). Pozbawiałoby pomocy wszystkich tych, którzy zrezygnowali z pracy zarobkowej w celu zapewnienia opieki niepełnosprawnemu członkowi rodziny, bowiem w związku z wejściem w życie od dnia 1 stycznia 2013 r. nowych przesłanek do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku opiekuńczego, prawo do świadczenia zostało im przyznane tylko do dnia 30 czerwca 2013 r., z uwagi na treść art. 11 ust. 1 ustawy nowelizującej, którego konstytucyjność została zakwestionowana wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 grudnia 2013 r. W sposób niezgodny z Konstytucją utracili więc prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 lipca 2013 r. i wobec tego powinni być objęci pomocą w ramach regulacji, która określa warunki nabywania oraz zasady ustalania i wypłacania zasiłków dla opiekunów.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P.. Zaskarżając wyrok w całości, organ podniósł następujące zarzuty:
- naruszenie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. poz. 567) poprzez wadliwą jego wykładnię w związku z art. 11 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1548),
- naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji w sytuacji, gdy skarga podlegała oddaleniu w okolicznościach wskazanych w decyzji, naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art, 153 p.p.s.a. przez nieuzasadnione, a wiążące wskazania co do dalszego postępowania SKO w sprawie.
W oparciu o powyższe Kolegium wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, względnie przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Kwestionując przyjętą przez Sąd pierwszej instancji wykładnię wskazanych w petitum skargi kasacyjnej przepisów prawa materialnego, organ podniósł, że warunki nabywania prawa do zasiłku dla opiekuna zostały ściśle określone przez ustawodawcę w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. poz. 567). Celem tej ustawy jest realizacja wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 grudnia 2013 r. (sygn. akt K 27/13), w którym Trybunał Konstytucyjny uznał, że art. 11 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1548) jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W świetle art. 2 ust. 1 tej ustawy zasiłek dla opiekuna przysługuje osobie, jeżeli decyzja o przyznaniu jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wygasła z mocy prawa na podstawie uznanego za niekonstytucyjny art. 11 ust. 3 powołanej wyżej ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw z dniem 1 lipca 2013 r. Tym samym nie ma możliwości ustalania przyznawania tego zasiłku na innych warunkach niż wynika to z obowiązujących przepisów. Zasiłek dla opiekuna przyznawany w trybie powołanej ustawy nie jest świadczeniem skierowanym do wszystkich osób, które kiedykolwiek były uprawnione do świadczenia pielęgnacyjnego, a jedynie do tych spośród nich, którym świadczenie, przyznane przed 30 czerwca 2013 r. przysługiwałoby nadal, gdyby nie ustawa z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1548). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Istotnym jest również, iż dokumentem potwierdzającym niepełnosprawność W. K. było (załączone do wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego) orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności z dnia 6 czerwca 2012 r. wydane przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w R. znak: [...] do dnia 30 czerwca 2013 r., a nie jak wskazano w ww. wyroku dokument potwierdzający trwałą i całkowitą niezdolność do pracy oraz samodzielnej egzystencji matki. Bezsprzecznie zatem ww. decyzja nie wygasła z mocy prawa z dniem 1 lipca 2013 r., jak tego wymagał przepis art. 2 ust. 1 tej ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, lecz w związku z upływem terminu, na który została wydana decyzja, w związku z utratą ważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności W.K.. Skarżąca nie spełniła zatem określonych w tym przepisie wymogów do uzyskania prawa do przedmiotowego świadczenia.
Niezrozumiałe jest wobec powyższego, zdaniem Kolegium, odwoływanie się przez Sąd w niniejszej sprawie do regulacji art. 11 ust. 1 ustawy zmieniającej, w sytuacji gdy przepis ten nie stanowił podstawy prawnej decyzji organu I instancji z dnia [...] czerwca 2012 r. przyznającej skarżącej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego.
W analizowanej sprawie Wójt Gminy D. zobligowany do zastosowania zapisów art. 24 ust. 2 i 3 u.ś.r. datę końcową do której skarżąca mogła się domagać przyznania świadczenia ustalił do 30 czerwca 2013 r., tak jak to wynikało z orzeczenia o niepełnosprawności matki skarżącej. W sprawie nie miało zatem miejsca ograniczenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego do wskazanej wyżej daty z uwagi na regulację wynikającą z art. 11 ustawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty oparte na obydwu podstawach określonych w art.174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., jednakże istota sporu dotyczy wykładni przepisów prawa materialnego, czyli art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz.U. poz.567) w związku z art.11 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz.1548).
Z akt sprawy wynika, że wniosek o ustalenie prawa do zasiłku dla opiekuna H. K. złożyła w dniu 20 maja 2014 r., wnosząc o przyznanie jej tego zasiłku wstecz od 1 lipca 2013 r. w związku z tym, że decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. przyznano jej świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad matką na podstawie ustawy o świadczeniach rodzinnych do 30 czerwca 2013 r. tj. do daty utraty ważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności jej matki.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów ustawa określa warunki nabywania oraz zasady ustalania i wypłacania zasiłków dla opiekunów osobom, które utraciły prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z dniem 1 lipca 2013 r. w związku z wygaśnięciem z mocy prawa decyzji przyznającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Zgodnie z art.2 ust.1 ustawy zasiłek dla opiekuna przysługuje osobie, jeżeli decyzja o przyznaniu jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wygasła z mocy prawa na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1548 oraz z 2013 r. poz. 1557) z dniem 1 lipca 2013 r. Według wskazanego art.11 ust.3 wydane na podstawie przepisów dotychczasowych decyzje o przyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wygasają z mocy prawa po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1, czyli po dniu 30 czerwca 2013 r.
Według Sądu pierwszej instancji sformułowanie "wygasają z mocy prawa" użyte w art.11 ust.3 ustawy oznacza, że decyzje przyznające świadczenie pielęgnacyjne na podstawie przepisów sprzed 1 stycznia 2013 r. traciły swój byt prawny z dniem 30 czerwca 2013 r. A do tych decyzji zaliczają się także te decyzje, którymi przyznawano świadczenie do tej daty granicznej, wydane w związku z czasowym zakresem orzeczenia i niepełnosprawności. Stanowiska tego nie podziela Naczelny Sąd Administracyjny.
Z brzmienia art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów wynika bez żadnych wątpliwości, że przepis ten dotyczy decyzji, które wygasły z mocy prawa, a nie decyzji, które wygasły z powodu upływu okresu na jaki zostały wydane, tj. wskazanego w decyzji okresu ważności orzeczenia o ustaleniu niepełnosprawności. Przepis jest jasny i nie nasuwa wątpliwości interpretacyjnych, nie wymaga specjalnej wykładni. Słusznie w skardze kasacyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że organy administracji muszą stosować obowiązujące prawo, zgodnie z zasadą praworządności wyrażoną w art.6 k.p.a. Niewątpliwie trafny jest zatem zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. poz. 567) poprzez wadliwą jego wykładnię w związku z art. 11 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw.
Należy zwrócić uwagę, że w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów ustawodawca zawarł regulacje dotyczącą osób, które utraciły prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z utratą ważności orzeczenia o niepełnosprawności. Stosownie do art.25 wskazanej ustawy W przypadku, gdy o specjalny zasiłek opiekuńczy, o którym mowa w art. 16a ustawy zmienianej w art. 17, ubiegają się osoby, którym w okresie od dnia 31 grudnia 2012 r. do dnia 30 czerwca 2013 r. wygasły decyzje przyznające prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2013 r., z powodu upływu terminu ważności orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego przysługuje tym osobom w okresie od dnia wejścia w życie ustawy do dnia 31 grudnia 2014 r., na warunkach dotyczących specjalnego zasiłku opiekuńczego określonych w ustawie zmienianej w art. 17, również jeżeli osoby te nie podejmują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.
Z powyższego wynika, że wskazana regulacja art.25 dotyczy osób, które utraciły prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z powodu upływu terminu ważności orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, a zatem nie można zgodzić się z argumentacją Sądu pierwszej instancji, że przyjęte przez organy administracji rozumienie wyżej opisanych unormowań prowadziłoby do naruszenia podstawowych zasad konstytucyjnych, w tym, zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP) oraz zasady udzielania osobom niepełnosprawnym pomocy w zabezpieczeniu ich egzystencji (art. 69 Konstytucji RP).
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, na podstawie art.188 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę.