Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 maja 2021r. sygn. akt I SA/Wa 1785/20, oddalił skargę Politechniki Warszawskiej na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2012 r., znak: [...], na podstawie art. 256 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 164, poz. 1365 – dalej "ustawa z 2005 r.") oraz art. 107 K.p.a., Wojewoda Mazowiecki stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 września 2005 r. przez Politechnikę Warszawską nieodpłatnie prawa własności gruntu Skarbu Państwa, pozostającego w użytkowaniu wieczystym uczelni, stanowiącego działkę ewid. nr [...], o pow. 1,0521 ha, z obrębu [...], położoną w Warszawie przy ul. [...] dla której Sąd Rejonowy dla Warszawy – Mokotowa, Wydział XIII Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...], a poprzednio w części [...].
Pismem z dnia 30 września 2013 r. M. K., jako były właściciel w/w działki wystąpił o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Wojewody Mazowieckiego, zarzucając organowi brak uwzględnienia prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt VI ACa 1440/12, którym ustalono, że Politechnika Warszawska nie nabyła z dniem 27 listopada 1990r., na podstawie art. 182 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 65 poz. 385 ze zm. – dalej "ustawa z 1990 r.") prawa użytkowania wieczystego w/w gruntu.
Po rozpoznaniu powyższego wniosku, decyzją z dnia [...] września 2014 r., znak: [...], Minister Infrastruktury i Rozwoju stwierdził nieważność decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2012 r., uznając, że decyzja ta rażąco naruszała art. 256 ustawy z 2005 r., gdyż nieruchomość w dniu 1 września 2005 r. nie pozostawała w użytkowaniu wieczystym Politechniki Warszawskiej.
Wskutek wniosku złożonego przez Politechnikę Warszawską o ponowne rozpoznanie sprawy, decyzją z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...], Minister Infrastruktury i Budownictwa, uchylił w całości decyzję z dnia [...] września 2014 r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Mazowieckiego z [...] września 2012 r.
W uzasadnieniu w/w decyzji organ zauważył, że w dniu wydania przez Wojewodę Mazowieckiego kontrolowanej nadzorczo decyzji, tj. [...] września 2012 r. w dziale II księgi wieczystej nr [...] jako użytkownik wieczysty była wpisana Politechnika Warszawska, natomiast wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z 27 czerwca 2012 r., sygn. akt III C 63/11 ustalający, iż Politechnika Warszawska nie nabyła z dniem 27 września 1990 r. użytkowania wieczystego, uprawomocnił się dopiero w dniu 23 maja 2013 r., tj. w dniu rozpoznania przez Sąd Apelacyjny w Warszawie apelacji Politechniki Warszawskiej (sygn. akt VI ACa 1440/12). Zdaniem Ministra, okoliczność uprawomocnienia się wskazanych wyżej wyroków sądów powszechnych dopiero po wydaniu przez Wojewodę Mazowieckiego ostatecznej decyzji z dnia [...] września 2012 r., świadczy o braku naruszenia art. 256 ustawy z 2005 r., zaś wskazane wyżej okoliczności mogą stanowić podstawę do wznowienia postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.
W wyniku skargi M. K. na w/w decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 października 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 790/17, uchylił decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] marca 2017 r., a wyrokiem z dnia 26 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 863/18, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił złożone od niego skargi kasacyjne.
W konsekwencji powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., znak: [...], Minister Rozwoju utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2014 r. stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2012 r. W obszernym uzasadnieniu organ podał, że pozostaje związany orzeczeniem NSA o sygn. I OSK 863/18 i wskazówkami zawartymi w jego motywach.
Skargę na powyższą decyzję złożyła Politechnika Warszawska.
Powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 19 maja 2021 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.
Sąd podał, że zaskarżona decyzja zapadła w oparciu o art. 256 ustawy z 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym oraz wskazał, że przesłanki określone w tym przepisie muszą być spełnione łącznie, aby mogło dojść do nabycia własności z mocy prawa. Oznacza to, że w dniu 1 września 2005 r. wnioskodawca powinien być uczelnią publiczną, nieruchomość musiała stanowić własność Skarbu Państwa, a wnioskodawca musiał wykazać, że w dniu 1 września 2005 r. nieruchomość pozostawała w użytkowaniu wieczystym uczelni publicznej.
Sąd wskazał, że okoliczność przysługiwania prawa własności przedmiotowego gruntu Skarbowi Państwa nie budziła w sprawie wątpliwości. Natomiast w pozostałej kwestii zarówno organ, jak i Sąd, pozostają związani wyrokiem sądu powszechnego i wytycznymi NSA zawartymi w wyroku I OSK 863/18. Zaś w wyroku tym NSA stwierdził, że w przypadku, gdy decyzja, o której mowa w art. 256 ust. 2 w/w ustawy została wydana mimo braku spełnienia się obligatoryjnej przesłanki wymaganej do nabycia prawa własności, jaką jest prawo do użytkowania wieczystego po stronie uczelni publicznej, to oznacza że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 §1 pkt 2 K.p.a., i jest to wada niezależna od stanu wiedzy organu wydającego decyzję, czy jego dobrej lub złej wiary.
Wobec powyższego, Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku podkreślił, że przy ponownym rozpoznawaniu niniejszej sprawy organ odwoławczy był związany stanowiskiem NSA, i – w ocenie Sądu I instancji – zastosował się do wytycznych tam zawartych. Skoro bowiem Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23 maja 2013 r. sygn. akt VI ACa 1440/12 uznał swoją kognicję i ustalił, iż wbrew ostatecznej decyzji Wojewody Politechnika Warszawska nie nabyła prawa użytkowania wieczystego w/w gruntu z dniem 27 listopada 1990 r. na podstawie art. 182 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym, a Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż organ jest związany w/w wyrokiem, to – w ocenie Sądu I instancji – konsekwentnie należało przyjąć, że również w dacie 1 września 2005 r. Politechnice Warszawskiej nie przysługiwało prawo użytkowania wieczystego, a tym samym decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2012 r. rażąco naruszała prawo tj. art. 256 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym.
Zdaniem Sądu I instancji organ miał rację również co do tego, że z akt przedmiotowej sprawy nie wynika, aby zaistniały okoliczności wymienione w art. 156 § 2 K.p.a., uniemożliwiające stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2012 r. Takie jednoznaczne stanowisko zawarł także w tym zakresie NSA w zapadłym w sprawie wyroku I OSK 863/18. Odpowiadając z kolei na zarzut skargi dotyczący niezastosowania art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., w sytuacji ujawnienia nowych okoliczności po dacie wydania przez Wojewodę Mazowieckiego decyzji z dnia [...] września 2012 r., to Sąd I instancji także przywołał stanowisko zajęte przez NSA w uzasadnieniu wyroku w sprawie I OSK 863/18 (negujące w/w pogląd strony skarżącej).
Wobec tego, Sąd I instancji stwierdził, że będąc w pełni związanym stanowiskiem NSA, Minister Rozwoju i Budownictwa zasadnie wywiódł, że nie zaistniały przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2014 r., stwierdzającej nieważność decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2012 r. Organ odpowiednio zastosował się do wskazań zarówno Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawionych w powołanych wyżej wyrokach. Zatem Sąd uznał, że jako chybione należało ocenić zarzuty skargi.
Od w/w wyroku skargę kasacyjną złożyła Politechnika Warszawska, reprezentowana przez radcę prawnego, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Zrzeczono się przeprowadzenia rozprawy.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 256 ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, poprzez przyjęcie, że decyzja Wojewody Mazowieckiego Nr [...] z dnia [...] września 2012 r. wydana w przedmiocie przekształcenia - przysługującego Politechnice Warszawskiej - prawa użytkowania wieczystego do działki oznaczonej ewidencyjnie nr [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w Warszawie, została wydana z rażącym naruszeniem prawa, na skutek czego zaistniały przesłanki do utrzymania w mocy - na podstawie decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] czerwca 2020 r. - decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2014 r., stwierdzającej nieważność decyzji Wojewody Mazowieckiego nr [...] z dnia [...] września 2021r., w konsekwencji czego zostały zignorowane skutki prawne, wynikające z wejścia w życie powołanego na wstępie art. 256 ustawy, z dniem 1 września 2005 r.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że na dzień wydania decyzji Wojewody Mazowieckiego Nr [...] z dnia [...] września 2012 r. nie istniał jakikolwiek dokument, z treści którego wynikałoby, że działka nr [...] nie pozostawała w użytkowaniu wieczystym Politechniki Warszawskiej, w sytuacji, gdy w dniu [...] września 2012 r., z wpisu w księdze wieczystej KW [...] wynikało, że grunt tej działki, stanowiący własność Skarbu Państwa pozostawał w użytkowaniu wieczystym Uczelni. Podano, że analogiczne dane zawierał wypis z rejestru gruntów z dnia 11 lipca 2012 r., załączony do wniosku Uczelni o wydanie decyzji uwłaszczeniowej. Wskazano na wpis w dziale III księgi wieczystej KW Nr [...], prowadzonej obecnie dla nieruchomości, obejmującej działkę oznaczoną ewidencyjnie nr 89, której częścią jest dawna działka ewidencyjna nr [...], stanowiący ostrzeżenie o niezgodności stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, wynikającym z wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie wydanego w sprawie sygn. akt: III C 63/11, który stał się prawomocny w dniu 23 maja 2013 roku, pojawił się dopiero w marcu 2015 r.
Zdaniem skarżącego kasacyjnie, Wojewoda Mazowiecki, w dacie wydania decyzji nr [...], opierając się na wiedzy wynikającej z treści pozostających do jego dyspozycji dokumentów, nie mógł naruszyć - w sposób rażący - art. 256 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym. W ocenie Uczelni, co najwyżej zaistniały w sprawie przesłanki do wznowienia postępowania - na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 – dalej "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej.
Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego kasacyjnie organu – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.
W skardze kasacyjnej podniesiony został wyłącznie zarzut naruszenia prawa materialnego art.256 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, pomimo że postępowanie było prowadzone w trybie nieważnościowym i prawidłowo sformułowane zarzuty kasacyjne powinny to uwzględnić. Odnośnie natomiast zarzutu naruszenia art.256 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, to nie zasługiwał on na uwzględnienie.
Na wstępie zaznaczyć należy, że na przestrzeni toczącego się w niniejszej sprawie postępowania sądowoadministracyjnego zapadły dwa wyroki – wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2017r., sygn. akt I SA/Wa 790/17, uchylający decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] marca 2017 r., którą to decyzją organ uchylił w całości decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2014 r. (którą stwierdził nieważność decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2012 r.) i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2012r. oraz – w następstwie skarg kasacyjnych złożonych przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa oraz Politechniki Warszawskiej – wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 863/18, oddalający w/w skargi kasacyjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w w/w wyroku wskazał, iż kluczowe znaczenie dla rozpoznawanej sprawy ma fakt wydania przez Sąd Okręgowy w Warszawie wyroku z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn. akt III C 63/11, utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2013 r. sygn. akt VI ACa 1440/12. Ustalono w nich bowiem, że Politechnika Warszawska nie nabyła z dniem 27 listopada 1990 r. na podstawie art. 182 ustawy z dnia 27 listopada 1990r. o szkolnictwie wyższym prawa użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu położonego w Warszawie. Zdaniem WSA, treść tych wyroków oznacza tym samym, że również w dacie 1 września 2005 r. Politechnice Warszawskiej nie przysługiwało prawo użytkowania wieczystego do działek oznaczonych nr [...], a zatem decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2012 r. rażąco naruszała prawo tj. w/w art. 256 o szkolnictwie wyższym, który w sposób nie budzący wątpliwości odnosił się do gruntów Skarbu Państwa pozostających w użytkowaniu wieczystym uczelni publicznej.
Z kolei NSA wyrokiem z dnia 26 listopada 2019 r, sygn. akt I OSK 863/18, oddalając skargi kasacyjne od w/w wyroku podał, że w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 256 ust. 2 ustawy z 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym, przy braku spełnienia się obligatoryjnej przesłanki wymaganej do nabycia prawa własności jaką jest prawo do użytkowania wieczystego po stronie uczelni publicznej, byłaby to decyzja wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 §1 pkt 2 K.p.a. Stanowiłaby oczywiste zaprzeczenie treści art. 256 ust. 1 ustawy z 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym, gdyż bezwzględną przesłanką nabycia ex lege prawa własności na tej podstawie prawnej jest uprzednie posiadanie prawa użytkowania wieczystego przez podmiot nabywający prawo własności. Wskazano, że wada rażącego naruszenia prawa istnieje od samego początku wydania decyzji i ma miejsce w jej treści. NSA podkreślił, że sytuacja taka nie jest zależna od stanu wiedzy organu wydającego decyzję, czy jego dobrej lub złej wiary. Nieistniejące prawo użytkowania wieczystego po stronie uczelni nie może w sposób oczywisty stanowić podstawy przekształcania w jakiekolwiek inne uprawnienie. Dalej NSA zauważył, że księgi wieczyste rejestrują jedynie określone stany prawne, a rejestracja ta stwarza domniemanie, że to co zapisane w księdze wieczystej jest zgodne z rzeczywistością. Jednak domniemanie to nie pociąga za sobą zmiany rzeczywistego stanu prawnego nieruchomości jeśli w istocie jest on inny niż wynika z treści księgi wieczystej. Rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych chroni bowiem osoby trzecie przed skutkami nabycia prawa od podmiotu nieuprawnionego. Wskazano, że można uznać za utrwalony pogląd, iż rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych może chronić nabywcę użytkowania wieczystego na podstawie czynności prawnej także w razie istnienia wadliwego wpisu w księdze wieczystej. Ten stan rzeczy nie dotyczy jednak nabycia wieczystego użytkowania przez pierwszego użytkownika ex lege, lecz wyłącznie sytuacji, w której osoba trzecia nabyła prawo wieczystego użytkowania w drodze czynności prawnej, a sporne jest jedynie to, czy czynność ta była skuteczna wobec odpadnięcia tytułu prawnego. NSA zaznaczył, że w przypadku uczelni publicznej, przesłankami nabycia prawa własności było pozostawanie gruntu Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym tej uczelni w dniu wejścia w życie ustawy. Do powstania prawa nie było konieczne ani zawarcie umowy, ani wydanie decyzji administracyjnej, ani też wpis w księdze wieczystej tego prawa nie miał charakteru konstytutywnego, gdyż prawo to uczelnia nabywała ipso iure. Zdaniem NSA brzmienie art. 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2019 r. poz. 2204 – dalej "u.k.w.h.") jest jasne i precyzyjne, a więc - poza wykładnią gramatyczną - nie ma potrzeby stosowania pozostałych rodzajów wykładni. NSA podzielił ustalone stanowisko doktryny oraz judykatury co do tego, że rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych nie obejmuje zmian stanu prawnego i nie chroni nabycia od nieuprawnionego w wyniku innych zdarzeń, niż czynność prawna. W konsekwencji NSA stwierdził, że jeżeli ochronie na podstawie art. 5 u.k.w.h. podlega wyłącznie nabycie prawa przez czynność prawną, której konstytutywnym elementem jest złożenie oświadczenia woli, rozumianego jako uzewnętrznienie przejawu woli wywołania określonych skutków prawnych, to fakt pozostawania działki nr [...] w użytkowaniu Politechniki Warszawskiej w chwili wejścia w życie ustawy o szkolnictwie wyższym i ujawnienia prawa wieczystego użytkowania w księdze wieczystej nie stanowią - ze względu na nabycie prawa w drodze innego zdarzenia prawnego, niż czynność prawna - wystarczającej podstawy do przyjęcia, że rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych chroni go jako nabywcę użytkowania wieczystego na podstawie art. 182 ust. 1 pkt 1 ustawy z 1990 r. o szkolnictwie wyższym także w razie wadliwego wpisu w księdze wieczystej.
Wobec tego NSA uznał, że potwierdzenie w drodze decyzji, nabycia prawa własności przez Politechnikę Warszawską działki nr [...], która nie pozostawała w użytkowaniu wieczystym tej uczelni, stanowi rażące naruszenie art. 256 ust 2 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 1990 r. Prawo o szkolnictwie wyższym. Zdaniem NSA bez znaczenia pozostaje przy tym okoliczność, że wiedza organów w tym zakresie w dacie wydawania decyzji uwłaszczeniowej była oparta na wpisie zawartym w księdze wieczystej. Wpis ten nie odzwierciedlał rzeczywistego stanu prawnego.
W końcowej części uzasadnienia do w/w wyroku NSA dodatkowo przywołał jeszcze pogląd zaprezentowany w wyroku tegoż Sądu z dnia 18 września 2013 r., sygn. akt I OSK 629/12, wydanym w sprawie toczącej się w przedmiocie ze skargi Politechniki Warszawskiej na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2011r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Podał, że w wyroku tym przesądzono, iż z uwagi na konstytucyjną ochronę praw właścicielskich prawo byłego właściciela nieruchomości warszawskiej ma pierwszeństwo przed prawem uczelni do powstania użytkowania wieczystego. W ocenie NSA sprawa ta pod względem prawnym, może zostać potraktowana jako tożsama ze sprawą stanowiącą przedmiot kontroli Sądu I instancji.
Powyższe, tj. okoliczność, że w sprawie zapadły już przywołane wyroki, oznacza, że zastosowanie miał art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że związanie oceną prawną, o której mowa w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że ani organ administracji ani sąd administracyjny nie mogą w tej samej sprawie formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Kwestia, czy po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ podporządkował się wskazaniom sądu i jego ocenie prawnej stanowi nawet główne kryterium kontroli poprawności nowo wydanej decyzji. W konsekwencji powyższego sąd administracyjny, w tym również Naczelny Sąd Administracyjny, orzekający w sprawie, w której wypowiedział się na jej wcześniejszym etapie sąd administracyjny, jest związany oceną prawną wynikającą z tego wcześniejszego orzeczenia, o ile nie nastąpiła zmiana stanu faktycznego lub prawnego sprawy, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. To zaś oznacza, że zarówno organ, jak i Sąd I instancji w rozpoznawanej sprawie obowiązani byli do przyjęcia stanowiska zaprezentowanego w w/w wyrokach.
W świetle powyższych uwag należy wskazać, że kwestia stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2012 r., została już przesądzona w zapadłych w sprawie wyrokach, powołanych powyżej. Natomiast, zarówno organ ponownie rozpatrując sprawę, jak i Sąd I instancji prawidłowo zastosowały się do powyższego przepisu. Minister Rozwoju – przy nie zmienionym stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy – decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. utrzymał bowiem w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2014 r. stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2012 r., zaś Sąd I instancji wyrokiem z dnia 19 maja 2021 r. oddalił skargę na tę decyzję (tj. decyzję z dnia [...] czerwca 2020 r.).
Wobec tego należy stwierdzić, że zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu art. 256 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Zaskarżony wyrok bowiem odpowiada prawu, a skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 p.p.s.a. w zw. z art.182 § 2 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.