Uzasadnienie
D. K. – urodzony 1 maja 1986 r., zameldowany na pobyt stały w D., u rodziców, a przebywający w G., gdzie wynajął mieszkanie – podaniem z 6 czerwca 2006 r. zwrócił się o pomoc finansową, na zakup żywności, wydatki mieszkaniowe i remont lokalu, do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w G., Ośrodek ten zaś – postanowieniem z dnia 21 czerwca 2006 r. [...] – przekazał podanie do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], jako właściwego w sprawie w świetle art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593 ze zm.), gdyż pobyt w G. zameldowanego w D. wnioskodawcy – który w D. odbywa praktyczną naukę zawodu w zakładzie rzemieślniczym – jest spowodowany nieporozumieniami rodzinnymi i nie ma charakteru stałego zamieszkiwania.
Wójt Gminy D. wystąpił z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu o właściwość podając, że miejscem zamieszkania, o jakim mowa w art. 101 ust. 1 ustawy pomocy społecznej, jest miejsce zamieszkania w rozumieniu art. 25 k.c., i w okolicznościach tej sprawy właściwą miejscowo gminą jest G. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Samo zameldowanie ma tylko ewidencyjne znaczenie, natomiast w ustawie o pomocy społecznej zameldowanie na pobyt stały stanowi istotne kryterium tylko przy ustalaniu, czy chodzi o osobę bezdomną w rozumieniu art. 6 pkt 8 tej ustawy, lecz nie jest wystarczające dla ustalenia miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie, w rozumieniu art. 101 ust. 1.
Wprawdzie ustawa o pomocy społecznej nie zawiera odesłania do kodeksu cywilnego, jednak nie wprowadza też własnej definicji miejsca zamieszkania i właśnie dlatego zastosowanie znajduje art. 25 k.c. stanowiący, że miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu.
O miejscu zamieszkania osoby fizycznej nie decyduje zatem przekonanie organów, lecz jej wola, jeżeli wolę tę potwierdzają faktyczne działania, zwłaszcza opuszczenie domu rodzinnego i wynajęcie samodzielnego mieszkania.
W tym stanie rzeczy postanowiono jak wyżej na podstawie art. 15 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.