Uzasadnienie
Burmistrz Gminy Pniewy wnioskiem z 20 maja 2013 r., wystąpił o rozstrzygnięcie sporu o właściwość, jaki powstał pomiędzy nim a Prezydentem Miasta Krosna, który z tych organów jest właściwy do rozpoznania wniosku Wojewódzkiego Szpitala Podkarpackiego im. Jana Pawła II w Krośnie o potwierdzenie prawa do świadczeń opieki zdrowotnej dla K. O..
Spór ten wynikł w związku z przekazaniem przez Prezydenta Miasta Krosno wniosku Szpitala Burmistrzowi Gminy Pniewy, zawiadomieniem z 29 kwietnia 2013 r. z wyjaśnieniem, iż pobyt K. O. w Krośnie miał charakter incydentalny, a z informacji zawartych w piśmie Szpitala wynika, iż jest ona zameldowana K., a także, iż rzeczona przebywała w Kielcach. W takim stanie sprawy, właściwym do potwierdzenia uprawnień z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego jest, zdaniem Prezydenta, Burmistrz Gminy Pniewy, jako właściwy ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy.
We wniosku o rozstrzygniecie sporu Burmistrz Gminy Pniewy podniósł, iż przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w trakcie którego ustalił, iż K. O. od 21 kwietnia 2011 r. nie przebywa pod wskazanym adresem, gdyż tego dnia opuściła z mężem mieszkanie, które wynajmowali i od tej pory nikt ich w K. nie widział, co potwierdzają oświadczenia wynajmującego lokal i sąsiada. Burmistrz podkreślił, że ostatnie świadczenie z pomocy społecznej z Ośrodka Pomocy Społecznej w Pniewach zostało przyznane Katarzynie O. decyzją z 25 stycznia 2011 r., nadto na wniosek Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Kaźmierzu o przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego już w maju 2011 r. Ośrodek Pomocy w Pniewach odpowiedział, że K. O. nie przebywa pod adresem w K., a choć jest to ostatnie miejsce jej zameldowania, nie jest to miejsce zamieszkania.
W takim stanie rzeczy Burmistrz Gminy Pniewy, po przedstawieniu analizy przepisów ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych – art. 54 ust. 1 – ustawy o pomocy społecznej – art. 101 ust. 2 – Kodeksu postępowania administracyjnego – art. 21, stwierdził, że właściwym do wydania decyzji potwierdzającej prawo do świadczeń z opieki zdrowotnej jest organ gminy, na terenie której nastąpiło zdarzenie – udzielenie świadczenia zdrowotnego – zatem Prezydent Miasta Krosno.
Prezydent Miasta Krosno w piśmie procesowym z 30 lipca 2013 r., stanowiącym odpowiedź na wniosek Burmistrza, stwierdził, że uznaje za zasadne stanowisko Burmistrza i podejmie postępowanie zgodnie z orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W niniejszej sprawie zaistniał spór o właściwość pomiędzy Burmistrzem Gminy Pniewy a Prezydentem Miasta Krosno, bowiem ten drugi organ sprawę wydania decyzji o potwierdzenie prawa do świadczeń opieki zdrowotnej dla K. O. przekazał Burmistrzowi Gminy Pniewy, a choć odpowiadając na wniosek Burmistrza Prezydent uznał jego rację, to jednak stwierdził, że postępowanie podejmie zgodnie z orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Stosownie do art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 17 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.), dalej "ustawa", dokumentem potwierdzającym prawo do świadczeń z opieki zdrowotnej jest decyzja wójta (burmistrza, prezydenta) gminy właściwej ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy. Ustawa nie definiuje pojęcia "miejsce zamieszkania", zatem należy odwołać się do aktu prawnego, który to czyni, a takim jest Kodeks cywilny. Art. 25 k.c. zawiera wyjaśnienie tego pojęcia, a wynika z niego, iż miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Jest to zatem miejsce gdzie ześrodkowane są żywotne interesy danej osoby fizycznej. Jednak występują sytuacje, kiedy osoba fizyczna takiego miejsca zamieszkania nie posiada, nie można bowiem znaleźć miejscowości, w której koncentruje się jej życie.
W takiej sytuacji należy sięgnąć do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego jako aktu normującego postępowanie przed organami administracji publicznej przewidzianych do ich właściwości w sprawach indywidualnych, rozstrzyganych decyzją administracyjną. Stosowanie przepisów tego Kodeksu jest wyłączone tylko w takim zakresie w jakim przepisy szczególne z zakresu prawa administracyjnego zawierają odmienne uregulowania. Ustawa jest przepisem szczególnym w stosunku do Kodeksu postępowania administracyjnego, jednak art. 54 ust. 1 reguluje kwestię właściwości organu mającego wydać decyzję potwierdzającą prawo do świadczeń zdrowotnych tylko w wąskim zakresie, bowiem posługuje się pojęciem "miejsce zamieszkania". Jeśli więc zatem nie da się takiego miejsca ustalić, właściwość organu w innej sytuacji należy ustalić wg przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Akt ten właściwość miejscową organów reguluje w art.
21. Zgodnie z jego § 1 w sprawach innych, aniżeli dotyczących nieruchomości lub prowadzenia zakładu pracy właściwym jest organ według miejsca zamieszkania (siedziby) w kraju, w razie braku takiego miejsca wg miejsca pobytu, w razie braku takiego miejsca wg ostatniego miejsca zamieszkania lub pobytu. Jeżeli jednak w taki sposób nie można ustalić właściwości miejscowej, wówczas, stosownie do § 2 art. 21, sprawa należy do organu właściwego dla miejsca, w którym nastąpiło zdarzenie, powodujące wszczęcie postępowania, w braku takiego miejsca organu właściwego dla obszaru dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy.
Z akt sprawy wynika, że K. O. nie ma miejsca zamieszkania o jakim mowa w art. 54 ust. 1 ustawy w zw. z art. 25 k.c. W sprawie zatem potwierdzenia jej prawa do świadczeń zdrowotnych zastosowanie znajdzie art. 21 § 2 k.p.a. Zgodnie z nim organem właściwym do wydania decyzji, o której mowa w art. 54 ust. 1 jest Prezydent Miasta Krosno, jako organ właściwy dla miejsca gdzie nastąpiło zdarzenie powodujące wszczęcie postępowania, tj. gdzie udzielono świadczenia zdrowotnego K. O..
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270).