Uzasadnienie
Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w L., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta L. pismem z dnia 23 maja 2016 r. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta L. a Burmistrzem Miasta G. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku E. P. o skierowanie do domu pomocy społecznej.
Pismem z dnia 25 lipca 2016 r. Dyrektor MOPS w L. cofnął wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość w niniejszej sprawie, z uwagi na śmierć E. P. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 15 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do rozstrzygania sporów, o których mowa w art. 4, oraz do rozpoznawania innych spraw należących do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego na mocy odrębnych ustaw stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Stosownie do art. 64 § 3 P.p.s.a. do wniosku mają odpowiednio zastosowanie przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
W myśl art. 60 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a. strona może cofnąć skargę lub złożony wniosek. Cofnięcie takich środków prawnych wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi lub wniosku za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę lub wniosek, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania (art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Przepis art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. ma odpowiednie zastosowanie do wniosku o rozstrzygnięcie sporu o właściwość.
W niniejszej sprawie nie występują przesłanki niedopuszczalności cofnięcia wniosku, o których mowa w art. 60 P.p.s.a.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał cofnięcie wniosku za skuteczne i na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 w zw. z art. 15 § 2 oraz art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu od wniosku orzeczono w pkt 2 sentencji na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.