Uzasadnienie
Burmistrz Kolbuszowej na podstawie art. 22 k.p.a. i art. 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o rozstrzygniecie sporu o właściwość organu. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że dłużnik alimentacyjny K. B. zamieszkały w K. złożył prośbę o umorzenie należności z tytułu wypłaconej zaliczki alimentacyjnej dla J. B. Ośrodek Pomocy Społecznej w Kolbuszowej wypłacał zaliczkę od [...] września 2005 r. do [...] września 2008 r.
Na podstawie art. 30 ust.1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2009 r. Nr 1, poz. 7 ze zm.), organ właściwy dłużnika może umorzyć należności, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy, w łącznej wysokości:
- – 30%, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 3 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów,
- – 50%, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 5 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów,
- – 100%, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 7 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów.
W związku z powyższym, przekazano ww. prośbę dłużnika alimentacyjnego do Wójta Gminy K. Wójt Gminy K., pismem z dnia [...] maja 2012 r. przesłał prośbę o umorzenie zaliczki alimentacyjnej K. B. wraz z kserokopiami dokumentów. Z ww. pisma wynika, że na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, Burmistrz Kolbuszowej jest organem właściwym do załatwienia sprawy.
W myśl wspomnianego wyżej przepisu organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając jego sytuację dochodową i rodzinną.
Przepis art. 30 ust. 2 o pomocy osobom uprawnionym do alimentów dotyczy tylko należności, powstałych na skutek świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. Nie dotyczy on natomiast należności powstałych z tytułu zaliczek alimentacyjnych, wypłaconych uprawnionemu na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz o zaliczce alimentacyjnej. Umarzanie tych ostatnich należności określa natomiast art. 30 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy nowej, tj. ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów.
W myśl ww. regulacji organ właściwy dłużnika może umorzyć należności, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy, jeżeli został spełniony, określony w tym przepisie w sposób procentowy, warunek skuteczności egzekucji. Przepis art. 28 ust. 1 pkt 2 odnosi się przy tym do należności powstałych z tytułu zaliczek alimentacyjnych, wypłaconych osobie uprawnionej na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz o zaliczce alimentacyjnej (Postanowienie NSA – I OW 147/09 z dnia 22 grudnia 2009 r.).
K. B. nie ma w Ośrodku Pomocy Społecznej w Kolbuszowej zadłużenia z tytułu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Na dzień 17 maja 2012 r. zadłużenie z tytułu wypłaty zaliczki alimentacyjnej wynosi 1095,75 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Spór o właściwość ma miejsce wtedy, gdy rozbieżność poglądów co do zakresu działania organów administracji zachodzi w odniesieniu do rozpatrywania i rozstrzygania tej samej sprawy, czyli gdy mamy do czynienia z tożsamą sprawą, którą zajmują się co najmniej dwa organy lub odmawiają co najmniej dwa organy jej rozpatrzenia i rozstrzygnięcia. Spór o właściwość dotyczy rozpatrzenia i rozstrzygnięcia tożsamej sprawy. O tożsamości przesądza podstawa materialna rozpatrzenia i rozstrzygnięcia. Sporem o właściwość nie jest ustalenie podstawy materialnoprawnej rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy.
Z treści wniosku Burmistrza Kolbuszowej i działania Wójta Gminy K. wynika, że pomiędzy organami jest rozbieżność co do podstawy rozpoznania wniosku K. B., a mianowicie czy podstawą jest art. 30 ust. 1 czy art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jedn. Dz.U. z 2009 r. Nr 1, poz. 7 ze zm.). Art. 30 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 2 pkt 9 i 10 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów regulują expressis verbis właściwość organów do wydania decyzji.
Z tego względu, że rozstrzygniecie sporu o właściwość nie jest rozstrzygnięciem o podstawie materialnoprawnej rozstrzygnięcia sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 15 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) orzekł jak w sentencji.