Uzasadnienie
Wojewoda M. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego, o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego z Samorządowym Kolegium Odwoławczym w N. S. w sprawie odwołania J. P. od decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania identyfikatora zezwalającego na wjazd na ulicę [...] w Z..
Wojewoda M., uzasadniając powyższy wniosek, wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. S. przekazało mu sprawę postanowieniem nr [...], w którym powołało się na art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) oraz na art. 10 pkt 5 i pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.). Tymczasem Prawo o ruchu drogowym w art.10 pkt 2 przewiduje jedynie zwierzchni nadzór wojewody nad zarządzaniem ruchem na określonych drogach publicznych. Ustawa ta nie daje natomiast podstaw do rozstrzygnięcia kwestii wydania przedmiotowego identyfikatora w formie decyzji administracyjnej. Ponadto ogólna zasada ustalania organu wyższego stopnia w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego została wyrażona w art. 17 pkt 1 Kpa, stosownie do tego którego organami wyższego stopnia w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego są samorządowe kolegia odwoławcze, chyba, że ustawa stanowi inaczej. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia właściwości Wojewody M. do rozpatrzenia odwołania J. P. od decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...].
W odpowiedzi na wniosek Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. S., stwierdziło, że wojewoda jest organem właściwym do rozpatrzenia odwołania strony od decyzji wydanej w związku ze zmianą organizacji ruchu. Z analizy przepisów, a w szczególności art. 10 ust. 2, ust. 5, ust. 10 i ust. 12 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 1 ust. 2 pkt. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczególnych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzeniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729), wynika bowiem, iż organ ten sprawuje nadzór nad zarządzaniem ruchem na drogach wojewódzkich, powiatowych i gminnych, a do działań w zakresie zarządzania ruchem należą czynności związane z rozpatrywaniem i zatwierdzaniem projektów organizacji ruchu. Nadto, zdaniem Kolegium, wniosek Wojewody M. zawiera sprzeczne ze sobą stwierdzenia. Organ ten zwraca się bowiem o rozpoznanie sporu kompetencyjnego w sprawie określenia organu właściwego do podjęcia decyzji w związku z postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S. z dnia [...] sierpnia 2007 r., a jednocześnie wyraża pogląd, iż ustawa o ruchu drogowym w ogóle nie daje podstaw do rozstrzygnięcia kwestii wydania identyfikatora na wjazd na ulicę w formie decyzji administracyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 30 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny właściwy jest do rozstrzygania sporów kompetencyjnych.
Spór taki powstaje w razie rozbieżności poglądów co do zakresu działania poszczególnych organów administracji publicznej i może przybrać postać bądź sporu negatywnego, gdy żaden z organów uczestniczących w sporze nie uznaje swojej właściwości w sprawie, bądź sporu pozytywnego, gdy wszystkie organy uczestniczące w sporze uznają swoją właściwość. W obu przypadkach spór kompetencyjny może powstać tylko w ramach konkretnej sprawy administracyjnej, która jest przedmiotem prowadzonego postępowania, albo co do której odmówiono nadania biegu postępowaniu.
Podstawowe znaczenie dla rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny sporu kompetencyjnego ma dokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy. Dopiero jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego, z którego organ - do którego wpłynęło określone żądanie rozpoznania sprawy - wyprowadza wniosek, że nie jest właściwy do załatwienia tej sprawy, daje mu podstawę do przekazania żądania organowi, jego zdaniem, właściwemu w sprawie, a następnie - jeżeli i ten organ uznaje się za niewłaściwy - wystąpienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego. Oznacza to w konsekwencji, że przedmiot sporu kompetencyjnego powinien być sformułowany na tyle precyzyjnie, aby można było dokładnie określić sprawę, która ma być rozpoznana. Należy przy tym podać nie tylko rzeczowy przedmiot sprawy, ale wskazać, jakiego konkretnie środka prawnego (żądania) wniesionego w takiej sprawie spór dotyczy.
W niniejszej sprawie J. P. wniósł dwa odwołania od dwóch decyzji Burmistrza Miasta Z. o tym samym numerze [...], tj. decyzji z dnia [...] oraz z dnia [...]. Pierwszy z powołanych środków został wprawdzie rozpoznany decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...], ale rozstrzygnięcie to zostało uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 marca 2007 r. sygn. akt IIISA/ Kr 293/06. Z akt sprawy wynika, że powyższe odwołanie nie zostało ponownie rozpoznane. Aktualne jest także odwołanie od późniejszej decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...].
Wojewoda M. we wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego zwrócił się o wyznaczenie organu właściwego do rozpatrzenia odwołania J. P. od decyzji z dnia [...]. Jednocześnie jednak powołał się na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S. nr [...], przekazujące mu sprawę do rozpoznania. Tymczasem w postanowieniu tym mowa jest wyłącznie o decyzji Burmistrza Z. z dnia [...] i wniesionym od tego rozstrzygnięcia odwołaniu.Nie ma natomiast żadnej wzmianki o decyzji organu I instancji z [...]. Dowodzi to, że Kolegium uznało się za niewłaściwe do rozpoznania jedynie odwołania J. P. od decyzji z dnia [...] i tę właśnie sprawę przekazało Wojewodzie M. do rozpoznania. W tej sytuacji oraz z uwagi na końcową część wniosku Wojewody M., w której organ jednoznacznie stwierdził, że brak jest podstaw do przyjęcia jego właściwości do rozpoznania odwołania od decyzji z dnia [...], Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że żądanie rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego dotyczy wyłącznie wyznaczenia organu właściwego do rozpoznania odwołania J. P. od decyzji Burmistrza Miasta Z. z [...].
Wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego w tej sprawie jest jednak niedopuszczalny z uwagi na powołany już, prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W związku z tym zauważyć należy, że stosownie do art.134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola sądu administracyjnego odbywa się w granicach danej sprawy, ale sąd nie jest związany ani powołaną podstawą ani wnioskami skargi. Brak związania granicami skargi oznacza, że sąd nie ogranicza się do zbadania zasadności zarzutów skarżącego, ale ocenia czy przy podjęciu zaskarżonego aktu lub czynności nie doszło do innych jeszcze naruszeń prawa. Konsekwencją tak szeroko zakrojonej kontroli jest to, że sąd może na przykład uchylić zaskarżoną decyzję lub stwierdzić jej nieważność także z powodu innych naruszeń prawa oraz mimo innych wniosków skarżącego.
Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w danej sprawie ten sąd oraz organ, którego działalność była przedmiotem kontroli sądowej (art. 153 P.p.s.a.). Prawomocne orzeczenie, w myśl art. 170 P.p.s.a, wiąże ponadto inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby. Konsekwencją prawomocnego orzeczenia jest to, że nikt nie może negować faktu istnienia i treści takiego orzeczenia.
W wyroku z dnia 7 marca 2007 r. sygn. akt IIISA/ Kr 293/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie wypowiedział się wprost w kwestii właściwości organu, ale nie kwestionował właściwości Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S. do rozpatrzenia odwołania J. P. od decyzji Burmistrza Miasta Z. z [...]. Nie stwierdził bowiem nieważności decyzji Kolegium, a jedynie uchylił to rozstrzygnięcie na podstawie art. 145 1 pkt 1 lit. a i c ustawy P.p.s.a.
Przy niezmienionym stanie prawnym powołane orzeczenie wiążę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. S. stosownie do treści art. 153 P.p.s.a., natomiast Wojewodę M. i Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art.170 P.p.s.a. W takiej sytuacji niedopuszczalne było uznanie się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. S. za niewłaściwe do rozpoznania odwołania od decyzji z [...], a następnie złożenie przez Wojewodę M. wniosku o rozstrzygnięcie w tej sprawie sporu kompetencyjnego.
Z tych względów, uznając wniosek Wojewody M., za niedopuszczalny Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 68 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.