Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 12 czerwca 2011 r. Prezydent Miasta K. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość powstałego pomiędzy Prezydentem Miasta K. a Starostą O..
W uzasadnieniu wniosku Prezydent Miasta K. podał, że wyrokiem z dnia [...] marca 2015 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w O. orzekł wobec A. K. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 10 miesięcy. Sąd Rejonowy, przy piśmie z 16 kwietnia 2015 r., przesłał ww. wyrok do Starostwa Powiatowego w O. celem wykonania. W piśmie tym jako adres zamieszkania A. K. wskazano: K., ul. [...]. Starosta O., na podstawie art. 65 § 1 K.p.a., przekazał wyrok według właściwości Prezydentowi Miasta K., wskazując, że A. K. zamieszkuje w K., ul. [...]. W udzielonej pismem z dnia 5 czerwca 2015 r. odpowiedzi na wezwanie Prezydenta Miasta K. A. K. wyjaśnił, że zgodnie z art. 25 K.c., jego miejscem zamieszkania jest K., ul. [...].
W odpowiedzi na wniosek Starosta O. wniósł o wskazanie Prezydenta Miasta K. jako organu właściwego do wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie wykonania środka karnego orzeczonego wobec A. K. Organ podniósł, że mając na uwadze oświadczenie złożone przed pracownikiem Starostwa Powiatowego w O. w dniu 10 sierpnia 2015 r., należy uznać, że miejscem zamieszkania A. K. wyznaczającym organ właściwy do rozpoznania sprawy, jest miasto K. gdzie nie tylko jest on zameldowany ale gdzie jest jego centrum życiowe. Wymieniony nie ma zatem zamiaru stałego pobytu w K. w Powiecie O., jedynie przebywa w tej miejscowości. Zdaniem Starosty, K. nie jest w myśl art. 25 K.c. miejscowością, w której A. K. przebywa z zamiarem pobytu stałego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 4 i art. 15 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny jest sądem właściwym do rozstrzygania sporów kompetencyjnych pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego a organami administracji rządowej. W sprawach tych stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym, rozstrzygając spór na wniosek w drodze postanowienia poprzez wskazanie organu właściwego do rozpoznania sprawy. Podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygając tego rodzaju sprawy nie może wyręczać organów administracji publicznej. Przy formułowaniu wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego lub sporu o właściwość trzeba uwzględnić przede wszystkim dwa następujące założenia: po pierwsze - wystąpienie z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu musi być poprzedzone ustaleniami i rozważaniami pozwalającymi na stwierdzenie, że przy wykorzystaniu wszelkich metod wykładni, organ, do którego wpłynęło żądanie rozpoznania sprawy, nie jest właściwy, po drugie - przedmiot sporu kompetencyjnego lub sporu o właściwość powinien być na tyle precyzyjnie sformułowany, aby można było określić sprawę, która ma być rozpoznana.
Brak takiego precyzyjnego określenia sprawy i w konsekwencji możliwości podania organu właściwego powoduje, że wniosek o rozstrzygnięcie sporu jest przedwczesny i jako taki podlega oddaleniu (art. 15 § 2 w związku z art. 151 P.p.s.a.). Ustalenie przepisów prawa materialnego znajdujących zastosowanie na gruncie konkretnej sprawy wszczętej tym wnioskiem oraz wyjaśnienie stanu faktycznego i czynności nakazanych w art. 7 K.p.a., nie należy do Naczelnego Sądu Administracyjnego, którego zakres kognicji jest ograniczony jedynie do wskazania właściwego organu.
W niniejszej sprawie żaden z organów wchodzących w spór nie określił podstawy prawno-materialnej sprawy, z której wynikałoby, że jest to sprawa podlegająca rozpoznaniu przez organy administracji, ani też nie wskazał żadnego przepisu kompetencyjnego, który miałby być podstawą właściwości lub niewłaściwości, powołując jedynie art. 25 K.c. i koncentrując się na rozważaniach dotyczących aktualnego miejsca pobytu skazanego. Brak jakichkolwiek ustaleń w tej materii powoduje, że wniosek o rozstrzygnięcie sporu uznać należy za przedwczesny, co pociąga za sobą konieczność jego oddalenia.
Mając na uwadze podniesione wyżej względy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15 § 2 w. zw. z art. 151 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.