Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wystąpiło do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego, jaki zaistniał pomiędzy organem wnioskującym a Wojewodą M., poprzez wskazanie tego ostatniego organu jako właściwego w sprawie zainicjowanej pismem z dnia [...] marca 2015 r., wniesionym, przez S. R. W uzasadnieniu wniosku podano, że S. R., wskazanym wyżej pismem, skierowanym do Wojewody M., a następnie przekazanym organowi wnioskującemu, wniosła skargę, o której mowa w art. 227 k.p.a., dotyczącą niezałatwienia przez Burmistrza Miasta S. sprawy, rozstrzygniętej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...[. Kolegium zaakcentowało w tym miejscu, że w treści w/w pisma podkreślono, iż stanowi ono skargę na działanie Rady Miasta S., uregulowaną w art. 227 k.p.a., w związku z nierozpatrzeniem przez Radę Miasta zażalenia skarżącej, wniesionego w trybie art. 37 k.p.a., na działanie Burmistrza Miasta.
Zdaniem organu wnioskującego, pismo z dnia [...] marca 2015 r. nie było zatem pismem procesowym w sprawie rozgraniczeniowej, w której została wydana wyżej wspomniana decyzja Kolegium z dnia [...[ lutego 2012 r., a przedmiotem jego była przewlekłość, prowadzonego przez Burmistrza Miasta S. postępowania rozgraniczeniowego i w związku z tym działanie Rady Miasta S., która nie rozpoznała zażalenia skarżącej.
W zaistniałej sytuacji, jak wywodziło Kolegium, miał zastosowanie przepis art. 229 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, gdy przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, organem właściwym do rozpatrzenia skargi, dotyczącej zadań lub działalności rady gminy, był Wojewoda.
W odpowiedzi na wniosek, Wojewoda M. twierdził, że S. R. w piśmie z dnia [...] marca 2015 r., oznaczonym jako skarga, zwróciła się do Wojewody M. w sprawie (cyt.): "braku załatwienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nr [...] z [...].02.2012 r. przez Burmistrza S. oraz Rady Miejskiej w S.". Skarżąca powoływała się przy tym na treść art. 37 k.p.a., zarzucając: przewlekłe prowadzenie postępowania, niezałatwienie i wyznaczenie do dzisiaj granicy, wszczętego przez Burmistrza S. postępowania rozgraniczeniowego dotyczącego nieruchomości oznaczonych ewidencyjnie jako działki o numerach [...].
Zdaniem Wojewody, powyższe świadczyło o tym, że przedmiotem, wyrażonych w taki sposób przez stronę zastrzeżeń, było przewlekłe prowadzenia przez Burmistrza S. postępowania rozgraniczeniowego. Pismo z dnia [...] marca 2015 r. należało zatem zakwalifikować jako zażalenie na niezałatwienie sprawy przez Burmistrza S. w terminie określonym w art. 35 k.p.a. W związku z tym, Wojewoda przekazał wspomniane wyżej pismo do rozpoznania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w K., jako organowi właściwemu w sprawie. Zgodnie bowiem z art. 17 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. z 2001 r. Dz. U. nr 79, poz. 856 ze zm.), Kolegium było organem wyższego stopnia w stosunku do Burmistrza S. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości (art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 520 ze zm.).
W ocenie uczestnika postępowania, ww. pismo nie stanowiło skargi na działanie Rady Miejskiej w S. - w rozumieniu art. 227 k.p.a. – a zatem Wojewoda M. wnosił o wskazanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. jako organ właściwy w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 15 § 1 pkt 4 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej jako "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga sprawy o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.
Przez spór kompetencyjny (o właściwość), o którym mowa w art. 4 p.p.s.a. należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia konkretnej sprawy (spór pozytywny) lub też każdy z nich uważa się za niewłaściwy do jej załatwienia (spór negatywny). Ustalenie właściwości rzeczowej organu następuje w oparciu o przepisy, określające zakres działania tego organu. Sporem o właściwość (sporem kompetencyjnym) jest zatem sytuacja, w której istnieje pomiędzy organami rozbieżność stanowisk, co do zakresu ich kompetencji w odniesieniu do konkretnej, tej samej pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym, sprawy administracyjnej, nie ma zaś sporu co do jej stanu faktycznego i prawnego. W przeciwnym bowiem razie, to jest kiedy nie ma zgody między organami, co do oceny stanu faktycznego oraz prawnego, nie można mówić o tożsamości sprawy.
W związku z powyższym nie można mówić o sporze kompetencyjnym, kiedy dwa organy odnoszą się w rzeczywistości do dwu różnych spraw, chociaż dotyczących tej samej strony i tego samego żądania, które jednak odmiennie interpretują. Jest to pozorny spór kompetencyjny, gdyż nie ma tu rozbieżności stanowisk w zakresie kompetencji tych organów, a istnieje rozbieżność poglądów co do istoty sprawy. Dopóki więc nie nastąpi pomiędzy organami uzgodnienie stanowisk, co do istoty sprawy (dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz jednoznaczne wskazanie, jakie w nim mają zastosowanie przepisy prawa), nie można mówić o sporze kompetencyjnym. Podkreślić w tym miejscu należy, że ustalenie stanu faktycznego i określenie przedmiotu sprawy należy wyłącznie do organów administracji publicznej (art. 7 k.p.a.), a nie do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Opisana wyżej sytuacja zachodziła w przedmiotowej sprawie. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., w sprawie z wniosku S. R. z dnia [...] marca 2015 r. powinny bowiem mieć zastosowanie przepisy, zawarte w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące skarg obywatelskich, w związku z czym – na podstawie art. 229 k.p.a. - organem właściwym do rozpatrzenia żądania, zawartego w w/w piśmie, był Wojewoda. W ocenie natomiast Wojewody M., żądanie S. R. stanowiło zażalenie, wniesione w trybie art. 37 k.p.a., do rozpoznania którego – na podstawie art. 17 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - właściwym było Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K, jako organ wyższego stopnia w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego, do których niewątpliwie zaliczał się Burmistrz Miasta S. jak i jej Rada Miejska.
Zatem skoro Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. jak i Wojewoda M., w swoich ustaleniach, odwoływali się do różnych stanów faktycznych, a w związku z tym do różnych przepisów prawa, mimo że ustalenia te oparte były na treści tego samego żądania S. R., sformułowanego w piśmie z dnia [...] marca 2015 r., to należało przyjąć, że w sprawie nie zostały dokonane rzetelne, jednoznaczne ustalenia faktyczne oraz nie określono właściwych dla niego podstaw prawnych. W tych warunkach wniosek o rozstrzygnięcie przedmiotowego sporu kompetencyjnego należało uznać za co najmniej przedwczesny, o ile w ogóle będzie on dopuszczalny.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 15 § 2 w związku z art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.