Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od wniosku o rozstrzygnięcie sporu o właściwość R.P. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z formularza PPF nadesłanego przez wnioskodawcę wynika, że prowadzi on gospodarstwo domowe z żoną, z którą jest w separacji i dwiema małoletnimi córkami. Podał, że jedynym źródłem utrzymania rodziny jest wynagrodzenie żony (1.500 zł) bowiem on nie uzyskuje żadnego dochodu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku.
Zgodnie zaś z art. 245 § 1 - 3 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Warunkiem koniecznym przyznania prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, że nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2).
Mając na uwadze wyjaśnienia wnioskodawcy uznać należy, że w sprawie zachodzą przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wprawdzie koszty do jakich zobowiązany jest R.P. na obecnym etapie postępowania wynoszą 100 tytułem wpisu od wniosku, to jednak wobec faktu, że jest on osobą bezrobotną, a łączny dochód czteroosobowej rodziny wynosi 1.500 zł uznano, że wnioskodawca ma ograniczone możliwości ponoszenia tychże kosztów.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.