Uzasadnienie
Wójt Gminy K. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim a Burmistrzem Ś. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania sprawy T. W. w sprawie udzielenia pomocy finansowej w formie zasiłku celowego.
W uzasadnieniu wniosku Wójt Gminy K. wyjaśnił, że w dniu 22 czerwca 2015 r. do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. wpłynął wniosek z Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. wraz z kompletem dokumentów T. W. zamieszkałego w Domu Pomocy Społecznej w Ś. Wójt Gminy K. podniósł, że T. W. od wielu lat jest mieszkańcem Domu Pomocy Społecznej w Ś., co oznacza, że uczynił on Śrem ośrodkiem swojej aktywności życiowej i wiąże przyszłość z miejscem zamieszkania w Ś. Źródłem dochodu T. W. jest zasiłek stały z tytułu niepełnosprawności przyznawany i wypłacany przez OPS w Ś. W związku z powyższym T. W. został uznany za beneficjenta pomocy w Ośrodku Pomocy Społecznej w Ś. W dniu 16 czerwca 2015 r. T. W. zwrócił się do OPS w Ś. o pomoc w formie zasiłku celowego na pokrycie kosztów za zakup leków.
Natomiast Burmistrz Ś. przekazał przedmiotowy wniosek Wójtowi Gminy K. W ocenie Wójta Gminy K. właściwym do przyznania świadczeń z pomocy społecznej T. W. jest Burmistrz Ś. – świadczeniodawca zasiłku stałego dla ww. W odpowiedzi na wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego Burmistrz Ś. wniósł o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego poprzez uznanie za właściwego do załatwienia sprawy Wójta Gminy K. Burmistrz Ś. podał, że zgodnie z art. 101 ust. 6 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1630) dla mieszkańca domu właściwa jest gmina, która skierowała go do domu pomocy społecznej. Zdaniem Burmistrza Ś., skoro ustawa o pomocy społecznej wskazuje jaka gmina jest właściwa dla mieszkańca domu pomocy społecznej, to nie ma żadnej potrzeby by próbować interpretować ww. przepis w sposób odmienny.
Burmistrz Ś. wyjaśnił, że decyzją Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w K. z dnia [...] listopada 2002 r. T. W. został skierowany do Domu Pomocy Społecznej, w którym przebywa od dnia 17 lutego 2003 r. Dodał ponadto, że wnioskiem z dnia 25 listopada 2003 r. T. W. zwrócił się z prośbą do Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. o przyznanie zasiłku stałego w związku z faktem ustalenia umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. przyznał świadczenie w postaci zasiłku stałego wyrównawczego na podstawie ustawy z dnia 09 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1999 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.). Zasiłek ten jest nadal wypłacany przez OPS w Ś., a decyzja przyznająca zasiłek stały wyrównawczy nadal funkcjonuje w obrocie prawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.
Nie ulega wątpliwości, że z uwagi na uczestniczące strony, w niniejszej sprawie mowa być może tylko o sporze kompetencyjnym, bowiem Wójt Gminy K. i Burmistrz Ś. są organami wykonawczymi gmin. Jednak, o sporze w rozumieniu powyższych przepisów, można mówić dopiero wtedy, kiedy organy zainteresowane w sprawie w drodze wszelkich dostępnych metod wykładni prawa, analizując wszystkie obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa, dojdą do przekonania, że nie są w stanie jednoznacznie określić, który z nich jest właściwy w sprawie.
Przez spór należy więc rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia sprawy (spór pozytywny) albo gdy każdy z organów uważa się za niewłaściwy do załatwienia sprawy (spór negatywny), przy czym żaden z organów pozostając w sporze nie podejmuje stosownego rozstrzygnięcia oczekując na zajęcie stanowiska przez ten właściwy. Ponadto, warunkiem rozpatrzenia sporu kompetencyjnego jest precyzyjne ustalenie stanu faktycznego, który podlega unormowaniu w oznaczonym stanie faktycznym, w którym ma być rozstrzygana przedmiotowa sprawa przez właściwy organ.
W rozważanym przypadku powyższa przesłanka nie została jednak spełniona. Spór między organami w tej sprawie jest bowiem sporem co do faktów, a nie co do prawa.
Jak wynika ze stanowisk obydwu stron sporu, zgadzają się one co do tego, że przy ustalaniu organu właściwego do rozpoznania wniosku T. W., należy stosować normę art. 101 ust. 6 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społeczne (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 182). W myśl art. 101 ust. 6 tej ustawy, dla mieszkańca domu właściwa jest gmina, która skierowała go do domu pomocy społecznej. Co prawda Wójt Gminy K., nie powołał w/w normy prawnej. Nawiązywał jednak do miejsca zamieszkania beneficjenta świadczenia, a zgodnie z ugruntowanymi poglądami doktryny i judykatury, właściwa do skierowania osoby do domu opieki społecznej jest gmina na której terenie znajdowało się miejsce pobytu lub zamieszkania osoby kierowanej.
W istocie więc organy nie spierają się co do tego, jakie przepisy prawa winny mieć w sprawie zastosowanie. Rozstrzygnięcie w zakresie ustalenia organu właściwego do rozpoznania wniosku T. W. uzależnione jest bowiem od dokonania właściwych ustaleń w zakresie tego, jaka Gmina skierowała uprawnionego do domu opieki społecznej. Poczynienie ustaleń w powyższym zakresie umożliwi rozpoznanie wniosku strony przez właściwy do tego organ.
Na marginesie zauważyć należy, iż wnioski wysnute przez Burmistrza Ś. pozostają w sprzeczności z faktami na jakie się powołał w piśmie z dnia 27 lipca 2015r. Podniesiona przez powyższy organ okoliczność umieszczenia strony w domu opieki społecznej mocą decyzji Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w K., nie stanowi potwierdzenia wniosku, że właściwym do rozpoznania omawianego wniosku jest Wójt Gminy K. W tym stanie sprawy, skoro przedmiotem sporu między organami jest nieustalony jednoznacznie stan faktyczny sprawy, to oznacza to, że spór ten jest sporem co do faktów, a nie sporem co do prawa. Do kompetencji Naczelnego Sądu Administracyjnego nie należy natomiast dokonywanie ustaleń faktycznych w sprawach o rozstrzygnięcie sporu o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 15 § 2 w związku z art. 151, art. 64 § 3 i art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.