Uzasadnienie
Uzasadnienie
Prezydent m. st. Warszawy reprezentowany przez Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy Ochota (dalej, jako wnioskodawca) złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy nim, a Prezydentem Miasta Bielsko – Biała reprezentowanym przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej (dalej, jako uczestnik postępowania) w przedmiocie ustalenia organu właściwego do rozpoznania sprawy potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej M. A. (dalej, jako świadczeniobiorca) w związku z wnioskiem szpitala [...] w Bielsku – Białej na podstawie art. 54 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm. dalej, jako ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej lub ustawa z 27 sierpnia 2004 r.). W uzasadnieniu wniosku podano, iż w dniu [...] listopada 2009 r. do wnioskodawcy wpłynęło postanowienie uczestnika postępowania dotyczące przekazania według właściwości sprawy potwierdzenia prawa M. A. przebywającego na oddziale [...] w [...] Klinikach [...] w Bielsku – Białej do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych zawierające informacje, iż M. A. mieszka w Warszawie ul. [...].
Z postępowania przeprowadzonego przez wnioskodawcę wynika, iż M. A. do dnia [...] września 2009 r. był zameldowany pod wskazanym adresem w Warszawie jednak wymeldował się wskazując miejsce nowego pobytu Bielsko – Biała ul. [...] gdzie posiada stały meldunek. Dlatego też zdaniem wnioskodawcy powyższy fakt wskazuje na to, że M. A. właśnie z tą miejscowością zamierza związać swój los, ponadto pobyt pod adresem Bielsko – Biała ul. [...] nastąpił jeszcze przed hospitalizacją w szpitalu (został przyjęty [...].10.2009 r.). Właściwym, więc do rozpoznania przedmiotowej sprawy z uwagi na miejsce zamieszkania ustalone w oparciu o treść art. 25 kodeksu cywilnego będzie Prezydent Miasta Bielsko – Biała.
Prezydent Miasta Bielsko – Biała reprezentowany przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w odpowiedzi na wniosek przyznał, iż od [...] listopada 2009 r. M. A. faktycznie jest zameldowany na pobyt stały w Bielsku – Białej, jednakże w chwili wydania postanowienia z dnia [...] października 2009 r. nie był zameldowany na terenie Bielska – Białej, a z jego oświadczenia wynikało, iż mieszka na stałe w Warszawie i jest zameldowany w Warszawie ul. [...].
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sądy administracyjne rozpoznają - na podstawie art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), z zastrzeżeniem art. 22 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej, jako Kpa) - spory o właściwość powstałe pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego i samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej. Przez spór o właściwość, o którym mowa w art. 4 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej, niemające wspólnego organu wyższego stopnia, jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia konkretnej sprawy (spór pozytywny) lub też żaden z nich nie uważa się za właściwy do jej załatwienia (spór negatywny).
Przedmiotem niniejszej sprawy jest spór negatywny o właściwość miejscową pomiędzy Prezydentem m. st. Warszawy a Prezydentem Miasta Bielsko – Biała. Rozstrzygnięcie sporu sprowadza się natomiast do ustalenia organu właściwego do wydania decyzji potwierdzającej prawo do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie art. 54 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Jak wynika z treści powyższego przepisu właściwość organu w sprawie potwierdzenia prawa do świadczenia opieki zdrowotnej ustala się w oparciu o miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy. Ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej nie zawiera definicji pojęcia "miejsce zamieszkania", dlatego też przy ustalaniu miejsca zamieszkania świadczeniobiorcy należy wykorzystać treść art. 25 kodeksu cywilnego, zgodnie, z którym miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu.
W oparciu o treść tego przepisu o miejscu zamieszkania decydują dwa elementy: przebywanie w sensie fizycznym w określonej miejscowości oraz wola, zamiar stałego pobytu, przy czym oba te elementy muszą występować łącznie. Wyrażenie zamiaru stałego pobytu nie wymaga złożenia oświadczenia woli, wystarczy więc, że zamiar taki wynika z zachowania danej osoby, polegającego na ześrodkowaniu swojej aktywności życiowej w określonej miejscowości. Natomiast samo zameldowanie jest kategorią prawa administracyjnego i nie przesądza o miejscu zamieszkania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2006 r. o sygn. akt I OW 231/05, System Informacji Prawnej LEX nr 201525).
Z postępowania przeprowadzonego w niniejszej sprawie wynika, iż swiadczeniobiorca M. A. przebywał w dniach [...].10.- [...].10.2009 r. w szpitalu [...] Kliniki [...] w Bielsku – Białej gdzie został przyjęty w trybie nagłym z uwagi na zawał serca. Z wywiadu pracownika socjalnego przeprowadzonego na podstawie wyjaśnień świadczeniobiorcy z dnia [...].10.2009 r. wynika, iż jako miejsce stałego pobytu świadczeniobiorca wskazał Warszawę ul. [...] gdzie także jest stale zameldowany. Natomiast z informacji odnośnie zameldowania na pobyt stały bezspornie wynika, że z Warszawy M. A. został wymeldowany w dniu [...] września 2009 r. i wskazał adres nowego miejsca pobytu Bielsko – Biała ul. [...], gdzie został zameldowany na pobyt stały w dniu [...] listopada 2009 r. W czasie, więc kiedy świadczeniobiorca przebywał w szpitalu nie był nigdzie zameldowany na pobyt stały. Analizując jednak powyższe dowody należy przyjąć, iż wolą M. A. było opuszczenie Warszawy i przeniesienie swojego "centrum życiowego" do Bielska – Białej, czego wyrazem był fakt wymeldowania się z pobytu stałego w Warszawie ze wskazaniem nowego miejsca zamieszkania w Bielsku – Białej a następnie fizyczny pobyt w tym mieście gdzie w trybie nagłym został przyjęty do szpitala oraz aktualny pobyt świadczeniobiorcy pod wskazanym adresem przy wymeldowaniu (fakt doręczenia wezwania sądowego k.22).
Odnosząc się do oświadczenia świadczeniobiorcy złożonego pracownikowi socjalnemu uczestnika postępowania to najpewniej było to spowodowane faktem, iż formalnie nie był on jeszcze zameldowany w Bielsku – Białej pod wskazanym adresem oraz obawą, iż ponad miesiąc od opuszczenia poprzedniego miejsca stałego pobytu nie wykonał ciążącego na nim na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności (tj. Dz.U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.) obowiązku zameldowania na pobyt stały w nowym miejscu zamieszkania po upływie trzeciej doby. Przedmiotowy spór kompetencyjny został właśnie wywołany powyższym faktem, ponieważ gdyby świadczeniobiorca wywiązał się w terminie z nałożonego obowiązku meldunkowego do sporu by nie doszło
Na tej podstawie, jako miejsce zamieszkania M. A. w rozumieniu art. 25 kodeksu cywilnego należy wskazać Bielsko – Białą, gdyż zostały łącznie spełnione obydwie przesłanki miejsca zamieszkania, o których mowa w powołanym wyżej przepisie prawa, ponieważ M. A. zrealizował swoja wolę zmiany miejsca zamieszkania i fizycznie przebywa w Bielsku – Białej.
Mając te okoliczności na względzie Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 15 § 2 p. p. s. a. wskazując, jako organ właściwy do rozpoznania niniejszej sprawy Prezydenta Miasta Bielsko – Biała.