Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 16 stycznia 2012 r. Prezydent m. st. Warszawy zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość zaistniałego pomiędzy nim, a Burmistrzem Miasta S. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpatrzenia wniosku T. C. z dnia 2 grudnia 2011 r. o udzielenie pomocy w formie zasiłku okresowego, zasiłku celowego na żywność, zakup biletu 30 dniowego na przejazdy po Warszawie, zakup biletu na przejazd do S., zakup skrzynki do korespondencji.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż pismem z dnia 19 grudnia 2011 r. - data wpływu – 27 grudnia 2011 r. - Ośrodek Pomocy Społecznej w S. odesłał do Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy Mokotów m.st. Warszawy sprawę z wniosku Pana T. C. o udzielenie pomocy finansowej wskazując tym samym, iż właściwym do rozpoznania wniosku jest Prezydent m.st. Warszawy.
W ocenie wnioskodawcy OPS Mokotów nie jest organem właściwym w przedmiotowej sprawie z następujących powodów. Zgodnie z brzmieniem art. 101 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, właściwość miejscową gminy w przypadku osoby bezdomnej jest gmina ostatniego miejsca zameldowania tej osoby na pobyt stały. Pan T. C. posiada ostatni stały adres zameldowania w miejscowości S., skąd został eksmitowany w dniu 15.09.2011r. Pan C. w okresie od 22 września 2011 r. do 20 grudnia 2011 r. oraz od 23 grudnia 2011 r. do 27 grudnia 2011 r. przebywał w Noclegowni w Warszawie. Placówki te udzielają schronienia osobom bezdomnym. Z uwagi na fakt, iż Noclegownie przeznaczone są do krótkotrwałego pobytu, nie można uznać ich za miejsce zamieszkania. Z dokonanych ustaleń wynika, że Pan C. jest osoba bezdomną tj. nie zamieszkującą w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy nigdzie nie zameldowaną na pobyt stały.
Często też zmienia miejsca pobytu. W sierpniu 2011 r. został Panu C.owi wskazany lokal socjalny w S. dokąd przekwaterowanie miało nastąpić 15 września 2011 r., której to propozycji nie przyjął. Pan T. C. pomimo "wyraźnej woli" zamieszkania w Warszawie nie ma obecnie możliwości realizacji tego zamierzenia. Ponadto z otrzymanej dokumentacji z OPS w S. wynika, że Pan C. od października 2011 r. do grudnia 2011 r. objęty był pomocą w formie zasiłku okresowego. Aktualnie Ośrodkowi Pomocy Społecznej Dzielnicy Mokotów nie jest znany obecny adres pobytu w/w.
W odpowiedzi na powyższy wniosek Burmistrz Miasta S. wskazał, iż z informacji oraz akt osobowych Pana T. C. będących w posiadaniu podległego mu Ośrodka Pomocy Społecznej wynika, że ww. obecnie zamieszkuje w Warszawie. Wielokrotnie w pismach informował o tym fakcie tutejszy Ośrodek. Do Warszawy przeprowadził się we wrześniu 2011 r. Pan C. od 22 września 2011 r. do 22 grudnia 2011 r. oraz od 23 grudnia 2011 r. do 27 grudnia 2011 r. przebywał w Noclegowni w Warszawie. Pan C. między innymi w wywiadzie z 05 grudnia 2011 r. informował, że przeprowadził się do Warszawy z zamiarem stałego pobytu i zamieszkania.
Ponadto w piśmie z 10 stycznia 2012r. poinformował, że w dalszym ciągu przebywa na terenie Warszawy z zamiarem zamieszkania pod określonym adresem i podjęcia tam pracy. Pan T. C. w wielu pismach wskazuje, że zamierza zamieszkać w Warszawie. Z własnej woli zrezygnował z przyznanego lokalu socjalnego z Gminy. Powyższe informacje ewidentnie wskazują w jakiej miejscowości chce przebywać i mieszkać Pan T. C..
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Właściwość miejscową gminy zobowiązanej do rozpoznania sprawy dotyczącej świadczenia z pomocy społecznej, zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.), ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie. Ustawa o pomocy społecznej nie definiuje pojęcia "miejsce zamieszkania", co oznacza, że należy je rozumieć zgodnie z ogólną definicją tego terminu, zawartą w przepisach kodeksu cywilnego. Art. 25 k.c. stanowi, że miejscem zamieszkania osoby jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu, przy czym ustalenie tego zamiaru powinno być oparte o kryteria zobiektywizowane. O zamieszkiwaniu można mówić więc wówczas, gdy występujące okoliczności pozwalają przeciętnemu obserwatorowi na wyciągnięcie wniosków, że określona miejscowość jest głównym ośrodkiem aktywności życiowej danej osoby fizycznej.
W związku z podniesioną kwestią bezdomności T. C. wskazać trzeba, że zgodnie z art. 101 ust.2 ustawy o pomocy społecznej, w przypadku osoby bezdomnej właściwa miejscowo jest gmina ostatniego miejsca zaameldowania tej osoby na pobyt stały. Jest niewątpliwe, że obecnie T. C. jest osobą bezdomną w rozumieniu art. 6 pkt 8 ustawy o pomocy społecznej. Z uzyskanych informacji wynika, że przebywał on w noclegowniach dla bezdomnych w Warszawie. Noclegownia dla bezdomnych nie spełnia ustawowych przesłanek do zaliczenia jej do kategorii lokali mieszkalnych, sformułowanych w art. 2 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie prawa lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz.266 ze zm.) – por. postanowienie NSA z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt I OW 81/10; postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2010 r., sygn. akt I OW 131/10. Ostatnim miejscem zamieszkania T. C. była gmina S., stąd organem właściwym do rozpatrzenia wniosku z dnia 2 grudnia 2011 r. o udzielenie pomocy w formie zasiłku okresowego, zasiłku celowego na żywność, zakup biletu 30 dniowego na przejazdy po Warszawie, zakup biletu na przejazd do S., zakup skrzynki do korespondencji jest Burmistrz Miasta i Gminy S..
Wobec powyższego orzeczono jak na wstępie, na podstawie art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 w zw. z art. 4 ustawy p.p.s.a.