Uzasadnienie
Prezydent m.st. Warszawy, wniósł o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem m.st. Warszawy a Prezydentem Miasta Gliwice w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku R. G. o przyznanie zasiłku stałego, który to spór wynikł wobec przekazania przez Prezydenta Miasta Gliwice Prezydentowi m.st. Warszawy przedmiotowego wniosku. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż wprawdzie R. G. wskazał jako adres stałego zamieszkania ul. B. w Warszawie, jednak dom, w którym mieszkał sprzedano i obecnie zamieszkuje on z ojcem przy ul. M. w Gliwicach. Zdaniem Prezydenta m.st. Warszawy wnioskodawca nie ma zameldowania, miejsca pobytu ani zamieszkania na terenie Warszawy, nie ma także możliwości powrotu do miejsca poprzedniego zameldowania na pobyt stały. Ześrodkował on swoje interesy życiowe w Gliwicach, gdzie przyznano mu orzeczenie o stopniu niepełnosprawności. Z tych też powodów, zdaniem organu, właściwym do rozstrzygania w sprawie winien być Prezydent Miasta Gliwice.
Odpowiadając na powyższy wniosek Prezydent Miasta Gliwice, w piśmie z dnia 18 września 2014 r., uznał się organem właściwym do rozpoznania sprawy R. G. i wniósł o umorzenie postępowania sądowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie sądowe wszczęte wnioskiem Prezydenta m.st. Warszawy dotyczy rozstrzygnięcia sporu o właściwość, o którym mowa w art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej "P.p.s.a.". Przez takie spory należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia konkretnej sprawy (spór pozytywny) lub tez żaden z nich nie uważa się za właściwy do załatwienia sprawy (spór negatywny). Spór między organami jednostek samorządu terytorialnego, niemającymi wspólnego dla nich organu wyższego stopnia jest sporem o właściwość, rozstrzyganym przez sąd administracyjny (art. 22 § 1 pkt 1 K.p.a.). Rozstrzyganie sporów o właściwość, należących do sądów administracyjnych, objęte jest kognicją Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 15 § 1 pkt 4 P.p.s.a.).
W myśl art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 P.p.s.a., sprawy te rozpoznaje Naczelny Sąd Administracyjny, a do ich rozstrzygnięcia stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym.
Jak wynika z odpowiedzi na wniosek, Prezydent Miasta Gliwice przyznał, że jest właściwy miejscowo do załatwienia przedmiotowego wniosku w sprawie R. G.. W tej sytuacji, skoro negatywny spór o właściwość już nie istnieje i tym samym rozpoznanie wniosku o jego rozstrzygnięcie jest bezprzedmiotowe, przyjąć należy, że zasadnym jest umorzenie postępowania.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 15 § 2 i art. 64 § 3 P.p.s.a. postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym należało umorzyć. Z przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.