Postanowienie NSA z 21 listopada 2014 r., I OW 159/14

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 21 listopada 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej

Sprawa

z wniosku Prezydenta Miasta K. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta K. a Burmistrzem Miasta i Gminy G. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku o ustalenie prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych postanawia: wskazać Burmistrza Miasta i Gminy G. jako organ właściwy w sprawie.

Skład

sędzia NSA Jolanta Rajewska przewodniczący, sprawozdawca
sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk przewodniczący
sędzia del. WSA Olga Żurawska-Matusiak przewodniczący
sekretarz sądowy Justyna Stępień protokolant

Uzasadnienie

Prezydent Miasta K. wnioskiem z dnia 8 sierpnia 2014 r. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość zaistniałego pomiędzy tym organem a Burmistrzem Miasta i Gminy G. w przedmiocie wskazania organu właściwego do wydania decyzji potwierdzającej prawo M. M. do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

W uzasadnieniu wniosku Prezydent Miasta K. stwierdził, że wnioskiem z dnia 27 lutego 2014 r. Szpital Specjalistyczny im [...] w K. wystąpił o potwierdzenie prawa M. M. do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Pobyt M. M. w K. związany jest wyłącznie z leczeniem w Ośrodku [...] w K. Miejscem zamieszkania M. M. jest natomiast G. Zainteresowany jest tam bowiem zameldowany na pobyt stały. Ponadto w swym oświadczeniu z dnia 22 kwietnia 2014 r. sam stwierdził, że jego miejscem zamieszkania jest G. W mieście tym przy ul. [...] zamieszkiwał przed podjęciem leczenia w K. Tam też zamierza powrócić po zakończeniu leczenia. W związku z powyższym, Prezydent Miasta K. trzykrotnie przesyłał wniosek Szpitala Specjalistycznego im [...] w K. do Burmistrza Miasta i Gminy G., lecz organ ten, uznając się za organ niewłaściwy w sprawie, każdorazowo zwracał akta sprawy nadawcy.

Burmistrz Miasta i Gminy G. nie udzielił odpowiedzi na wniosek Prezydenta Miasta K. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne rozpoznają, na podstawie art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "P.p.s.a."), spory o właściwość. Przez takie spory należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia konkretnej sprawy (spór pozytywny) lub też żaden z nich nie uznaje się za właściwy do załatwienia sprawy (spór negatywny). Spór między organami jednostek samorządu terytorialnego, które nie mają wspólnego organu wyższego stopnia, jest sporem o właściwość rozstrzyganym przez Naczelny Sąd Administracyjny (art. 22 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 15 § 1 pkt 4 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie zaistniał negatywny spór o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta K. a Burmistrzem Miasta i Gminy G., albowiem oba wymienione organy uznały się za niewłaściwe miejscowo do rozpoznania wniosku Szpitala Specjalistycznego im [...] w o wydanie decyzji potwierdzającej prawo M. M. do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, na podstawie art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008, Nr 164, poz. 1027 ze zm.).

Stosownie do powyższego przepisu właściwym miejscowo do wydania decyzji w tego rodzaju sprawach jest wójt (burmistrz, prezydent) gminy właściwej ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy. Podstawą do ustalenia właściwości miejscowej organu jest zatem miejsce zamieszkania osoby nieubezpieczonej, której w stanie zagrożenia zdrowia lub życia udzielono świadczeń medycznych finansowanych ze środków publicznych. Ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych nie definiuje przy tym pojęcia "miejsca zamieszkania". Dlatego też wychodząc z zasady jednolitości systemu prawa, uwzględnić należy regulację zawartą w przepisach ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny. Zgodnie z treścią art. 25 k.c. miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. W świetle tego przepisu o miejscu zamieszkania decydują łącznie dwa czynniki: zewnętrzny (fakt przebywania) i wewnętrzny (zamiar stałego pobytu). Wyrażenie zamiaru stałego pobytu nie jest czynnością prawną, nie wymaga więc złożenia oświadczenia woli w tym zakresie. Wystarczy, że zamiar taki wynika z zachowania danej osoby, co pozwala przeciętnemu obserwatorowi na wyciągnięcie wniosku, że określona miejscowość stanowi centrum spraw życiowych danej dorosłej osoby fizycznej.

W rozpoznawanej sprawie Szpital Specjalistyczny im [...] w K. udzielił pomocy medycznej M. M. Następnie placówka ta w celu uzyskania od Narodowego Funduszu Zdrowia zwrotu kosztów świadczenia zdrowotnego udzielonego w stanie nagłym osobie nieubezpieczonej wystąpiła o potwierdzenie w drodze decyzji administracyjnej prawa M. M. do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych z środków publicznych. Po udzieleniu pomocy medycznej Szpital skierował w dniu 3 marca 2014 r. świadczeniobiorcę do Ośrodka [...] w K. Pobyt M. M. w K. ma zatem tylko charakter czasowy i związany jest wyłącznie z leczeniem we wskazanym Ośrodku. M. M. – jak sam przyznał w oświadczeniu z dnia z dnia 22 kwietnia 2014 r. – nie wiąże z K. żadnych planów życiowych. Po zakończeniu leczenia ma zamiar powrócić do G. Tam mieszkają jego rodzice. W mieście tym jest zameldowany na pobyt stał i mieszkał przed umieszczeniem go w Ośrodku [...]. Swoją przyszłość wiąże jedynie z G. i wyłącznie to miasto uznaje za centrum swych spraw życiowych.

Powyższe okoliczności wskazują, że miejscem zamieszkania M. M. w rozumieniu art. 25 k.c. jest G. Aktualny pobyt w K., związany tylko z podjętym tam leczeniem, nie daje podstaw do przyjęcia, że miejscem zamieszkania świadczeniobiorcy w omawianym znaczeniu jest K. Za organ właściwy do wydania decyzji potwierdzającej prawo M. M. do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, zgodnie z art. 54 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, należy zatem uznać Burmistrza Miasta i Gminy G. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.