Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 17 stycznia 2014 r. M. C. - przedstawicielka ustawowa małoletniego M. K. wystąpiła do Prezydenta Miasta [...] o zmianę wysokości alimentów zasądzonych wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] z dnia [...] listopada 2013 r., sygn. akt [...].
W związku z tym, Prezydent Miasta [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, a następnie wnioskiem z dnia 23 stycznia 2014 r. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy tym organem a Burmistrzem Miasta [...] poprzez wskazanie organu właściwego do rozpoznania wniosku M. C. w sprawie ustalenia prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego dla M. K. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że M. C.do wniosku o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego dołączyła decyzję Burmistrza [...] przyznającą M. K. świadczenie z funduszu alimentacyjnego zgodnie z ówczesnym miejscem jego zamieszkania. Zgodnie zaś z art. 2 pkt 10 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2012 r., poz. 1228 ze zm.), organem właściwym wierzyciela jest wójt, burmistrz, prezydent właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby uprawnionej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Sądy administracyjne rozpoznają, na podstawie art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "P.p.s.a."), spory o właściwość.
Spór natomiast polega na powstaniu takiej sytuacji prawnej, w której każdy z pozostających w sporze organów uważa się za niewłaściwy (spór negatywny) lub też każdy uważa się za właściwy (spór pozytywny). Spór o właściwość ma zatem miejsce wtedy, gdy rozbieżność poglądów co do właściwości organów administracji publicznej zachodzi w odniesieniu do rozpatrywania i rozstrzygania tej samej sprawy, czyli gdy mamy do czynienia z tożsamością sprawy, którą zajmują się co najmniej dwa organy.
Zgodnie z art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. W pierwszej zatem kolejności organ, do którego wpłynęło podanie z żądaniem załatwienia określonej sprawy, jest zobligowany do zbadania swojej właściwości rzeczowej i miejscowej w danej sprawie. Dopiero kiedy dojdzie do wniosku, że jest niewłaściwy w sprawie, powinien podanie przekazać, zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a., do organu właściwego, wskazując przy tym normę prawa materialnego mającą zastosowanie w sprawie oraz przepis, z którego wynika właściwość organu, do którego sprawa została przekazana. Z kolei organ, do którego sprawa została przekazana, w oparciu o stan faktyczny ustalony przez organ przekazujący, również może uznać się za niewłaściwy w sprawie. W takim dopiero przypadku powstaje spór - żaden bowiem z organów nie uznaje swojej właściwości do rozpoznania sprawy. Taka zaś sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła.
Prezydent Miasta [...] uznał się za niewłaściwy w sprawie wniosku M. C., ale nie przekazał tego podania (art. 65 § 1 k.p.a.) do organu, który jego zdaniem powinien rozstrzygnąć sprawę. Wystąpił natomiast do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu o właściwość. Zatem nie doszło jeszcze do rozbieżności poglądów dwóch organów, co do ich właściwości lub braku właściwości w sprawie. Nie powstał spór, który należałoby rozstrzygnąć w drodze orzeczenia sądu. Wniosek o rozstrzygnięcie sporu złożony przez organ, który nie pozostaje w sporze z innym organem, jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu. Instytucja wniosków przewidzianych art. 4 P.p.s.a. służy rozstrzyganiu sporów o właściwość między dwoma organami, a nie wątpliwości organu co do jego właściwości w sprawie.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 15 § 2 i art. 64 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w postanowieniu.