Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 sierpnia 2014 r. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Koszalinie, działając z upoważnienia Prezydenta Miasta Koszalin, wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu o właściwość między nim, a działającym z upoważnienia Starosty Koszalińskiego Dyrektorem Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Koszalinie w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania sprawy dotyczącej usamodzielnienia wychowanki rodziny zastępczej K. K. i wyznaczenia opiekuna usamodzielnienia.
Jak wynika z jego uzasadnienia w celu rozstrzygnięcia sporu Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Koszalinie w dniu 18 czerwca 2014 r. złożył wniosek do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie. W dniu 14 lipca 2014 r. otrzymał odpowiedź, że wniosek nie może zostać rozstrzygnięty albowiem zaakceptowanie opiekuna usamodzielniania nie następuje w drodze decyzji administracyjnej. W związku z powyższym zwrócono się z wnioskiem do Wojewody Zachodniopomorskiego o rozstrzygnięcie w trybie postępowania kontrolnego, który organ jest właściwy do załatwienia przedmiotowej sprawy. W dniu 6 sierpnia 2014r. otrzymano odpowiedz, że spory kompetencyjne i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego rozstrzygają sądy administracyjne.
Zgodnie z brzmieniem art.191 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej wydatki na finansowanie pomocy na kontynuowanie nauki i na usamodzielnienie ponosi powiat właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed umieszczeniem go po raz pierwszy w pieczy zastępczej. Warunkiem przyznania pomocy na kontynuowanie nauki i na usamodzielnienie jest złożenie wniosku w powiecie właściwym ze względu na miejsce zamieszkania przed umieszczeniem w pieczy zastępczej (art.143 ust. 2 ustawy) oraz po zaakceptowaniu opiekuna usamodzielnienia i indywidualnego programu usamodzielnienia przez kierownika powiatowego centrum pomocy rodzinie (art.145 ust. 3 i 4 ustawy).
W ocenie wnioskodawcy organem właściwym do zatwierdzenia programu usamodzielnienia oraz opiekuna usamodzielnienia jest Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Koszalinie albowiem usamodzielniana przed umieszczeniem w pieczy zastępczej zamieszkiwała na terenie Powiatu Koszalińskiego, a miejscem zamieszkania dziecka jest miejsce zamieszkania matki (art. 26 § 1 kodeksu cywilnego).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z regulacją przepisu art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość oraz spory kompetencyjne w przypadkach określonych w art. 4 P.p.s.a. oraz w art. 22 § 1 i 2 K.p.a. Zgodnie z treścią art. 5 § 2 pkt 6 K.p.a. prezydent miasta, jak i starosta są organami samorządu terytorialnego, tak więc spór między nimi jest sporem o właściwość, a nie sporem kompetencyjnym (p. też A. Skoczylas: Rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość przez NSA, Warszawa 2008, s. 49–54).
Kognicję Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach rozstrzygnięć sporów o właściwość należy rozpatrywać w powiązaniu z regulacją zamieszczoną w art. 22 § 1 pkt 1 K.p.a. Stanowi on, że spory o właściwość pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego rozstrzyga wspólny dla nich organ wyższego stopnia, a w razie braku takiego organu – sąd administracyjny. Z przepisu tego wynika więc, że w odniesieniu do jednostek samorządu terytorialnego, położonych na terenie właściwości tego samego Samorządowego Kolegium Odwoławczego – to właśnie Kolegium jest władne rozstrzygnąć spór. Kognicja Naczelnego Sądu Administracyjnego w tych sprawach ma miejsce tylko wówczas, gdy spór toczą organy samorządu terytorialnego położone na terenie właściwości różnych samorządowych kolegiów odwoławczych. Wiodące w niniejszej sprawie spór jednostki samorządu terytorialnego – Prezydent Miasta Koszalin i Starosta Koszaliński, posiadają wspólny dla nich organ wyższego stopnia – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie.
Brak jest zatem podstaw do rozpoznania opisanego na wstępie wniosku. Przy tym nie ma znaczenia dla tej konkluzji odmienny pogląd wspomnianego Kolegium, gdyż nie został sformułowany w przepisanej formie. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 i art. 64 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.