Postanowienie NSA z 11 stycznia 2012 r., I OW 166/11

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 11 stycznia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Wójta Gminy Postomino o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Wójtem Gminy Postomino a Prezydentem Miasta Stołecznego Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku S.M. o przyznanie zasiłku stałego i ubezpieczenia zdrowotnego postanawia oddalić wniosek

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie NSA Joanna Runge- Lissowska (spr.) del. WSA Jacek Fronczyk
specjalista Edyta Pawlak protokolant

Uzasadnienie

Wnioskiem z 10 października 2011 r. Wójt Gminy Postomino wystąpił o rozstrzygnięcie sporu o właściwość, jaki powstał między nim a Prezydentem m.st. Warszawy, który z tych organów ma załatwić wniosek S. M., przebywającego w Schronisku "[...]" w miejscowości C. pow. Wołomin, o przyznanie zasiłku stałego i ubezpieczenia zdrowotnego.

We wniosku Wójt podkreślił, że w sprawie S. M. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 5 października 2010 r., I OW 92/10 stwierdził, że jego ostatnie miejsce zameldowania to Warszawa ul. S., zatem i obecnie to Prezydent m.st. Warszawy jest właściwy do rozpoznania wniosku.

Prezydent m.st. Warszawa wniósł o oddalenie wniosku, wskazując, że S. M. przy ul. S. w Warszawie był zameldowany od 3 sierpnia 1987 r. do 9 listopada 1991 r., zaś od 10 września 1993 r. do 9 listopada 1995 r. był zameldowany w J. gmina Postomino i to ta gmina jest organem właściwym do rozpoznania jego wniosku. Zdaniem Prezydenta, jeśli idzie o powoływane orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego to u podstaw jego rozstrzygnięcia legł szczególny przypadek, wyczerpujący warunki określone w art. 101 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, gdyż S. M. przebywał wówczas w noclegowni na terenie Dzielnicy Wola.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

We wniosku o rozstrzygnięcie sporu o właściwość Wójt Gminy Postomino powołał się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 października 2010 r., I OW 92/10, którym rozstrzygnięty został spór o właściwość między tymi samymi organami, tj. Wójtem a Prezydentem m.st. Warszawy i także w przedmiocie załatwienia wniosku S. M. o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej. W postanowieniu tym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że sytuacja S. M. jest szczególnym przypadkiem, o którym mowa w art. 101 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.) dalej "ustawa o pomocy" i właściwość organu powinna być ustalona stosownie do tego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie obecnym podziela ten pogląd, jeśli idzie o kwalifikację sytuacji S. M..

Artykuł 101 ust. 1 ustawy o pomocy statuuje generalną zasadę dotyczącą właściwości miejscowość gminy w sprawach pomocy społecznej, a w dalszych przepisach tego artykułu zawiera wyjątki od tej zasady. Jednym z nich jest właśnie ust. 3, który stanowi, że w przypadkach szczególnie uzasadnionych, m.in. sytuację osobistą osoby ubiegającej się o świadczenie, właściwą miejscowo jest gmina miejsca pobytu.

S. M., jak wynika z akt sprawy, jest osobą niepełnosprawną w znacznym stopniu, wymagającym stałej, długotrwałej opieki ze względu na ograniczoną możliwość samodzielnej egzystencji, znajduje się zatem w szczególnej sytuacji, o której mówi ww. art. 101 ust. 3 ustawy o pomocy. Z akt sprawy wynika, że istotnie w latach 1993-1995 był zameldowany na terenie Gminy Postomino, jednak już od tamtej pory na terenie tej Gminy nie przebywa, a ostatnie jego miejsce pobytu to m.st. Warszawa. Trudno obarczać Wójta Gminy Postomino możliwością dokonania jakichkolwiek ustaleń co do sytuacji S. M., a co jest konieczne do rozpoznania wniosku o udzielenie świadczeń z pomocy społecznej. Możliwość taką uprzednio miał Prezydent m.st. Warszawy, gdyż S. M. w stolicy przebywał jak to miało miejsce przy orzekaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie I OW 92/10. Jednak obecnie już na terenie m.st. Warszawy nie przebywa, a jego miejscem pobytu jest Gmina Wołomin. Z tego względu trudno i Prezydenta m.st. Warszawy zobowiązać do załatwienia sprawy S. M., gdyż wymaga to dokonania ustaleń (art. 106 ust. 4 ustawy o pomocy – wywiad środowiskowy), które musiałyby się odbyć poza terenem tego miasta.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 64 § 3 i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).