Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] Prezydent Miasta Poznania przekazał do rozpatrzenia według właściwości, do Ośrodka Pomocy Społecznej w Mieścisku wniosek H. S. w sprawie umieszczenia w Domu Pomocy Społecznej.
W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem z dnia 20 maja 2009 r. H. S. zwróciła się o umieszczenie w Domu Pomocy Społecznej. Zainteresowana obecnie przebywa w Poznaniu, jednakże jest to jedynie doraźne miejsce pobytu. Ostatnim miejscem zameldowania na pobyt stały H. S. jest natomiast gmina Mieścisko.
Wnioskiem z dnia 19 października 2009 r., Wójt Gminy Mieścisko wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta Poznania, a Wójtem Gminy Mieścisko, w sprawie skierowania H. S. do domu pomocy społecznej.
W uzasadnieniu organ wskazał, że H. S. miejsce zamieszkania w Mieścisku przy ul. [...] opuściła dobrowolnie w 2006 r., a w dniu 23 października 2008 r. wraz z synem wymeldowała się z pobytu stałego. Nie jest również zameldowania na pobyt czasowy na terenie Gminy Mieścisko.
Ponadto, H. S. reguluje czynsz za zajmowane mieszkanie w Poznaniu przy ul. [...], a ponadto kontynuuje leczenie i zwraca się o pomoc do właściwych instytucji w tym mieście. Tam też zamieszkuje jej syn A. S. W odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z dnia 13 listopada 2009 r., Prezydent Miasta Poznania wskazał, że H. S. w Poznaniu przebywa krótkotrwale w mieszkaniu kolegi jej syna ze względu na stan zdrowia i okoliczność, iż nie może przebywać we wcześniejszym miejscu zamieszkania. Ponadto, z posiadanych informacji wynika, że nie zamieszkuje już pod adresem Poznań, ul. [...], a organowi nie jest znane aktualne miejsce jej pobytu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: właściwość miejscową gminy zobowiązanej do rozpoznania sprawy dotyczącej świadczenia z pomocy społecznej zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.), dalej powoływanej jako u.o.p.s. ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie. Ustawa w art. 101 ust. 3 przewiduje, że w przypadkach szczególnie uzasadnionych sytuacją osobistą osoby ubiegającej się o świadczenie oraz w sprawach niecierpiących zwłoki, właściwą miejscowo jest gmina miejsca pobytu osoby ubiegającej się o świadczenie. Nie dotyczy to jednak spraw - jak w tym przypadku - związanych ze skierowaniem do domu pomocy społecznej. Oznacza to, że w sprawie dotyczącej skierowania do domu pomocy społecznej właściwą do jej rozstrzygnięcia będzie zawsze gmina miejsca zamieszkania osoby zainteresowanej w dniu jej kierowania do domu pomocy społecznej (art. 59 ust. 1 w zw. z art. 101 ust. 1 u.o.p.s.). Ustawa o pomocy społecznej nie zawiera definicji "miejsca zamieszkania".
Należy zatem odnieść się w tej kwestii do wyjaśnienia pojęcia "miejsca zamieszkania" zawartego w art. 25 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z tym przepisem, miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Na prawną konstrukcję miejsca zamieszkania składają się dwa elementy: przebywanie w sensie fizycznym w określonej miejscowości oraz wola, zamiar stałego pobytu, przy czym oba te elementy muszą występować łącznie. Zatem sam zamiar stałego pobytu w danej miejscowości nie stanowi o zamieszkaniu, lecz musi być połączony z przebywaniem w danej miejscowości i to z takim przebywaniem, które ma cechy założenia tam ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów. Odnosząc ten stan prawny do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy należy według Naczelnego Sądu Administracyjnego uznać, że miasto Poznań, w rozumieniu powołanego art. 25 k.c., spełnia przesłanki miejsca zamieszkania H. S., na co wskazuje okoliczność, że opuściła Mieścisko i wyjechała wraz ze swoim synem do Poznania, gdzie zamieszkuje. Na zamiar pobytu w Poznaniu wskazuje również fakt, że H. S. kontynuuje leczenie w Poznaniu i o pomoc zwraca się do właściwych instytucji w tym mieście.
Zamiar przebywania na stałe w Poznaniu i jednocześnie przebywanie w tej miejscowości czyni z niej miejsce zamieszkania w rozumieniu art. 25 k.c. Konsekwencją tego stanowiska będzie to, że Prezydenta Miasta Poznania uznać należy, zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, za organ właściwy do rozpatrzenia wniosku H. S. o skierowanie jej do domu pomocy społecznej.
Z tego względu na podstawie art. 15 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.