Uzasadnienie
Burmistrz Miasta i Gminy G., reprezentowany przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G., pismem z dnia 12 sierpnia 2024 r. wniósł o rozstrzygnięcie sporu o właściwość zaistniałego między tym organem a Burmistrzem T. w sprawie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przez A.C. w związku z opieką nad osobą niepełnosprawną.
Uzasadniając powyższy wniosek wskazano, iż w ocenie organu wnoszącego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość miejsce zamieszkania A.C. znajduje się na terenie gminy T., tym samym organem właściwym dla rozpatrzenia wniosku jest Burmistrz Gminy T. W odpowiedzi na wniosek Burmistrz T. podtrzymał stanowisko zawarte w zawiadomieniu o przekazaniu sprawy zgodnie z właściwością, zgodnie z którym właściwym w sprawie jest organ wnioskujący o rozstrzygnięcie sporu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935.; dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.
Stosownie do art. 22 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej k.p.a.) spór o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, rozstrzyga wspólny dla nich organ wyższego stopnia – z zastrzeżeniem pkt 2-4 – a w razie braku takiego organu – sąd administracyjny. W świetle powyższego przepisu niewątpliwym jest, że sąd administracyjny jest właściwy do rozstrzygnięcia sporu o właściwość pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego wyłącznie wtedy, kiedy nie ma ustalonego na podstawie art. 22 § 1 pkt 1-4 k.p.a. organu administracji publicznej właściwego do rozstrzygnięcia tego sporu. Rozstrzyganie sporów o właściwość, należących do sądów administracyjnych, objęte jest właściwością Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a).
Spór zainicjowany wnioskiem złożonym w sprawie ma charakter negatywnego sporu o właściwość między Burmistrzem Miasta i Gminy G. a Burmistrzem T. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku A.C. o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Zawisły spór o właściwość dotyczy sprawy z zakresu administracji rządowej. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 323; dalej u.ś.r.) świadczenie pielęgnacyjne jest świadczeniem rodzinnym, zaś w myśl art. 20 ust. 1 u.ś.r. zadania w zakresie świadczeń rodzinnych są realizowane przez organ właściwy jako zadanie zlecone z zakresu administracji rządowej.
Bez wątpienia pozostające w sporze organy mają siedziby w różnych województwach: Burmistrz Miasta i Gminy G. w województwie kujawsko-pomorskim, a Burmistrz T. w województwie wielkopolskim. Oznacza to, że właściwym do rozstrzygnięcia sporu jest – zgodnie z treścią art. 22 § 1 pkt 4 k.p.a. – minister właściwy do spraw administracji publicznej.
Z tych powodów, w świetle przytoczonych powyżej przepisów, Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy do rozstrzygnięcia niniejszego sporu.
W związku z powyższym wniosek Burmistrza Miasta i Gminy G. skierowany do Naczelnego Sądu Administracyjnego jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 15 § 2 i art. 64 § 3 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Skoro w niniejszej sprawie wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość podlegał odrzuceniu, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w zw. z art. 15 § 2 i art. 64 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 2 sentencji postanowienia.