Uzasadnienie
Starosta O., działając na podstawie art. 4 w zw. z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.), dalej: ppsa, wniósł o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Powiatem O. a Powiatem Z. przez wskazanie Powiatu Z. jako właściwego do rozpoznania wniosku N. K. o przyznanie pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że [...] stycznia 2019 r. do Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w O. wpłynął wniosek N. K. dotyczący udzielenia pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki dla usamodzielniającej się wychowanki domu dziecka. N. K. urodzona [...] września 2000 r. - ze względu na chorobę rodziców - po urodzeniu została przeniesiona ze szpitala w Z. do szpitala w W. Następnie trafiła pod opiekę swoich dziadków, T. i A. K., zamieszkałych wówczas w [...] na podstawie zarządzenia tymczasowego z [...] października 2000 r., sygn. akt [...] Sądu Rejonowego [...] dla [...], III Wydział Rodzinny i Nieletnich, a następnie postanowienia z [...] marca 2001 r., sygn. akt [...]Sądu Rejonowego w [...] Wydział III Rodzinny i Nieletnich o umieszczeniu jej w pieczy zastępczej u tych dziadków.
Wnioskodawca stwierdził, że powiatem właściwym do rozpatrzenia wniosku N. K. - zgodnie z art. 191 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wsparciu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz.U. z 2013 r. poz. 135) - jest Powiat Z. bowiem ostatnim miejscem zamieszkania wnioskodawczyni przed umieszczeniem jej w pieczy zastępczej u dziadków było miejsce zamieszkania jej rodziców, tj. przy ul. [...] w Z. W odpowiedzi na wniosek Starosta Z. stwierdził, że od chwili umieszczenia N. K. po raz pierwszy w rodzinie zastępczej, tj. od 2000 r., Powiat Z. nie partycypował w pokrywaniu kosztów pobytu dziecka w pieczy zastępczej. Czynił to Powiat O., który uznawał każdorazowo swoją właściwość w sprawie. Do odpowiedzi na wniosek załączono szereg dokumentów stwierdzających udział Powiatu O. w realizowaniu programu usamodzielniania N. K., co wedle organu świadczy o tym, że Powiat O. uznał się za właściwy w sprawie i winien rozpoznać również wniosek N. K. o przyznanie pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki, stanowiący przedmiot sporu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 w zw. z art. 4 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.
Spór zainicjowany wnioskiem złożonym w niniejszej sprawie ma charakter negatywnego sporu o właściwość między Powiatem O. a Powiatem Z., bowiem oba te powiaty uznają się za niewłaściwe do rozpoznania wniosku N. K. o przyznanie pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki.
Zgodnie z art. 191 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o wsparciu rodziny i systemie pieczy zastępczej powiat właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed umieszczeniem go po raz pierwszy w pieczy zastępczej ponosi wydatki na finansowanie pomocy na kontynuowanie nauki i usamodzielnienie.
Ustawa o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej nie definiuje określenia "miejsce zamieszkania", odnieść się zatem należy do definicji tego określenia zawartej w Kodeksie cywilnym. Zgodnie z art. 26 § 1 Kodeksu cywilnego miejscem zamieszkania dziecka pozostającego pod władzą rodzicielską jest miejsce zamieszkania rodziców, albo tego z rodziców, któremu wyłącznie przysługuje władza rodzicielska lub któremu zostało powierzone wykonywanie władzy rodzicielskiej.
Jak wynika z akt sprawy, N. K. od urodzenia do chwili umieszczenia jej w pieczy zastępczej przebywała w szpitalu, który nie był miejscem jej zamieszkania. Za miejsce jej zamieszkania należy więc uznać miejsce zamieszkania jej rodziców, zgodnie z cytowanym art. 26 § 1 Kodeksu cywilnego, tj. przy ul. [...] w Z. Powiat Z. jest zatem właściwym do rozpoznania wniosku N. K. o przyznanie pomocy pieniężnej na kontynuowanie nauki.
Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.