Postanowienie NSA z 14 listopada 2013 r., I OW 178/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 14 listopada 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Prezydenta Miasta Bytomia o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta Bytomia a Wójtem Gminy Branice w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku R. P. o przyznanie zasiłku celowego postanawia:

Skład

sędzia NSA Anna Lech przewodniczący
sędzia NSA Roman Ciąglewicz przewodniczący
sędzia NSA Ewa Dzbeńska przewodniczący, sprawozdawca
starszy asystent sędziego Małgorzata Penda protokolant

Sentencja

oddalić wniosek Prezydenta Miasta Bytomia.

Uzasadnienie

Wnioskiem z dnia 24 maja 2013 r. Prezydent Miasta Bytomia wniósł o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim a Wójtem Gminy Branice poprzez wskazanie organu właściwego do rozpatrzenia wniosku R. P. o przyznanie zasiłku celowego.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że R. P. posiadał stałe zameldowanie w gminie Branice, gdzie mieszkał wspólnie z byłą żoną i dziećmi. W 2009 r. uległ wypadkowi samochodowemu i od tego czasu przebywa w Zakładzie Opiekuńczo-Leczniczym w K., gdzie jest zameldowany czasowo. Zakład Opiekuńczo-Leczniczy stał się centrum życiowym R. P. i tam koncentrują się wszystkie jego sprawy osobiste. Zameldowanie w Bytomiu nie jest natomiast podyktowane chęcią zamieszkania w tym mieście, lecz ma na celu uzyskanie lokalu mieszkalnego po śmierci ojca.

W odpowiedzi na ww. wniosek Wójt Gminy Branice wniósł o umorzenie postępowania wobec braku zaistnienia sporu o właściwość, względnie wskazanie jako organu właściwego wnioskodawcy – Prezydenta Miasta Bytomia.

W uzasadnieniu odpowiedzi na wniosek wskazano, że w sprawie nie zaistniał negatywny spór o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta Bytomia a Wójtem Gminy Branice, bowiem z treści wniosku wynika, że właściwy miejscowo do rozstrzygnięcia i rozpatrzenia wniosku jest Burmistrz K. Z ostrożności procesowej wskazano, że brak jest przesłanek uznania za właściwego w sprawie Wójta Gminy Branice. R. P. nie przebywa na terenie gminy Branice i trudno też uznać, że ma zamiar stałego pobytu na terenie tej gminy. O fakcie przeciwnym świadczy wymeldowanie z pobytu stałego na terenie miejscowości D. i zameldowanie na terenie miasta Bytom.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zasady określenia właściwości miejscowej gminy w sprawach świadczeń z pomocy społecznej uregulowane zostały w art. 101 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182). Stosownie do ust. 1 tego przepisu właściwość miejscową ustala się według ostatniego miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie. Ustawa o pomocy społecznej nie definiuje pojęcia "miejsce zamieszkania", a zatem odwołać należy się do rozumienia tego zwrotu wynikającego z art. 25 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z tym przepisem miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Na prawną konstrukcję miejsca zamieszkania składają się dwa elementy: przebywanie w sensie fizycznym w określonej miejscowości oraz wola, zamiar stałego pobytu, przy czym oba te elementy muszą występować łącznie. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest przy tym kwestia zameldowania, będąca kategorią prawa administracyjnego, lecz nie przesądzającą o miejscu zamieszkania w rozumieniu przepisów prawa cywilnego.

R. P. od kilku lat przebywa na terenie gminy K., gdzie jest zameldowany na pobyt czasowy i bez wątpienia, ze względu na stan zdrowia, w miejscu tym koncentrują się jego wszystkie sprawy osobiste. W tej sytuacji należy uznać, że przesłanki miejsca zamieszkania R. P. w rozumieniu art. 25 k.c. spełnia miejscowość K. i miasto to jest miejscem jego zamieszkania w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej.

Ze względu na to, że ani Prezydent Miasta Bytomia ani Wójt Gminy Branice nie są organami właściwymi do rozpatrzenia sprawy objętej sporem o właściwość, Naczelny Sąd Administracyjny wniosek oddalił.

W związku z powyższym, na podstawie art. 15 § 2 w zw. z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.