Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 9 listopada 2011 r. nr PR.02.0751.1157/2011, Prezydent Miasta Krakowa wystąpił o rozstrzygnięcie sporu o właściwość jaki powstał pomiędzy nim a Prezydentem Miasta Katowice, a wywołany został przekazaniem przez Prezydenta Miasta Katowice do załatwienia wg właściwości Prezydentowi Miasta Krakowa wniosku K. S. o ustalenie prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych za okres od 9 sierpnia 2011 r. do 12 sierpnia 2011 r. za pobyt w szpitalu.
We wniosku o rozstrzygnięcie sporu Prezydent Miasta Krakowa wyjaśnił, że K. S. posiadał zameldowanie w Krakowie od 10 sierpnia 1982 r. do 18 marca 1983 r., do dnia wyjazdu do Niemiec, obecnie nie jest zameldowany w Polsce w ogóle, od kwietnia 2011 r. miejscem jego pobytu jest Dom Sióstr Misjonarek w Katowicach, zatem właściwą w sprawie jest gmina Katowice, na podstawie art. 54 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.
Odpowiadając na wniosek Prezydent Miasta Katowice stwierdził, że K. S. spełnia przesłanki do uznania za osobę bezdomną, a w takiej sytuacji należy odnieść się do przepisów wskazujących organ załatwiający sprawę osób bezdomnych, tj. art. 101 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z tym przepisem właściwa jest gmina ostatniego miejsca zameldowania, a nią jest gmina Kraków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W sprawie bezsporne jest, iż K. S. jest osobą bezdomną, nigdzie w Polsce niezameldowaną, a ostatnim miejsce zameldowania do 18 marca 1983 r. był Kraków. Przedmiotem sprawy jest potwierdzenie prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych za okres 9 sierpnia 2011 r. do 12 sierpnia 2011 r. Kwestie te reguluje ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.), zaś właściwość organu jej art.
54. Przepis ten jako gminę właściwą do załatwienia sprawy poświadczenia prawa wskazuje gminę miejsca zamieszkania, jednak w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie ma dotyczyć osoby bezdomnej. Kwestie objęcia opieką osób bezdomnych reguluje zaś ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomoc społecznej (Dz.U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362), dalej w "ustawa o pomocy", i jej przepisy powinny mieć zastosowanie.
Artykuł 101 ust. 1 ustawy o pomocy zawiera generalną zasadę, że właściwą jest gmina miejsca zamieszkania, jednak dalsze przepisy przewidują wyjątki od tej zasady. Ustęp 2 dotyczy osób bezdomnych, co do takich właściwą jest gmina ostatniego miejsca zameldowania na pobyt stały, natomiast ust. 3 stanowi, że w przypadkach szczególnie uzasadnionych sytuacją osoby ubiegającej się o świadczenie, właściwą jest gmina miejsca pobytu.
W niniejszej sprawie występuje właśnie taka szczególna sytuacja osobista. K. S. po powrocie z zagranicy przebywa na terenie gminy Katowice, zamieszkuje w Domu Sióstr Misjonarek w Katowicach i był hospitalizowany w Szpitalu Wojskowym w Gliwicach. Skoro konieczne jest przyznanie prawa do świadczenia opieki zdrowotnej z tytułu jej udzielenia to ustawodawca kierując się zasadą dobra osoby, której prawo ma być przyznane przewidział właśnie takie szczególne przypadki, które wykraczają poza ramy generalnych zasad, dotyczących określenie właściwości gminy.
W sprawie zasadne zatem było wskazanie Prezydenta Miasta Katowice jako organ właściwy w sprawie i Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 15 § 1 pkt 4 i § 2, art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).