Uzasadnienie
We wniosku z dnia 24 października 2012 r. Burmistrz Miasta B., reprezentowany przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B., wystąpił o rozstrzygnięcie negatywnego sporu o właściwość, który zaistniał pomiędzy organem wnioskującym a Burmistrzem w N. – Kierownikiem Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. w sprawie o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego dla D. P..
We wniosku wskazano, że postanowieniem z dnia [..] września 2012 r. nr [...] Burmistrz Miasta N. przekazał Burmistrzowi Miasta B. wniosek D. P., celem jego rozpatrzenia jako organowi właściwemu w sprawie.
W uzasadnieniu postanowienia organ przekazujący podniósł, że D. P. jest zameldowany na pobyt stały w B. przy ul. G. [...]. Składając zaś wniosek o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego w Miejsko-Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej w N., D. P. nie dołączył dokumentu potwierdzającego jego tymczasowe zameldowanie w B. (gmina N.), natomiast J. F., która w dniu [...] sierpnia 2012 r. zgłosiła się w Urzędzie celem potwierdzenia zamieszkiwania D. P. w zajmowanym przez nią mieszkaniu w B., nie przedłożyła dokumentu, z którego wynikałoby, iż jest właścicielką tego mieszkania. Z danych zawartych w ewidencji ludności wynikało przy tym, że w powyższym mieszkaniu zameldowany jest inny mężczyzna.
Nie zgadzając się z w/w stanowiskiem, Burmistrz Miasta B. we wniosku podnosił, że D. P. posiada wprawdzie stałe zameldowanie na terenie Miasta B., ale jego miejscem zamieszkania jest B. w gminie N. Zainteresowany przebywa bowiem w tej miejscowości i tę miejscowość podaje jako miejsce swego zamieszkiwania. Tam też odbiera kierowaną do niego korespondencję i załatwia sprawy urzędowe. Zdaniem wnioskodawcy o powyższym świadczył bowiem fakt, że orzeczenie o niezdolności do pracy zainteresowanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. zostało wystawione przez lekarza orzecznika ZUS-Oddział w B. a wniosek o przyznanie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego D. P. złożył w MGOPS w N. Ponadto, Burmistrz Miasta B. podkreślał, że J. F. złożyła w/w oświadczenie, że zainteresowany zamieszkuje bez zameldowania w stanowiącym jej własność mieszkaniu w B. W związku z powyższym - w ocenie wnioskodawcy - organem właściwym do rozpatrzenia wniosku D. P. o przyznanie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego był Burmistrz Gminy N. (Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w N.), na terenie bowiem tej gminy zainteresowany przebywa z zamiarem stałego pobytu (art. 25 k.c.), w myśl natomiast art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych wniosek o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych składa się w urzędzie gminy lub miasta właściwy ze względu na zamieszkanie osoby ubiegającej się o przyznanie świadczenia.
W odpowiedzi na wniosek Burmistrz Miasta N. nie zajął stanowiska merytorycznego a jedynie przy piśmie przewodnim nadesłał część dokumentacji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sądy administracyjne rozpoznają – na podstawie art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwaną dalej: "P.p.s.a.") z zastrzeżeniem art. 22 § 1 k.p.a. – spory o właściwość powstałe pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Przez spór kompetencyjny (także o właściwość), o którym mowa w art. 4 w/w ustawy procesowej należy zaś rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia konkretnej sprawy (spór pozytywny) lub też każdy z nich uważa się za niewłaściwy do jej załatwienia (spór negatywny).
W rozpoznawanej sprawie spór zaistniały pomiędzy Burmistrzem Miasta B. a Burmistrzem Miasta N. był sporem negatywnym i dotyczył rozpoznania wniosku złożonego przez D. P. o przyznanie mu zasiłku pielęgnacyjnego.
Wspomniany wyżej wniosek miał swoje oparcie w przepisach ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm).
Ustawa ta stanowiąc w art. 23 ust. 2, że wniosek o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych składa się w urzędzie gminy miasta właściwym ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie, nie zawiera jednak legalnej definicji tego ostatniego pojęcia. Z tego powodu zastosowanie w tej mierze znajdują przepisy kodeksu cywilnego. Zgodnie zaś z art. 25 k.c. miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której ta osoba przebywa z zamiarem stałego pobytu.
W sytuacji zatem, gdy D. P. przebywa w B. [...] (gmina N.) i w tej gminie składa wniosek o przyznanie przedmiotowego zasiłku, fakt zaś jego zamieszkiwania na terenie B. potwierdziła jedna z mieszkanek tej gminy (J. F.), która złożyła zeznanie, że zainteresowany mieszka w jej mieszkaniu, choć bez zameldowania, w świetle treści w/w przepisu kodeksu cywilnego należało uznać, że właściwą gminą do rozpoznania wniosku D. P. była Gmina N. Dodatkowo też w tym miejscu należy podkreślić, że orzeczenie w sprawie uznania D. P. za osobę całkowicie niezdolną do pracy zostało wydane w dniu [...] sierpnia 2012 r. przez Oddział ZUS w B. a więc oddział właściwy dla gminy N. Wprawdzie zatem, choć D. P. był zameldowany na stałe na terenie gminy B., to jednak gmina ta nie stanowiła – w dacie składania przedmiotowego wniosku – jego miejsca zamieszkania. Tym miejscem była miejscowość B., a więc wspomniany wniosek winien być rozpoznany przez właściwy organ Miasta N. Z tych względów, z mocy powołanych wyżej przepisów, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.