Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 października 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Dębicy wniósł o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w Dębicy, a Starostą Powiatu Dębickiego, w sprawie przyznania zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów, poprzez wskazanie Starosty Powiatu Dębickiego jako organu właściwego.
W uzasadnieniu wniosku Naczelnik Urzędu Skarbowego w Dębicy wskazał, że zawiadomieniem z dnia 6 lutego 2012 r. uznał, iż nie jest właściwy w sprawie rozpoznania wniosku [...] w Dębicy S.A. z dnia 25 stycznia 2012 r. w sprawie przyznania zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów: Polonez nr rej. [...], Fiat 126p nr rej. [...], Fiat 126p nr rej. [...], Fiat 126p nr rej. [...], Fiat nr rej. [...], Fiat 126p nr rej. [...], Ford Escort nr rej. [...], Polonez nr rej. [...], motocykl Kawasaki nr rej. [...]przekazał go do Starosty Powiatu Dębickiego.
Starosta Powiatu Dębickiego pismem z dnia 24 lutego 2012 r. uzupełnionym pismem z dnia 15 marca 2012 r. zwrócił przedmiotowy wniosek Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Dębicy, argumentując zwrot tym, iż żądanie [...] w Dębicy S.A. w zakresie dokonania zapłaty kwoty 27.422,85 zł za przechowywanie pojazdów - ma charakter cywilnoprawny i nie jest wnioskiem o załatwienie sprawy w trybie przepisów o postępowaniu administracyjnym.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w Dębicy podkreślił, iż tryb przyznawania wynagrodzenia reguluje obecnie art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym, który jako przepis szczególny wyklucza stosowanie ogólnych zasad wynikających z art. 102 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i wydanych do tej ustawy przepisów wykonawczych, w tym rozporządzenia Rady Ministrów dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wobec powyższego, zdaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Dębicy, mimo, że to Skarb Państwa poniesie koszty przechowywania pojazdu, to orzekanie w tym przedmiocie nie znajduje się w zakresie działania urzędów skarbowych.
W odpowiedzi na powyższy wniosek Starosta Powiatu Dębickiego domagał się odrzucenia wniosku, ewentualnie wskazania Naczelnika Urzędu Skarbowego w Dębicy jako organu właściwego do rozpoznania sprawy. Podniósł, iż w stosunku do wyżej wymienionych pojazdów bezspornym jest kwestia, że ponoszenie kosztów przechowywania tych pojazdów określa art. 13 ustawy nowelizującej Prawo o ruchu drogowym (uchwalona w dniu 22 lipca 2010 r.), który jednoznacznie wskazuje iż tego rodzaju koszty ma ponieść Skarb Państwa. Prezentowane stanowisko jednak przez Naczelnika Urzędu Skarbowy w Dębicy, iż z tego, że przepis ten nie określa właściwej jednostki organizacyjnej Skarbu Państwa, świadczy o kompetencji w tej sprawie Starosty jest całkowicie nieuzasadnione.
Starosta podkreślił, iż według intencji ustawodawcy Urzędy Skarbowe są właściwą jednostką Skarbu Państwa o której mówi art. 13 ww. ustawy. Świadczy o tym fakt, że przepisy art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją tj. 4 września 2010 r. również nie określały właściwej jednostki Skarbu Państwa, która wykonywała zadania w zakresie ponoszenia przedmiotowych kosztów. Pomimo tego bezsporny jest fakt, że zadania te miały być wykonywane w oparciu o szczegółowe przepisy przez właściwe Urzędy Skarbowe.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sądy administracyjne rozpoznają, na podstawie art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), spory o właściwość oraz spory kompetencyjne. Przez takie spory należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia konkretnej sprawy (spór pozytywny) lub też żaden z nich nie uważa się za właściwy do załatwienia sprawy (spór negatywny). Spór o właściwość może toczyć się między organami jednostek samorządu terytorialnego i samorządowymi kolegiami odwoławczymi (art. 22 § 1 K.p.a.), natomiast spór kompetencyjny między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej (art. 22 § 2 K.p.a.). Spór między organami jednostek samorządu terytorialnego, niemającymi wspólnego dla nich organu wyższego stopnia, jest sporem o właściwość, rozstrzyganym przez sąd administracyjny (art. 22 § 1 pkt 1 K.p.a.). Rozstrzyganie sporów o właściwość, należących do sądów administracyjnych, objęte jest właściwością Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 15 § 1 pkt 4 ustawy).
Przez spór kompetencyjny, o którym mowa w art. 4 P.p.s.a. należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej uważają się za właściwe w sprawie (spór pozytywny) lub też każdy z organów uważa się za niewłaściwy (spór negatywny).
W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia ze sporem negatywnym, który powstał pomiędzy Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w Dębicy a Starostą Powiatu Dębickiego. Do sporu doszło w sprawie z wniosku [...]w Dębicy S.A. dotyczącego przyznania zwrotu wydatków i wynagrodzenia związanych z dozorem pojazdów.
Zgodnie z art.130 a ust.10 h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2008 r., Nr 108, poz.908 ze zm.) koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10 d i 10 i ustawy. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Przepis ten został dodany przez art.1 pkt.10 lit. k) ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy- Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2010 r., Nr 152, poz. 1018), zmieniającej z dniem 4 września 2010 r. ustawę Prawo o ruchu drogowym. W tej ostatnio powołanej ustawie zmieniającej zamieszczone zostały również regulacje międzyczasowe. Nowela ta w art.13 rozstrzygnęła o kosztach przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art.130 a ust.10 Prawa o ruchu drogowym w brzmieniu dotychczasowym.
Podkreślić przy tym należy, że rozstrzygając o kosztach, ustawodawca wskazał ogólnie na Skarb Państwa, bez wskazania statio fisci. Jednocześnie jednak nie rozstrzygnięto w sposób odmienny, niż wskazany w znowelizowanym przepisie art.130 a ust.10 h Prawa o ruchu drogowym, o organie orzekającym w tego rodzaju przypadkach (por. postanowienia NSA: z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt I OW 95/12, z dnia 13 lipca 2012 r., sygn. akt I OW 93/12 oraz sygn. akt I OW 94/12, z dnia 25 sierpnia 2011 r. dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).
Uwzględniając powyższe regulacje, stwierdzić należy, że organem właściwym w rozpoznawanej sprawie jest Starosta Powiatu Dębickiego. W sprawie jest niesporne, że wniosek [...]w Dębicy S.A. w sprawie przyznania zwrotu wydatków oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów został złożony w dniu 25 stycznia 2012 r. Oznacza to, że postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte już w dacie obowiązywania art. 10 a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, w brzmieniu określonym w art. 1 ust. 10 pkt j ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy- Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, zgodnie z którym starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia, a powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu. Do wykonania orzeczenia sądu o przepadku pojazdu zobowiązany jest starosta.
Z powyższych przepisów bezspornie wynika, że w dacie otrzymania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Dębicy wniosku o przyznanie zwrotu wydatków oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów to jest w dniu 25 stycznia 2012 r. organem właściwym do jego rozpoznania, zgodnie z wyżej wymienionymi przepisami był Starosta Powiatu Dębickiego.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu na podstawie na podstawie art. 15 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.