Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy nim a Starostą P. poprzez wskazanie organu właściwego do przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego w sprawie pojazdów usuniętych z drogi.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w dniu 24 stycznia 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. otrzymał pismo Starosty P. przekazujące tut. organowi jako rzeczowo właściwemu dokumentację dotyczącą pojazdów: fiat 126p, nr rej. [...] oraz fiat 126p, nr rej. [...], celem orzeczenia o ich przepadku oraz przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego. Z dokumentacji załączonej do wskazanego pisma wynikało, iż została ona przekazana Staroście P. przez podmiot zajmujący się usuwaniem i przechowywaniem pojazdów w dniu 25 stycznia 2011 r.
Starosta P. wskazał, iż pojazdy te usunięto z drogi w dniu 21 października 2008 r. oraz w dniu 28 listopada 2008 r., co w konsekwencji ówczesnego brzmienia art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), w którym była mowa o przejęciu przez Skarb Państwa prawa własności takich ruchomości z upływem 6 miesięcy od dnia ich usunięcia spowodowało, iż odpowiednio z dniem 21 kwietnia 2009 r. oraz 28 maja 2009 r. wymienione wyżej pojazdy przeszły na rzecz Skarbu Państwa.
Starosta P. wskazał, iż wprawdzie w konsekwencji wyroku Trybunału Konstytucyjnego, sygn. akt P 4/06 z dnia 3 czerwca 2008 r., uregulowanie powołanego wyżej art. 130a ust. 10 u.p.r.d. zostało uznane za niezgodne z art. 46 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.), jednak w następstwie zachowania go przez Trybunał w mocy przez okres 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku, jego unormowanie wygasło dopiero z dniem 12 czerwca 2009 r. W następstwie tak ukształtowanego stanu prawnego w dacie upływu wskazanego wyżej sześciomiesięcznego okresu (odpowiednio 21 kwietnia 2009 r. oraz 28 maja 2009 r.), niekonstytucyjny przepis art. 130a ust. 10 ustawy miał jeszcze moc obowiązującą i czynił Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. organem właściwym do przeprowadzenia przedmiotowego postępowania w sprawie.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. uznał, że nie jest organem właściwym w sprawie. Zgodnie bowiem z zachowującym moc obowiązującą do dnia 11 czerwca 2009 r. (na mocy wskazanego wcześniej wyroku Trybunału Konstytucyjnego) unormowaniem zawartym w art. 130a ust. 11 pkt 3 u.p.r.d., tryb postępowania w zakresie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa określał Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji rozporządzeniu z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz.U. z 2007 r. Nr 191, poz. 1377 ze zm.), którego § 8 wskazywał, iż o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa orzeka naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego. W przedmiotowych sprawach, w związku z wpływem do tutejszego organu stosownych dokumentów dopiero z dniem 24 stycznia 2012 r., o przejęciu pojazdów Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. nie orzekał, nie przeszły więc one na rzecz Skarbu Państwa przed utratą mocy obowiązującej ww. przepisów a postępowanie w tych sprawach uznać trzeba za niezakończone.
Naczelnik urzędu skarbowego pozostaje bowiem właściwym organem likwidacyjnym wyłącznie w sprawach, w których ostateczna decyzja o przepadku pojazdu na rzecz Skarbu Państwa wydana została przez ten organ w stanie prawnym obowiązującym do dnia 11 czerwca 2009 r. Z upływem tego dnia naczelnik urzędu skarbowego przestał być organem właściwym do orzekania w tego rodzaju sprawach.
Wskazano, iż zgodnie z art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym oraz o przepadku na rzecz powiatu pojazdu usuniętego z drogi orzeka sąd, zaś uprawnionym do wystąpienia do sądu z wnioskiem o wydanie takiego orzeczenia jest starosta. Ponadto art. 12 ust. 1 ustawy zmieniającej stanowi, iż postępowania w sprawach przejęcia na rzecz Skarbu Państwa własności pojazdów nieodebranych przez osoby uprawnione, niezakończone przed dniem jej wejścia w życie umarza się a sprawy przekazuje właściwym starostom.
W odpowiedzi na wniosek Starosta P. wniósł o wskazanie jako właściwego w sprawie przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego Naczelnika Urzędu Skarbowego w P..
Starosta podniósł, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. powinien wystąpić do sądu cywilnego w zakresie przepadku pojazdów na rzecz Skarbu Państwa albowiem należy zważyć, na treść art. 11 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 152, poz. 1018) stanowiącego, iż w przypadkach, w których bieg terminu określonego w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej (Prawo o ruchu drogowym) w brzmieniu dotychczasowym, rozpoczął się i nie zakończył przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepadek pojazdów orzeka się na rzecz powiatu. W przedmiotowej sprawie w obu przypadkach 6-miesięczny bieg terminu upłynął przed dniem wejścia w życie tej ustawy, to – a contario – sąd nie może orzec ich przepadku na rzecz powiatu.
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Spór kompetencyjny to taka sytuacja prawna, w której zachodzi rozbieżność stanowisk co do właściwości organu na tle konkretnej sprawy administracyjnej. Przede wszystkim sprawa musi mieć charakter administracyjny, musi być zindywidualizowana i należeć do spraw rozstrzyganych w drodze określonego aktu lub czynności administracyjnej. W niniejszej sprawie spór powstał na tle przeprowadzenia postępowania w sprawie przejęcia własności pojazdów nieodebranych przez upoważnione osoby w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy o ruchu drogowym w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 152, poz. 1018). Bezsporne w sprawie jest, iż termin ten upłynął przed wejściem w życie powyższej ustawy, a postępowanie w sprawie przejęcia własności pojazdów nie zostało wszczęte. Bezsporne również jest, iż w aktualnym stanie prawnym o przejęciu na własność pojazdów rozstrzyga sąd w trybie postępowania cywilnego i brak jest podstaw prawnych do regulowania tych kwestii w drodze administracyjnej. W takiej sytuacji gdy brak jest podstawowej przesłanki powstania sporu kompetencyjnego, wniosek o rozstrzygniecie sporu kompetencyjnego jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu.
Wskazać przy tym należy, iż przepis art. 12 ust. 2 ww. ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. przewiduje taki stan faktyczny do jakiego doszło w niniejszej sprawie i w sytuacji gdy upłynął stosowny termin do odebrania pojazdów przez uprawnione osoby oraz nie zostało wszczęte postępowanie w sprawie przejęcia samochodów odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 11 tej ustawy, z którego wynika jednoznacznie, że stosowne czynności winien podjąć starosta.
Z tych wszystkich względów uznając, że wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego jest niedopuszczalny, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 2 i art. 15 § 2 oraz art. 232 pkt 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.