Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II SO/Go 13/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim przekazał do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu sprawę z wniosku T. C. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Kierownikiem Ośrodka Pomocy Społecznej w S., a Kierownikiem Ośrodka Pomocy Społecznej [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. T. C. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Kierownikiem Ośrodka Pomocy Społecznej w S., a Kierownikiem Ośrodka Pomocy Społecznej [...]. Wnioskodawca wskazał, że [...] listopada 2011 r. złożył wniosek do Ośrodka Pomocy Społecznej w S. o przyznanie pomocy finansowej. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w S., działając na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. uznał się za niewłaściwy w sprawie i przekazał wniosek do rozpoznania Kierownikowi Ośrodka Pomocy Społecznej [...], o czym poinformował T. C. (pismo z dnia [...] listopada 2011 r.). Przedmiotowy wniosek został przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] zwrócony temu samemu organowi, który uznał się za niewłaściwy w sprawie (pismo z dnia [...] listopada 2011 r.).
Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] w odpowiedzi na wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość wskazał, iż z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego i zebranej dokumentacji wynika, że wnioskodawca nie posiada na terenie [...] zameldowania, a ostatni stały adres zameldowania posiada w miejscowości S., toteż Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w S. jest organem właściwym do rozpatrzenia niniejszej sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Właściwość miejscową gminy zobowiązanej do rozpoznania sprawy dotyczącej świadczenia z pomocy społecznej, zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.), ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie. Ustawa o pomocy społecznej nie definiuje pojęcia "miejsce zamieszkania", co oznacza, że należy je rozumieć zgodnie z ogólną definicją tego terminu, zawartą w przepisach kodeksu cywilnego. Art. 25 k.c. stanowi, że miejscem zameldowania osoby jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu, przy czym ustalenie tego zamiaru powinno być oparte o kryteria zobiektywizowane. O zamieszkiwaniu można mówić więc wówczas, gdy występujące okoliczności pozwalają przeciętnemu obserwatorowi na wyciągnięcie wniosków, że określona miejscowość jest głównym ośrodkiem aktywności życiowej danej osoby fizycznej.
W związku z podniesioną przez organ kwestią bezdomności T. C. wskazać trzeba, że zgodnie z art. 101 ust.2 ustawy o pomocy społecznej, w przypadku osoby bezdomnej właściwa miejscowo jest gmina ostatniego miejsca zameldowania tej osoby na pobyt stały. Jest niewątpliwe, że obecnie T. C. jest osobą bezdomną w rozumieniu art. 6 pkt 8 ustawy o pomocy społecznej. Z uzyskanych informacji wynika, że przebywał on w noclegowniach dla bezdomnych w [...]. Noclegownia dla bezdomnych nie spełnia ustawowych przesłanek do zaliczenia jej do kategorii lokali mieszkalnych, sformułowanych w art. 2 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie prawa lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz.266 ze zm.) – por. postanowienie NSA z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt I OW 81/10; postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2010 r., sygn. akt I OW 131/10.
Ostatnim miejscem zamieszkania T. C. była gmina S., stąd organem właściwym do rozpatrzenia jego wniosku o przyznanie pomocy finansowej w formie zasiłków jest Burmistrz Miasta i Gminy S. Wobec powyższego orzeczono jak na wstępie, na podstawie art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 w zw. z art. 4 ustawy p.p.s.a.