Uzasadnienie
Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Jemielnie, działając z upoważnienia Wójta Gminy Jemielno, wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Wójtem Gminy Jemielno – Gminnym Ośrodkiem Pomocy Społecznej w Jemielnie a Wójtem Gminy Miękinia – Gminnym Ośrodkiem Pomocy Społecznej w Miękini w sprawie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku M. H. o skierowaniu do domu pomocy społecznej.
W uzasadnieniu wskazano, iż przedmiotowy wniosek został przekazany przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Miękini postanowieniem z dnia 18 maja 2009 r., gdyż wymieniona przed umieszczeniem jej w Zakładzie Opiekuńczo-Leczniczym w M. przy ul. [...] zameldowana była na pobyt stały w miejscowości D. [...] gmina J. W związku z tym właściwym organem jest Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Jemielnie na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2004 r. Nr 64, poz. 593 ze zm.).
W odpowiedzi na wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość GOPS w Miękini wniósł o ustalenie, że organem właściwym do rozpoznania wniosku M. H. jest Kierownik GOPS w Jemielnie. Organ wskazał, iż skierowanie do domu pomocy społecznej jest przyznaniem niepieniężnego świadczenia pomocy społecznej i zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej decyzję ustalającą opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wydaje organ gminy właściwy dla tej osoby w dniu skierowania jej do domu pomocy społecznej, zaś właściwość gminy ustala się na podstawie art. 101 ustawy o pomocy społecznej.
Dalej podniesiono, iż fakt przebywania M. H. w Zakładzie Opiekuńczo-Leczniczym w M. od 2000 r. nie zmienia tego, iż miejscem zamieszkania nadal pozostaje D. gmina Jemielno, bowiem zgodnie z postanowieniami ustawy o zakładach opieki zdrowotnej zakład opiekuńczo-leczniczy jest zakładem opieki zdrowotnej, który ze swojej istoty nie może być uznany za miejsce zamieszkania, gdyż jest to miejsce tymczasowego pobytu na okres związany z dysfunkcją zdrowia. Celem pobytu jest poprawa stanu zdrowia i pobyt osoby w takim miejscu nie może być objęty zamiarem stałego pobytu, zatem nie spełnia przesłanek definicji miejsca zamieszkania w rozumieniu art. 25 K.c. – powołano się przy tym na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Ponadto podniesiono, iż tryb kierowania do zakładów opiekuńczo-leczniczych przewiduje rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 grudnia 1998 r. w sprawie sposobu i trybu kierowania osób do zakładu opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych oraz szczegółowych zasad ustalania za pobyt w tych zakładach (Dz.U. Nr 166, poz. 1265) i bez względu na szczególny status pobytu osób w takim zakładzie oraz tryb kierowania pobyt jest traktowany jako pobyt w placówce zdrowotnej, aczkolwiek istnieje możliwość pobytu w zakładzie opiekuńczo-leczniczym na stałe.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W niniejszej sprawie bezsporne jest, iż powstał negatywny spór o właściwość w sprawie skierowania M. H. do domu pomocy społecznej pomiędzy organami gmin niemającymi wspólnego dla siebie organu wyższego stopnia.
Skierowanie do domu pomocy społecznej, stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz.U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.). dokonuje organ gminy miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o to świadczenie. Bezsporne jest, iż M. H. zameldowana jest od 3 lipca 2000 r. na pobyt stały w gminie M. i od tego czasu przebywa w zakładzie opiekuńczo-leczniczym. Zgodnie z art. 25 k.c. – miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. W stanie faktycznym niniejszej sprawy należy uznać, iż jest to gmina M. Nie zmienia tego fakt, że zainteresowana przebywa w zakładzie opiekuńczo-leczniczym. Należy bowiem zwrócić uwagę, iż jest tam zameldowana na pobyt stały, a nie czasowy.
Pobytem stałym, zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) jest zamieszkanie w określonej miejscowości z zamiarem stałego przebywania. Gdyby zainteresowana nie przebywała tam z zamiarem stałego pobytu, to zgodnie z art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ww. ustawy zameldowana byłaby na pobyt czasowy. Nie bez znaczenia jest również okoliczność, iż pobyt ten trwa już 10 lat. W takiej sytuacji należy uznać, iż zgodnie z przesłankami określonymi w art. 25 k.c. miejscem zamieszkania M. H., gdzie skoncentrowała swoją aktywność życiową, jest gmina M. W związku z tym na zasadzie art. 15 § 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż organem właściwym do rozpoznania wniosku o skierowanie do domu pomocy społecznej jest Wójt Gminy Miękinia.