Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 grudnia 2011 r. (data stempla pocztowego) Starosta Strzeliński wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego pomiędzy Starostą Strzelińskim a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w Strzelinie, poprzez wskazanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Strzelinie jako organu właściwego do rozpoznania wniosku I.S. w sprawie zwrotu wydatków związanych z przechowywaniem pojazdów usuniętych z drogi na parking strzeżony.
Pismem z dnia 9 listopada 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Strzelinie działając na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. przekazał do Starosty Strzelińskiego jako organu właściwego podanie I.S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Pomoc Drogowa Parking Strzeżony z siedzibą w S. z dnia 28 lipca 2011 r. w sprawie wypłaty wynagrodzenia za przechowywanie pojazdów usuniętych z drogi na parking strzeżony.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w Strzelinie potwierdził, że był organem właściwym do prowadzenia postępowania likwidacyjnego i następującego po nim postępowania egzekucyjnego w przedmiocie wypłaty wynagrodzenia za dozór oraz zwrotu kosztów dozoru nad usuniętymi pojazdami objętymi wnioskiem I.S. i podał, że wypłacił wnioskodawcy wynagrodzenie za okresy przechowania po upływie 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdów (zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 153, poz. 1018), tj. do dnia 4 września 2010 r., jeśli upływ wyżej wymienionego 6-miesięcznego terminu nastąpił w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia 4 września 2010 r.). Organ kwestionuje natomiast zasadność pokrycia kosztów dozoru powstałych do 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdów.
Zdaniem Starosty Strzelińskiego starosta działając jako organ egzekucyjny nie może przyznać na żądanie dozorcy zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór od Skarbu Państwa. Organ stwierdził, że art. 13 ustawy o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw wskazuje tylko źródło finansowania kosztów przechowywania pojazdów, nie wskazuje natomiast trybu ich przyznawania. Zgodnie z tym przepisem, kosztami związanymi z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałymi od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania starosta obciąża – w drodze decyzji administracyjnej – osobę będącą właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia. Wnioskodawca podkreślił, że interpretacja przyznająca staroście kompetencje do orzekania na podstawie art. 130a ust. 10h ustawy – Prawo o ruchu drogowym o kosztach przechowywania pojazdów ponoszonych przez Skarb Państwa wymagałaby przyjęcia założenia, że ustawodawca mówiąc w art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw o "kosztach przechowywania pojazdów" bierze pod uwagę koszty obciążające w tym zakresie osobę będącą właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia.
Organ podkreślił, że ustawodawca odróżnia wypłatę wynagrodzenia i zwrot kosztów dozoru na rzecz podmiotu prowadzącego parking strzeżony przez organ egzekucyjny (art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) od obciążenia w drodze decyzji starosty właściciela pojazdu kosztami związanymi z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałymi od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania (art. 130a ust. 10h ustawy – Prawo o ruchu drogowym).
Ponadto, zgodnie z literalnym brzmieniem art. 130a ust. 10h ustawy – Prawo o ruchu drogowym, stroną decyzji starosty może być tylko osoba będąca właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia. Wydaje się zatem, że przepis ten nie daje staroście podstaw do obciążania kosztami Skarbu Państwa. Dodatkowo art. 13 ustawy o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw nie wskazuje statio fisci Skarbu Państwa. Zatem, zdaniem wnioskodawcy, w praktyce decyzja starosty wydana na podstawie art. 130a ust. 10h ustawy – Prawo o ruchu drogowym obciążająca Skarb Państwa kosztami przechowywania pojazdów miałaby wątpliwe podstawy prawne i nieokreśloną stronę postępowania.
W odpowiedzi na powyższy wniosek Naczelni Urzędu Skarbowego w Strzelinie wniósł o wskazanie Starosty Strzelińskiego jako organu właściwego w sprawie. Zdaniem organu z zgodnie z art. 130 a ust. 10h ustawy – Prawo o ruchu drogowym koszty związane z przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d oraz ust. 10i, decyzje o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. W art. 13 ustawy zmieniającej rozstrzygnięto o kosztach przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w przepisie art. 130a ust. 10 ustawy – Prawa o ruchu drogowym w brzmieniu dotychczasowym. Jednakże przepis ten wskazuje ogólnie na Skarb Państwa bez wskazania statio fisci.
Zauważyć należy, że w art. 130a ust. 10h ustawy – Prawo o ruchu drogowym wskazano jako organ właściwy do wydawania rozstrzygnięć starostę. Zatem, w ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Strzelinie uzasadnione jest przyjęcie, że również do wydawania rozstrzygnięć, o których mowa w art. 130a ust. 10 właściwym jest starosta, skoro w tym przepisie nie wskazano innego organu. Organ wskazał, że ustawa zmieniająca zawiera regulacje międzyczasowe, a wśród nich przepis art. 13, który zawiera rozstrzygnięcie o kosztach przechowywania pojazdów, powstałych po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 1 do dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej – wobec pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia wyjście w życie ustawy zmieniającej, tj. do dnia 4 września 2010 r. Zdaniem organu unormowania zawarte w art. 13 ustawy zmieniającej nie znajdują zastosowania w przedmiotowej sprawie.
I.S. wniósł bowiem o wypłatę stosownych kosztów za okres wcześniejszy, tj. za okres pierwszych 6 miesięcy licząc od dnia usunięcia pojazdów z drogi. Jednocześnie dotyczy on pojazdów, w stosunku do których Naczelnik Urzędu Skarbowego w Strzelinie był – na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów – organem właściwym do prowadzenia postępowania likwidacyjnego i następującego po nim postępowania egzekucyjnego w przedmiocie wypłaty wynagrodzenia oraz zwrotu kosztów dozoru nad usuniętym pojazdem – co do zasady, za okres po upływie 6 miesięcy od ich usunięcia. Jednakże wniosek w sprawie wypłaty wynagrodzenia za przechowywanie pojazdów usuniętych z drogi na parkingu strzeżonym zostało złożone w dniu 29 lipca 2011 r., zatem postępowanie wszczęto pod rządami aktualnie obowiązującego przepisu art. 130a ust. 10h ustawy – Prawo o ruchu drogowym, który to przepis, jako organ właściwy do załatwienia tego rodzaju wniosku, wskazuje starostę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wniosek Starosty Strzelińskiego wniesiony w dniu 19 grudnia 2011 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wszczął postępowanie o rozpoznanie negatywnego sporu kompetencyjnego. Zarówno bowiem organ wszczynający postępowanie sądowe jak i Naczelnik Urzędu Skarbowego w Strzelinie, do którego wpłynęło pismo I.S. zawierające żądanie zapłaty za przechowanie na prowadzonym przez niego parkingu pojazdów samochodowych, uznali się za organy niewłaściwe do rozpoznania tego żądania. Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a. – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) z zastrzeżeniem zawartym w art. 22 § 1 k.p.a., sądy administracyjne rozpoznają spory kompetencyjne między organami jednostek samorządu terytorialnego a organami administracji rządowej. Rozpoznanie sporu kompetencyjnego polega na wskazaniu, który z dwóch znajdujących się w sporze organów jest właściwy, zgodnie z obowiązującymi przepisami, do rozpoznania konkretnej sprawy administracyjnej. Od rozpoznania tego sporu należy odróżnić problem, kto i z jakich środków finansowych poniesie żądane koszty, którym to problemem NSA nie może zajmować się w niniejszej sprawie.
Zgodnie z przepisem art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2008 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i wymienionej ustawy. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje właściwy starosta. Przepis ten został dodany przez art. 1 pkt 10 lit. "k" ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 152, poz. 1018), zmieniającej z dniem 4 września 2010 r. ustawę – Prawo o ruchu drogowym. Przepis ten ma więc zastosowanie do rozpoznania wniosku I.S., który został wniesiony w dniu 29 lipca 2011 r., zgodnie z którym postępowania w sprawie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa własności nieodebranych pojazdów niezakończone przed wejściem w życie tej ustawy umarza się a sprawy przekazuje się starostom.
Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że organem właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Starosta Strzeliński i na mocy art. 15 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.