Uzasadnienie
Wnioskiem z 20 października 2023 r. Starosta K. (dalej: "Starosta") wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego "o rozstrzygnięcie sporu o właściwość" pomiędzy Starostą K. a Dyrektorem Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w P. o wskazanie organu właściwego do rozpatrzenia wniosku E. S. (dalej: "zainteresowana") o trwałe wyłączenie gruntów leśnych z produkcji nierolniczej
Pismem z 3 listopada 2023 r., stanowiącym odpowiedź na powyższy wniosek, Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w P. wskazał, że wobec sprostowania żądania zainteresowanej wniosek stał się bezprzedmiotowy. Następnie, przesłanym za pomocą środków komunikacji elektronicznej (e-PUAP) pismem z 14 listopada 2023 r., złożył oświadczenie o uznaniu się za organ właściwy w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 15 § 1 pkt 4 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "ppsa"), Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.
W tej sytuacji uznanie się przez jeden z organów za właściwy powoduje, że spór w sprawie traci swoją aktualność i w konsekwencji nie może zostać rozstrzygnięty przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 ppsa, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie zaś z art. 64 § 3 ppsa, powyższa norma ma odpowiednie zastosowanie do postępowania wszczętego wnioskiem.
Wobec złożonego przez Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w P., oświadczenia z 14 listopada 2023 r. o uznaniu się za organ właściwy do rozpatrzenia wniosku zainteresowanej, spór kompetencyjny pomiędzy nim a Starostą traci swoją aktualność, a zatem postępowanie w tym przedmiocie jest bezprzedmiotowe.
W tej sytuacji uznać należało, że zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania na mocy art. 161 pkt 1 § 3 ppsa.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64 § 3 i art. 193 ppsa, orzekł jak w sentencji. Nie orzeczono o zwrocie wpisu, ponieważ Starosta nie cofnął wniosku (a contrario do art. 232 § 1 pkt 1 ppsa).