Uzasadnienie
Pismem z 30 stycznia 2019 r. Burmistrz Gminy W. zwrócił się o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim a Burmistrzem Gminy K. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku J. K. o przyznanie pomocy w formie udzielenia schronienia. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że zawiadomieniem o przekazaniu sprawy z 23 stycznia 2019 r. Burmistrz Gminy K. stwierdził, że w świetle art. 101 ust. 2 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2018 r. poz. 1508 ze zm.; dalej jako: "u.p.s."), nie jest właściwy do przyznania wnioskodawczyni pomocy społecznej w formie udzielenia schronienia, gdyż jest ona osobą zamieszkałą na terenie Gminy W., gdzie jest zameldowana. Nadto Burmistrz Gminy K. podniósł, że centrum interesów życiowych wnioskodawczyni znajduje się na terenie Gminy W., gdzie J. K. chce zamieszkiwać. Burmistrz Gminy W. nie zgodził się z powyższym stanowiskiem. W jego ocenie J. K. należy uznać za osobę bezdomną, gdyż nie jest zameldowana na pobyt stały i nie posiada stałego miejsca zamieszkania. Ostatnim jej miejscem zameldowania na pobyt stały był K., gdzie do 6 stycznia 2010 r., tj. przez większą część swojego dotychczasowego życia, zamieszkiwała w budynku przy ul. S. [...]. Wobec problemów finansowych musiała się wyprowadzić z rodzinnej miejscowości. Następnie przebywała w różnych miejscach, w tym przez krótki czas zamieszkiwała w W. przy ul. P. [...], gdzie została tymczasowo zameldowana przez znajomych, którzy udzielili jej okresowej gościny z uwagi na sytuację życiową. W tym czasie miała podjąć działania zmierzające do znalezienia sobie miejsca stałego zamieszkania. Jak wynika z treści złożonych wyjaśnień przez właściciela nieruchomości, tj. H. K., J. K. w grudniu 2017 r. z własnej woli opuściła miejsce tymczasowego pobytu w W. Prawdopodobnie wyjechała do syna zamieszkałego w N. w Republice [...]. W późniejszym okresie już nie przebywała na terenie Gminy W. Stosownie do art. 101 ust. 1 u.p.s. w przypadku osoby bezdomnej właściwą miejscowo jest gmina ostatniego miejsca zameldowania tej osoby na pobyt stały. Gminą ostatniego miejsca zameldowania J. K. na pobyt stały była Gmina K. Rozpoznając przedmiotową sprawę nie sposób pominąć również okoliczności, że wniosek o udzielenie pomocy społecznej w formie schronienia złożyła ona do Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K., gdyż to z Gminą K. jest związana emocjonalnie, z tą gminą wiąże się faktycznie jej centrum interesów życiowych oraz to właśnie w tej gminie obecnie się zatrzymała i zamieszkuje.
W odpowiedzi na wniosek Burmistrz Gminy K. wniósł o wskazanie Burmistrza Gminy W. jako organu właściwego do rozpoznania przedmiotowego wniosku. Podniósł, że podczas przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustalono ze stroną, że jej ostatnim centrum życiowym była właśnie W., gdzie mieszkała i jest zameldowana od 13 kwietnia 2015 przy ul. P. [...], tam też pobierała świadczenie emerytalne z ZUS, korzystała z opieki zdrowotnej, chciałaby tam powrócić i na stałe zamieszkać. W dniu 21 stycznia 2029 r. złożyła oświadczenie, że jej ostatnim miejscem zamieszkania była W. ul. P. [...] tam było jej centrum życiowe przez ostatnie lata i chciała by tam wrócić i mieszkać. Nie sposób zgodzić się z zarzutem wnioskodawcy, że J. K. jest osobą bezdomną. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w żaden sposób nie wynika, aby strona nie miała możliwości zamieszkania w lokalu w W., tym bardziej, że taką wolę przedstawiła pracownikowi socjalnemu. Na terenie K. strona nie zamieszkuje i nie przebywa od 2010 r., zaś krótki pobyt w ostatnim czasie w K. związany był z tym, że zatrzymała się na kilka dni w hotelu w K. będąc w drodze do W. Co znamienne do zameldowania strony we W. doszło po tym jak 5 lat wcześniej została wymeldowana z pobytu stałego w K. stąd decyzja i okoliczności tego zameldowania nie mogły być przypadkowe i nie sposób w żaden sposób wskazywać, iż adres ten stanowił wyłącznie tymczasowe miejsce pobytu strony.
Pismem z 3 kwietnia 2019 r. Burmistrz Miasta i Gminy K. poinformował, że J. K. zmarła 24 marca 2019 r. Do pisma dołączono odpis skróconego aktu zgonu.
W odpowiedzi na wezwanie Naczelnego Sądu Administracyjnego, czy w związku ze śmiercią J. K., wnioskodawca podtrzymuje swój wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość, pismem z 18 kwietnia 2019 r. Burmistrz Gminy W. udzielił odpowiedzi twierdzącej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."), jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. W tej sytuacji należy odwołać się do przepisów regulujących postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym.
Zgodnie z art. 161 § 1 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe: 1. jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;
- w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;
- gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ulega wątpliwości, że przedmiot postępowania administracyjnego, tj. przyznanie pomocy w formie udzielenia schronienia J. K. dotyczył wyłącznie praw ściśle związanych z jej osobą. Postępowanie o rozstrzygnięcie sporu o właściwość staje się natomiast bezprzedmiotowe, gdy istniejący w chwili wszczęcia postępowania spór o to, kto jest właściwy do załatwienia sprawy administracyjnej przestał istnieć również z tej przyczyny, że wskazanie organu właściwego do załatwienia sprawy nie jest już konieczne z uwagi na fakt, że strona – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – zmarła.
Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 w zw. z art. 15 § 2 p.p.s.a. oraz art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
O zwrocie wpisu nie orzeczono, ponieważ Burmistrz Gminy W. nie cofnął wniosku (por. art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).