Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 28 października 2013 r. Starosta P. wystąpił o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy nim a Wojewodą M. dot. kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu marki Peugeot 306 o nr rejestracyjnym [...].
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w dniu 1 listopada 2008 r. powyższy pojazd na podstawie art. 130a ust. 2 pkt 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2012 r. poz. 1137) został zholowany i zabezpieczony na parkingu depozytowym. Pojazd nie został odebrany przez uprawnioną osobę w określonym w ustawie terminie, tj. 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu. W dniu 5 marca 2010 r. akta sprawy zostały przekazane przez Komisariat Policji w L. – zgodnie z właściwością – do Urzędu Skarbowego w P. Ze względu na niepodjęcie stosownych działań przez organ wówczas uprawniony, tj. naczelnika urzędu skarbowego, do wszczęcia postępowania w sprawie przejęcia własności wym. pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, zgodnie z art. 130a ust. 10 znowelizowanej ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2010 r., poz. 1018) Starosta P. wystąpił do Sądu Rejonowego w P. z wnioskiem o orzeczenie przepadku ww. pojazdu. Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2011 r. (sygn. akt I Ns [...]) został orzeczony przepadek wym. samochodu osobowego na rzecz Powiatu P. Apelację od tego rozstrzygnięcia wniósł uczestnik postępowania. W jej wyniku zmieniono zaskarżone postanowienie Sądu Rejonowego przez oddalenie wniosku Starosty P., ze względu na stan prawny obowiązujący w dacie usunięcia samochodu z drogi. W uzasadnieniu postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 23 lutego 2012 r. (sygn. akt V Ca 102/12) wskazano, iż pojazd stał się własnością Skarbu Państwa z mocy prawa dniem 1 maja 2009 r., nie można więc orzec jego przepadku na rzecz Powiatu.
W dniu 6 sierpnia 2012 r. w oparciu o przepisy art. 7b ust. 1 lit. c/ ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa Starosta P. wystosował zawiadomienie do Wojewody M. dot. podjęcia działań mających na celu przejęcie pojazdu Skarbu Państwa oraz gospodarowania tym mieniem. W piśmie z dnia 17 października 2012 r.Mazowiecki Urząd Wojewódzki – Wydział Skarbu Państwa i Nieruchomości wskazał, iż przywołany przez Starostę P. przepis art. 7b ust. 1 lit. c/ ustawy z dnia 8 sierpnia 1996r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa wszedł w życie w dniu 30 kwietnia 2012 r. i nie mógł być stosowany do stanu prawnego obowiązującego w dniu 1 maja 2009 r., kiedy przedmiotowy pojazd stał się własnością Skarbu Państwa. Ponadto wskazał, iż orzeczenie takie powinien wydać Naczelnik Urzędu Skarbowego w P., co nie znajduje uzasadnienia w obowiązującym stanie prawnym.
Pismem z dnia 24 stycznia 2013 r. Starosta P. ponownie zwrócił się do Wojewody M. z prośbą o przejęcie pojazdu oraz uregulowanie należności, wynikających z Uchwały nr W5/II Rady Powiatu P. z dnia 26 maja 2011 r. za przechowywanie pojazdu na parkingu Starostwa. Wojewoda M. w piśmie z dnia 19 lutego 2013 r. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wskazując Naczelnika Urzędu Skarbowego jako organ właściwy do załatwienia sprawy. Starosta P. w oparciu o przepisy § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów oraz stanowisko Wojewody wystosował w dniu 27 lutego 2013 r. monit do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. dot. odbioru wym. pojazdu oraz uregulowania wskazanych należności.
Działając na podstawie art. 222, art. 229 pkt 7, art. 237 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu skargi Starosty P. z dnia 27 lutego 2012 r. na nienależyte wykonywanie zadań przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie uznał skargę za bezzasadną. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnia, iż w obecnym stanie prawnym naczelnik urzędu skarbowego nie posiada upoważnienia do podejmowania działań w sprawach nieodebranych pojazdów usuniętych z drogi oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów związanych z ich prowadzeniem powstałych od dnia 3 września 2010 r.
Starosta P. po rozpatrzeniu stanowiska Dyrektora Izby Skarbowej zauważa, iż przepisy §8ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów obowiązywały do dnia 12 czerwca 2009 r., zatem w okresie, kiedy upłynął 6-miesięczny okres od chwili zajęcia samochodu marki Peugeot 306 o nr rejestracyjnym [...]. Oznacza to, że wym. pojazd z dniem 1 maja 2009 r. stał się własnością Skarbu Państwa na mocy obowiązujących wówczas przepisów, nie można więc było orzec przepadku pojazdu na rzecz powiatu.
Oceny tej nie zmienia brzmienie art. 12 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, który to artykuł nakazuje odpowiednie stosowanie art. 11 tej samej ustawy do przypadków, w których termin określony w art. 130a ust. 10 ustawy – Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu dotychczasowym, upłynął przed dniem wejścia w życie nowelizacji ustawy i nie zostało wszczęte postępowanie w sprawie przejęcia własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Przepis ten został znowelizowany ponad rok po utracie mocy wiążącej i w tym czasie nie wywoływał skutku w nim opisanego. Zatem przedmiotowy pojazd stanowi własność Skarbu Państwa, którego właściwy organ o powinien wydać stosowną decyzję administracyjną dot. kosztów związanych z usuwaniem, oszacowaniem, przechowywaniem sprzedażą lub likwidacją pojazdu marki Peugeot 306 o nr rejestracyjnym WY66486.
W odpowiedzi na wniosek Wojewoda M. wskazał, iż zgodnie z § 3 pkt 1 lit. a/ rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 46, poz. 237), które weszło w życie w dniu 3 marca 2011 r., przepisy działu II rozdziału 6 ustawy (regulujące egzekucję należności pieniężnych z ruchomości) dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się m.in. do tych ruchomości, które stały się własnością powiatu na podstawie prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów wydanego w postępowaniu cywilnym. Ponieważ zaś od 4 września 2010 r. w stosunku do pojazdów, o których mowa w art. 13 ustawy nowelizującej, o ich przepadku na rzecz powiatu orzeka sąd w cywilnym postępowaniu nieprocesowym, na podstawie § 3 pkt 1 lit. a/ ww. rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r. możliwe jest zastosowanie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji regulujących egzekucję należności pieniężnych z ruchomości. Dotyczy to zwłaszcza art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który, jak wskazano wyżej, nakłada na organ egzekucyjny obowiązek przyznania, na żądanie dozorcy przechowującego zajętą rzecz, zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór. Ponieważ zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organem egzekucyjnym jest co do zasady naczelnik urzędu skarbowego, stwierdzić można, że działającymi w imieniu Skarbu Państwa podmiotami właściwymi w zakresie zwrotu wydatków wskazanych w art. 13 ustawy nowelizującej są właściwi miejscowo naczelnicy urzędów skarbowych.
A zatem, Wojewoda nie jest podmiotem uprawnionym do zwrotu kosztów przechowywania pojazdów, o których mowa w art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz innych ustaw. Podmiotem takim jest właściwy miejscowo Naczelnik Urzędu Skarbowego.
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Spór kompetencyjny między organami samorządu terytorialnego a organem administracji rządowej może powstać jedynie w sprawach indywidualnych, należących do właściwości tych organów, rozstrzyganych w postępowaniach administracyjnych poprzez wydanie stosownego aktu administracyjnego. Natomiast w tym trybie nie mogą być rozpatrywane spory dotyczące zakresu funkcjonowania poszczególnych organów, czy też interpretacji przepisów prawa.
W niniejszej sprawie z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego wystąpił Starosta P.. Jednak z nadesłanych akt nie wynika czego faktycznie dotyczy spór, a przede wszystkim nie wynika by spór powstał na tle indywidualnej sprawy rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej. Nie wynika bowiem by został złożony przez konkretny podmiot, wniosek o zwrot kosztów m.in. za przechowywanie i holowanie przedmiotowego samochodu, który to wniosek wymagałby rozstrzygnięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga m.in. spory kompetencyjne ale na tle konkretnego stanu faktycznego, wynikającego jednoznacznie z akt sprawy. Tylko wtedy można bowiem ustalić czy dana sprawa podlega rozpoznaniu w postępowaniu administracyjnym, a nie np. dotyczy roszczeń wynikłych pomiędzy organami, ale także ocenić stan prawny umożliwiający wskazanie właściwego organu do rozpoznania danej zindywidualizowanej sprawy.
Jak to wskazano wyżej, w niniejszej sprawie nie wynika z akt sprawy, aby został złożony wniosek, który musi być rozstrzygnięty przez właściwy organ w postępowaniu administracyjnym.
W takiej sytuacji wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego jako niedopuszczalny podlegał odrzuceniu.
Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.