Uzasadnienie
Prezydent Miasta T. – Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim a Wójtem Gminy W. – Dyrektorem Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. w sprawie wydania decyzji o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej T. R, poprzez wskazanie Dyrektora Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W., jako organu właściwego do wydania decyzji w sprawie oraz o zasądzenie na rzecz wnioskodawcy kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu wniosku wskazano na następujący stan sprawy: w dniu 12 stycznia 2012 r. Dyrektor Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W., pismem Nr [...] przekazał sprawę T. R do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. jako właściwego miejscowo organu pomocy społecznej, powołując się na fakt, że do Domu Pomocy Społecznej "[...]" w B.. T. R trafił z miejsca zameldowania na pobyt stały w mieście T..
Prezydent Miasta T. – Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w T. uważa, iż przekazanie sprawy nastąpiło z obrazą art. 101 ust.1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.) oraz art. 25 k.c., gdyż zgodnie z tymi przepisami właściwą miejscowo gminą do załatwienia wniosku jest gmina miejsca zamieszkania zainteresowanego.
Podano, że T. R w dniu [...] lutego 2011 r. złożył do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. wniosek o dofinansowanie do pobytu w Domu Pomocy Społecznej "[...]" w B., jako adres zameldowania podając T., ul. [...]. Podkreślono, że w trakcie całego postępowania zarówno strona jak i przeprowadzający wywiad środowiskowy pracownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. utrzymywali, iż miejscem zameldowania T. R są T., ul. [...]. Jednakże Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w T. weryfikując informację dotyczącą sprzedaży mieszkania w T. należącego do T. R pozyskał w dniu [...] grudnia 2011 r. informację, że od dnia 15 września 2010 r. nie jest on zameldowany w T., natomiast czasowo jest zameldowany w B., ul. [...], co – w ocenie składającego wniosek – oznacza, że Prezydent Miasta T. od dnia 15 września 2010 r. nie jest organem właściwym do rozpatrzenia wniosku strony.
Wobec powyższego uznano, że Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w T. nie jest i nie był w dniu składania wniosku właściwym organem do rozpatrzenia sprawy T. R, a właściwym w sprawie jest Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w W..
Tym samym uznano, że w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy o pomocy społecznej, to jest art. 101 ust. 1 tej ustawy, który stanowi, że właściwość miejscową gminy ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie.
W odpowiedzi na wniosek Wójt Gminy W. – Dyrektor Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. podał, że Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w T. prowadził postępowanie w sprawie dofinansowania do kosztów pobytu T. R w Domu Pomocy Społecznej "[...]" w B., i wydał w tej sprawie w dniu [...] sierpnia 2011r. decyzję nr [...] odmawiającą przyznania pomocy w formie dofinansowania do kosztów pobytu w Domu Pomocy Społecznej "[...]". Wówczas Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. uznał się za organ właściwy i nie zastosował przepisów art. 65 § 1 k.p.a. Strona od tej decyzji złożyła odwołanie i sprawa trafiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.. Organ drugiej instancji po rozpatrzeniu odwołania T. R i uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji nie wskazał, iż Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. nie jest właściwy do rozpoznania jego sprawy. W opinii Wójta Gminy W. – Dyrektora Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. wniosek T. R powinien nadal być rozpatrywany przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w T..
Wskazano, że pobyt T. R na terenie Gminy W. związany jest z miejscem korzystania ze świadczeń pomocy społecznej w formie usług polegających na całodobowej opiece pielęgnacyjnej i rehabilitacyjnej, a nie z miejscem zamieszkania. Wskazano ponadto, iż w dniu 9 marca 2012 r. złożył on oświadczenie, z którego wynika, że chce wrócić do miejsca zamieszkania w T.. Obecnie nie pozwala mu na to stan zdrowia, jednak gdy sytuacja zdrowotna ulegnie poprawie zamierza on opuścić dom pomocy społecznej.
Wobec tego uznano, że centrum życiowe T. R było związane z Gminą T.. Natomiast fakt, że nie jest on już właścicielem mieszkania w T. na ul. [...], nie zmienia sytuacji, że to właśnie w Gminie T. koncentrowały się jego sprawy życiowe i mieszkaniowe i to tam zamierza wrócić.
Wobec powyższego Wójt Gminy W. – Dyrektor Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. uznał, że to Prezydent Miasta T. – Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. jest organem właściwym do rozpatrzenia wniosku T. R, w sprawie dofinansowania do pobytu w domu pomocy społecznej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 w związku z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozstrzygania sporów kompetencyjnych.
Stosownie do art. 4 powołanej wyżej ustawy, sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.
Spór taki powstaje w razie rozbieżności poglądów co do zakresu działania poszczególnych organów administracji publicznej i może przybrać postać bądź sporu negatywnego, gdy żaden z organów uczestniczących w sporze nie uznaje swojej właściwości w sprawie, bądź sporu pozytywnego, gdy wszystkie organy uczestniczące w sporze uznają swoją właściwość. W obu przypadkach spór kompetencyjny (i spór o właściwość) może powstać tylko w ramach konkretnej sprawy administracyjnej, która jest przedmiotem prowadzonego postępowania, albo co do której odmówiono nadania biegu postępowaniu.
W niniejszej sprawie – jak wynika z jej akt – Prezydent Miasta T. decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. odmówił T. R dofinansowania do pobytu w Domu Pomocy Społecznej "[...]". Po rozpoznaniu odwołania od tej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] września 2011 r. uchyliło w całości tę decyzję i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji, to jest Prezydentowi Miasta T. do ponownego rozpatrzenia nie wskazując, że jest on niewłaściwy w sprawie. Należy tu zwrócić uwagę na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2008 r., sygn. akt I OW 139/07, w którym to postanowieniu tenże Sąd stanął na stanowisku, że jeżeli jeden z organów rozpoznał sprawę merytorycznie i podjął rozstrzygnięcie, to tym samym uznał się za właściwy do załatwienia sprawy. Bez znaczenia jest przy tym, czy uznanie swej właściwości było prawidłowe.
Powyższe oznacza, że wydając decyzję w sprawie Prezydent Miasta T. uznał się za właściwy w sprawie, a to z kolei przesądza, że w sprawie nie mamy do czynienia z zaistnieniem sporu o właściwość organu.
Mając powyższe na uwadze, uznając wniosek Prezydenta Miasta T. za niedopuszczalny, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 64 § 3 i art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, orzekł jak w sentencji.