Postanowienie NSA z 13 kwietnia 2016 r., I OW 280/15

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 13 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta Dąbrowa Górnicza a Burmistrzem Miasta Bobolice w przedmiocie przyznania M. L. prawa do świadczeń opieki zdrowotnej postanawia umorzyć postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym

Skład

Sędzia NSA Elżbieta Kremer przewodniczący
Sędzia NSA Maciej Dybowski sprawozdawca
Sędzia del. WSA Marzenna Glabas

Uzasadnienie

Prezydent Miasta Dąbrowa Górnicza wnioskiem z dnia 15 grudnia 2015 r. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy tym organem a Burmistrzem Miasta Bobolice w przedmiocie wskazania organu właściwego w sprawie przyznania M. L. prawa do świadczeń opieki zdrowotnej.

We wniosku Prezydent Miasta Dąbrowa Górnicza (dalej Prezydent) wskazał, że Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Bobolicach, powołując art. 101 ust. 2 ustawy [z dnia 12 marca 2004 r.] o pomocy społecznej [Dz. U. z 2015 r., poz. 163 ze zm., dalej ups], przekazał sprawę Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Dąbrowie Górniczej, jako miejscowo właściwemu.

Prezydent podniósł, że samo zameldowanie nie przesądza o miejscu zamieszkania w rozumieniu prawa cywilnego. Świadczenia opieki zdrowotnej finansowane ze środków publicznych nie są świadczeniami pomocy społecznej, ponieważ nie zostały wymienione w katalogu tych świadczeń zawartym w art. 36 ups. Błędne jest powoływanie się przez "wnioskujący" [winno być "przekazujący"] organ na zasady ustalania właściwości organu wynikające z ustawy o pomocy społecznej, gdyż właściwość organu ustalana w niniejszej sprawie nie jest uregulowana w tej ustawie.

W odpowiedzi na wniosek Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Bobolicach, działający w imieniu Burmistrza Bobolic, oświadczył, że uznaje swoją właściwość w niniejszej sprawie i wniósł o umorzenie postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zgodnie z art. 19 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 poz. 267 ze zm. - dalej kpa) organy administracji publicznej są obowiązane przestrzegać z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Gdy organ, do którego wniesiono podanie, uzna się za niewłaściwy (rzeczowo, miejscowo, instancyjnie) do załatwienia sprawy rozstrzyganej w drodze decyzji, wówczas jest obowiązany do niezwłocznego przekazania podania do tego organu, który – w jego ocenie – jest właściwy w danej sprawie (art. 65 § 1 kpa).

W myśl art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi. Przez takie spory należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia konkretnej sprawy (spór pozytywny) lub też żaden z nich nie uważa się za właściwy do załatwienia sprawy (spór negatywny).

Spór może powstać tylko w ramach konkretnej sprawy administracyjnej.

Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 ppsa Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Przepis ten na mocy art. 64 § 3 ppsa ma odpowiednie zastosowanie do postępowania wszczętego wnioskiem.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zaistniały pomiędzy Prezydentem Miasta Dąbrowa Górnicza a Burmistrzem Bobolic negatywny spór o właściwość w przedmiocie przyznania M. L. prawa do świadczeń opieki zdrowotnej, uległ zakończeniu. Z odpowiedzi na wniosek z dnia 29 stycznia 2016 r. wynika bowiem, że Burmistrz Bobolic uznał swą właściwość w tej sprawie.

Skoro jeden z organów pozostających w sporze negatywnym uznał swoją właściwość, postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe. Zachodziły zatem przesłanki do umorzenia postępowania na podstawie art. 161 pkt 1 § 3 ppsa.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15 § 2 w związku art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 ppsa orzekł jak w postanowieniu.