Postanowienie NSA z 1 czerwca 2010 r., I OW 29/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 1 czerwca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Burmistrza Wielunia o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Burmistrzem Wielunia a Burmistrzem Pruszcza Gdańskiego w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku B. K.

Sprawa

w sprawie udzielenia pomocy finansowej z funduszu pomocy społecznej postanawia: wskazać Burmistrza Pruszcza Gdańskiego jako organ właściwy do rozpoznania sprawy

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Dzbeńska (spr.) Sędziowie NSA Anna Łukaszewska-Macioch Wiesław Morys
Maciej Kozłowski protokolant

Uzasadnienie

Wnioskiem z dnia 27 października 2009 r. B. K., zwróciła się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Pruszczu Gdańskim o udzielenie pomocy finansowej.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] Burmistrz Pruszcza Gdańskiego przekazał do rozpatrzenia według właściwości do Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Wieluniu w/w sprawę w celu jej załatwienia.

Wnioskiem z dnia 17 lutego 2010 r. Burmistrz Wielunia wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Burmistrzem Pruszcza Gdańskiego, a Burmistrzem Wielunia w sprawie udzielenia pomocy finansowej z funduszu pomocy społecznej.

W uzasadnieniu organ wskazał, że B. K. jest osobą bezdomną, gdyż nie zamieszkuje w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i nie jest zameldowana na pobyt stały. Wobec tego, iż przebywa jedynie czasowo w Domu Samotnych Matek z Dziećmi "[...]" w T. położonym na terenie Gminy Wieluń, to tego pobytu nie można uznać za "miejsce zamieszkania". Tym samym właściwą miejscowo gminą do rozpoznania wniosku jest Gmina Pruszcz Gdański.

W odpowiedzi na wniosek Burmistrz Pruszcza Gdańskiego wniósł o wskazanie Burmistrza Wielunia jako organu właściwego do rozpoznania wniosku o udzielenie pomocy finansowej z funduszu pomocy społecznej.

W uzasadnieniu podniesiono, że zarówno B. K., jak i jej konkubent ubiegają się o przyznanie lokalu socjalnego w Pile, a ponadto wnioskodawczyni wielokrotnie stwierdzała, że przyszłość wiąże z obecnym miejscem zamieszkania, a także nie wyraża zgody na powrót do Pruszcza Gdańskiego, w którym nie przebywa od 1997 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: właściwość miejscowa organów udzielających świadczeń z pomocy społecznej uregulowana została w art. 101 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.). Stosownie do tych regulacji, właściwość miejscową gminy ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie (ust. 1). W przypadku osoby bezdomnej właściwą miejscowo gminą jest gmina ostatniego miejsca zameldowania tej osoby na pobyt stały (ust. 2). Na użytek ustawy o pomocy społecznej ustawodawca zdefiniował pojęcie osoby bezdomnej, wskazując w art. 6 pkt 8 tej ustawy, że jest to osoba niezamieszkująca w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i niezameldowana na pobyt stały, w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a także niezamieszkała w lokalu mieszkalnym i zameldowana na pobyt stały w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkania. Przepis powyższy przewiduje dwa odrębne stany faktyczne pozwalające na uznanie osoby za bezdomną. Pierwszy odnosi się do osoby, która nie mieszka w lokalu mieszkalnym i jednocześnie nie posiada stałego zameldowania, drugi natomiast odnosi się do sytuacji, kiedy osoba niezamieszkująca w lokalu mieszkalnym posiada stałe zameldowanie w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkania. W przypadku każdego z tych stanów przewidziane w ustawie przesłanki muszą występować kumulatywnie.

Zgodnie z regulacją zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266, ze zm.), do której odsyła art. 6 pkt 8 ustawy o pomocy społecznej, pod pojęciem "lokal mieszkalny" rozumieć należy lokal służący do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych. Z zakresu tego pojęcia ustawodawca wyłączył pomieszczenia przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób, w szczególności znajdujące się w budynkach internatów, burs, pensjonatów, hoteli, domów wypoczynkowych lub innych budynkach służących do celów turystycznych lub wypoczynkowych. Użycie w powołanym przepisie zwrotu "w szczególności" wskazuje na jedynie przykładowy charakter wyliczenia. Wszystkie zatem pomieszczenia przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób, nawet te, które w ustawie nie zostały wprost wymienione, nie stanowią lokali mieszkalnych w rozumieniu powołanej ustawy.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że B. K. jest osobą bezdomną w rozumieniu art. 6 pkt 8 ustawy o pomocy społecznej, ponieważ jest osobą niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy. Nie jest również zameldowana na pobyt stały, w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W świetle powyższych okoliczności, właściwość miejscową gminy należało ustalić na podstawie art. 101 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, tj. według ostatniego miejsca zameldowania osoby ubiegającej się o świadczenie. Skoro ostatnim miejscem zameldowania B. K. był Pruszcz Gdański, to organem właściwym do rozpoznania jej wniosku o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej jest Burmistrz Pruszcza Gdańskiego.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 4 i art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji