Postanowienie NSA z 5 kwietnia 2011 r., I OW 29/11

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 5 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we Wrocławiu o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Prezydentem Miasta Wrocławia a Prezydentem Miasta Poznania w przedmiocie wskazania organu właściwego do skierowania K.J. do domu pomocy społecznej postanawia:

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska

Sentencja

1. postanawia: odrzucić wniosek.

Uzasadnienie

Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we Wrocławiu złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Prezydentem Miasta Wrocławia a Prezydentem Miasta Poznania w przedmiocie wskazania organu właściwego do skierowania K.J. do domu pomocy społecznej. Wniosek ten nie zawierał jednak stosownego upoważnienia do działania w imieniu Prezydenta Miasta Wrocławia. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny pismem z dnia 2 marca 2011 r. wezwał Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we Wrocławiu do uzupełnienia tego braku, poprzez nadesłanie stosownego upoważnienia lub pełnomocnictwa procesowego, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia wniosku. Wezwanie to zostało doręczone w dniu 7 marca 2011 r., jednakże pozostało bez odpowiedzi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych pisma. Stosownie zaś do art. 64 § 3 tej ustawy do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze.

Natomiast w myśl art. 110 ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1362 ze zm.), Wójt (burmistrz, prezydent miasta) udziela kierownikowi ośrodka pomocy społecznej upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do właściwości gminy. Z przepisu tego wynika, że ustawowa dekoncentracja zadań na kierownika ośrodka pomocy społecznej obejmuje wyłącznie kompetencje do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do właściwości gminy, w czym nie mieści się upoważnienie do występowania z wnioskami o rozstrzyganie sporów kompetencyjnych lub o właściwość.

W związku z tym, skoro spór, o którym mowa może zaistnieć wyłącznie pomiędzy organami administracyjnymi, za jakie nie mogą być uznani kierownicy ośrodków pomocy społecznej, to w przypadku złożenia wniosku o rozstrzygnięcie takiego sporu koniecznym jest przedłożenie przez dyrektora ośrodka pomocy społecznej precyzyjnego pełnomocnictwa udzielonego mu przez burmistrza, czy też prezydenta miasta do wystąpienia ze wskazanym wnioskiem.

Tym samym uznać należy, że brakiem formalnym w sprawach z wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego (o właściwość) może być między innymi brak pełnomocnictwa udzielonego dyrektorowi ośrodka pomocy społecznej przez wójta (burmistrza lub prezydenta miasta).

Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Z jej akt wynika bowiem, że wobec niedołączenia do wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego stosownego pełnomocnictwa, czy też upoważnienia od Prezydenta Miasta Wrocławia, Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we Wrocławiu został wezwany przez Naczelny Sąd Administracyjny do uzupełniania tego braku formalnego, poprzez przedłożenie stosownego upoważnienia albo pełnomocnictwa procesowego – w terminie siedmiu dniu pod rygorem odrzucenia wniosku. Dyrektor nie zastosował się jednak do wezwania Sądu, bowiem w zakreślonym terminie żądane pełnomocnictwo (upoważnienie) nie zostało nadesłane.

W związku z tym wniesiony przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we Wrocławiu wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, ze względu na nieuzupełnienie jego braków formalnych, podlega odrzuceniu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 64 § 3 i art. 193 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.