Uzasadnienie
Pismem z dnia 28 listopada 2017 r. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. działająca z upoważnienia Prezydenta Miasta W. wystąpiła do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta W. a Prezydentem Miasta Z. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku T. L. o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej.
Organ wniósł o wskazanie Prezydenta Miasta Z. jako organ właściwy do rozpoznania ww. wniosku.
W odpowiedzi na wniosek Prezydent Miasta Z. uznał swoją właściwość w sprawie rozpoznania wniosku T. L. o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W myśl art. 4 w związku z art. 15 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1379 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej.
Przez spory o właściwość należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia konkretnej sprawy (spór pozytywny) lub też żaden z nich nie uważa się za właściwy do załatwienia sprawy (spór negatywny).
W niniejszej sprawie, początkowo do czynienia mieliśmy z negatywnym sporem o właściwość, gdyż żaden z organów nie uznawał swej właściwości do merytorycznego załatwienia (rozstrzygnięcia) sprawy. Jak wynika jednak z odpowiedzi na wniosek, Prezydent Miasta Z. zmienił swoje stanowisko w sprawie, przyznając, że jest właściwy do załatwienia wniosku T. L. W tej sytuacji, skoro negatywny spór kompetencyjny już nie istnieje i tym samym rozpoznanie wniosku o jego rozstrzygnięcie jest bezprzedmiotowe, przyjąć należy, że zasadnym jest umorzenie postępowania.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 15 § 2 i art. 64 § 3 P.p.s.a. postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym należało umorzyć.