Uzasadnienie
Prezydent Miasta Gdańska wniósł o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego powstałego pomiędzy nim, a Naczelnikiem III Urzędu Skarbowego w Gdańsku. Wskazano, że organem właściwym w przedmiotowej sprawie jest Naczelnik III Urzędu Skarbowego w Gdańsku.
Pismem z dnia 14 stycznia 2010 r. P. Sp. z o.o. zwróciła się do Naczelnika III Urzędu Skarbowego w Gdańsku w sprawie przyznania wynagrodzenia za przechowywanie na parkingu strzeżonym 97 pojazdów usuniętych z dróg na terenie Powiatu Gdańskiego na podstawie ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.z 2012 r. poz.1137, ze zm.). Naczelnik III Urzędu Skarbowego w Gdańsku, postanowieniem z dnia 4 lutego 2011 r. przekazał wniosek Spółki P. wg właściwości staroście – Prezydentowi Miasta Gdańska, uznając się za organ niewłaściwy do jego realizacji. Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku, po rozpoznaniu zażalenia Dyrektora Wydziału Zarządzania Kryzysowego i Ochrony Ludności, postanowieniem z dnia 18 marca 2011 r., utrzymał w mocy postanowienie z dnia 4 lutego 2011 r.
Prezydent Miasta Gdańska, postanowieniem z dnia 21 marca 2011 r., przyjął do wykonania 77 spraw dotyczących odholowanych pojazdów oraz przekazał Naczelnikowi III Urzędu Skarbowego w Gdańsku 20 takich spraw. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku, po rozpoznaniu zażalenia Naczelnika III Urzędu Skarbowego w Gdańsku, postanowieniem z dnia 7 listopada 2011 r. uchyliło postanowienie z dnia 21 marca 2011 r. i umorzyło postępowanie w sprawie.
Pismem z dnia 17 kwietnia 2012 r. P. Sp.z o.o. ograniczyła swoje żądanie do wypłaty wynagrodzenia za przechowywanie i holowanie 9 pojazdów, które przeszły na własność powiatu.
Prezydent Miasta Gdańska, postanowieniem z dnia 15 czerwca 2012 r., odmówił zwrotu koniecznych wydatków oraz przyznanie wynagrodzenia za przechowywanie i holowanie 9 pojazdów w okresie od dnia 12 stycznia 2009 r. do dnia 3 września 2010 r. oraz przyznał wynagrodzenie i zwrot wydatków za przechowywanie i holowanie pojazdów w okresie od dnia 4 września 2010 r. do dnia 27 grudnia 2011 r. W uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych ustaw (Dz.U. nr 152, poz.1018, ze zm.), która weszła w życie w dniu 4 września 2010 r., koszty przechowywania pojazdów, jakie powstały po upływie 6 miesięcy od dnia ich usunięcia aż do dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej, wobec wszystkich tych pojazdów, których termin ten upłynął w okresie pomiędzy dniem 11 czerwca 2009 r., a dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, ponosi Skarb Państwa. Zaznaczono, że powołany art. 13 nie wskazuje podmiotu, który w imieniu Skarbu Państwa zobowiązany jest do ponoszenia wymienionych w tym przepisie kosztów przechowywania pojazdów.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku, po rozpoznaniu zażalenia Spółki P., postanowieniem z dnia 17 stycznia 2013 r., uchyliło zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta Gdańska i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.
Naczelnik III Urzędu Skarbowego w Gdańsku, w odpowiedzi na wniosek o rozstrzygniecie sporu kompetencyjnego, wskazał, że po wejściu w życie ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. organem właściwym do rozpoznania wniosku w sprawie wynagrodzenia za przechowywanie na parkingu strzeżonym pojazdów usuniętych z dróg jest Prezydent Miasta Gdańska, pełniący funkcję starosty. Zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r., to Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdów, które powstały po upływie 6 miesięcy od dnia ich usunięcia z drogi, jeśli termin ten upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia 4 września 2010 r. Brak jest natomiast wyraźnego uregulowania jaka jednostka reprezentująca Skarb Państwa powinna dokonać zwrotu kosztów i w oparciu o jakie przepisy. Podkreślono, że NSA w postanowieniu z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt I OW 171/11, wydanym w podobnej sprawie, wskazał, iż organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o zwrot wydatków jest Prezydent Miasta Sopotu – pełniący funkcję starosty, a nie Naczelnik Urzędu Skarbowego w Sopocie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Według zaś art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 P.p.s.a., sprawy te rozpoznaje Naczelny Sąd Administracyjny, a do ich rozstrzygania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Przez spór o kompetencyjny, o którym mowa w art. 4 P.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej uważają się za właściwe w sprawie (spór pozytywny) lub też każdy z organów uważa się za niewłaściwy (spór negatywny). W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia ze sporem negatywnym, który powstał pomiędzy Prezydentem Miasta Gdańska, a Naczelnikiem III Urzędu Skarbowego w Gdańsku, w przedmiocie wskazania organu właściwego do orzekania o kosztach przechowania pojazdu powstałych przed dniem 4 września 2010 r.
Do sporu doszło w sprawie z wniosku P. Sp. z o.o. o przyznanie wynagrodzenia za zabezpieczenie do dnia 4 września 2010 r. pojazdów usuniętych na podstawie art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137, ze zm.).
Zgodnie z przepisem art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym, koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Przepis ten dodany został przez ustawę z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy — Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 152, poz. 1018, ze zm.), w której to ustawie zamieszczone zostały również przepisy przejściowe, dotyczące podmiotu zobowiązanego do ponoszenia kosztów przechowywania pojazdów, które powstały po upływie 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi (art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym do dnia 4 września 2010 r.). Nie rozstrzygnięto natomiast w sposób odmienny, niż wskazany w znowelizowanym przepisie art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym, o organie orzekającym w tego rodzaju przypadkach. Organem właściwym w rozpoznawanej sprawie jest więc Prezydent Miasta Gdańska – pełniący funkcję starosty. Wniosek o zwrot wydatków za zabezpieczenie pojazdów został złożony w dniu 14 stycznia 2012 r., a więc po wejściu w życie nowelizacji art. 130a Prawa o ruchu drogowym i dodaniu do niego ust. 10h, który wprost wskazuje starostę, jako organ właściwy do załatwienia tego rodzaju wniosków (por. też postanowienia NSA: z dnia 4 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OW 72/11 i I OW 73/11, z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OW 96/11 i I OW 100/11, z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt I OW 158/11, z dnia 7 grudnia 2012 r., sygn. akt I OW 172/12 oraz z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt I OW 193/12).
Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na powyższe, na podstawie art. 15 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.