Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 lutego 2018 r. Wójt Gminy C. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Wójtem Gminy C. a Prezydentem Miasta G. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku F.S. działającego poprzez kuratora W.F. o skierowanie i umieszczenie w domu pomocy społecznej.
W uzasadnieniu powyższego wniosku wskazano, że pismem z dnia 29 listopada 2017 r. kurator częściowo ubezwłasnowolnionego F.S., zam. w G. ul. [...], zwrócił się z prośbą do [...] Centrum Pomocy Rodzinie o skierowanie ojca, zgodnie z postanowieniem Sądu, do domu pomocy społecznej. Obowiązki kuratora pełnił wówczas A.S., zam. podobnie w G. ul. [...], jednakże postanowieniem z dnia 5 grudnia 2017 r. Sąd zmienił osobę kuratora. Wskutek powyższego w dniu 3 stycznia 2018 r. nowy kurator F.S. tj. W.F. również złożył wniosek do [...] Centrum Pomocy Rodzinie o umieszczenie F.S. w domu pomocy społecznej. Organ wskazał, że miejscem zamieszkania kuratora W.F. jest miejscowość D. w gminie C. Wnioskodawca wskazał na treść art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1769 ze zm.), dalej jako "u.p.s." zgodnie z którym decyzję o skierowaniu do domu pomocy społecznej i decyzję ustalająca opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wydaje organ gminy właściwy dla tej osoby w dniu jej kierowania do domu pomocy społecznej. Na podstawie art. 101 ust. 1 u.p.s. właściwość miejscową gminy ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie.
Następnie organ wskazał, że F.S. jest zameldowany i zamieszkuje w G. ul. [...], a aktualnie przebywa w Zakładzie Opieki Zdrowotnej Oddział Opiekuńczo-Leczniczy w S. Wobec powyższego organ wnioskujący nie zgadza się ze stanowiskiem Prezydenta Miasta G., iż właściwym do rozpatrzenia sprawy F.S. jest Gmina C., według miejsca zamieszkania kuratora, bowiem nie znajduje tu zastosowania art. 27 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 459 ze zm.), dalej jako "k.c." stanowiący, iż miejscem zamieszkania osoby pozostającej pod opieką jest miejsce zamieszkania opiekuna. W przedmiotowej sprawie F.S. został ubezwłasnowolniony częściowo a zatem nie posiada opiekuna prawnego, a jedynie kuratora. W tej sytuacji zastosowanie mają art. 181 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2017 r. poz. 682 ze zm.), dalej jako "k.r.i.o." oraz art. 16 k.c.
Sąd, decydując o częściowym ubezwłasnowolnieniu F.S., ustanowił kuratora w osobie W.F. m. in. do sprawy o umieszczenie w domu pomocy społecznej. Nie wpływa to na zmianę miejsca zamieszkania, którym nadal jest G., co jest decydujące w kwestii ustalenia organu właściwego do rozpatrzenia sprawy.
W odpowiedzi na powyższy wniosek Prezydent Miasta G., uznając swoją właściwość w niniejszej sprawie, wniósł o umorzenie postępowania. Organ wskazał, że F.S. został ubezwłasnowolniony częściowo, zatem nie posiada opiekuna prawnego. Wobec tego w sprawie nie znajduje zastosowania art. 27 k.c., bowiem ów przepis nie obejmuje osób ubezwłasnowolnionych częściowo, które korzystają z domicilium voluntarium. Ponadto powtórna analiza sprawy, a także materiału dowodowego prowadzi do stwierdzenia, że miejscem zamieszkania F.S. jest G. Z uwagi na powyższe Prezydent Miasta G. uznał, że zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 u.p.s. jest on organem właściwym w sprawie rozpoznania wniosku złożonego przez kuratora, ubezwłasnowolnionego częściowo F.S.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 4 w zw. z art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej jako: "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Może to czynić w odniesieniu do załatwienia konkretnej sprawy, w której dwa organy uznają się jednocześnie za właściwe (spór pozytywny) lub też żaden z nich nie uznaje się za właściwy w sprawie (spór negatywny), i pod warunkiem, że jest to sprawa z zakresu administracji publicznej, w której jeden z pozostających w sporze organów jest właściwy.
Zgodnie natomiast z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Przepis ten, na mocy art. 64 § 3 p.p.s.a., ma odpowiednie zastosowanie do postępowania wszczętego wnioskiem (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 sierpnia 2013 r. I OW 132/13, z 16 grudnia 2010 r. I OW 168/10 oraz z 29 kwietnia 2010 r. I OW 26/10).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że zaistniały między Wójtem Gminy C. a Prezydentem Miasta G. spór o właściwość w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku F.S. działającego przez kuratora W.F. o skierowanie i umieszczenie w domu pomocy społecznej, przestał być aktualny. Pismem z dnia 27 marca 2018 r. stanowiącym odpowiedź na wniosek wszczynający niniejsze postępowanie wynika, że Prezydent Miasta G. uznał swoją właściwość w sprawie.
Skoro jeden z organów pozostających w sporze uznał swoją właściwość, postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe. Zachodziły zatem przesłanki do umorzenia postępowania na podstawie art. 161 pkt 1 § 3 p.p.s.a.
Wobec powyższego postępowanie sądowe podlegało umorzeniu, jako bezprzedmiotowe, o czym orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 15 § 2 oraz w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.