Uzasadnienie
Starosta Poznański wniósł o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego zaistniałego pomiędzy nim a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego Poznań – Grunwald w Poznaniu. W uzasadnieniu podniesiono, że pismem z dnia 5 stycznia 2012 r. A. M. [...] Pomoc Drogowa zwrócił się do Starosty Poznańskiego w sprawie przyznania wynagrodzenia za zabezpieczenie do dnia 4 września 2010 r. pojazdów usuniętych na podstawie art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137, ze zm.).
Zdaniem Starosty organem właściwym w przedmiotowej sprawie jest Naczelnik Urzędu Skarbowego Poznań – Grunwald w Poznaniu. Zgodnie bowiem z art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy — Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 152, poz. 1018, ze zm.) koszty przechowywania pojazdów, które powstały po upływie 6 miesięcy od dnia ich usunięcia, wobec pojazdów, dla których wskazany upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia 4 września 2010 r. ponosi Skarb Państwa. Przepis ten przesądza jedynie o odpowiedzialności Skarbu Państwa za zapłatę kosztów przechowywania pojazdów, bez jednoczesnego wskazania organu właściwego do ich ustalenia i wypłaty. Pozostałe przepisy ustawy z dnia 22 lipca 2010 r., a także Prawa o ruchu drogowym, nie wskazują organu właściwego w tej kwestii. Nie przesądza o tym art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym, który to przepis stanowi wyłącznie podstawę do wydania decyzji adresowanej do poprzedniego właściciela pojazdu, ustalającej wysokość kosztów i nakazującej ich zapłatę.
Podkreślono, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. nr 46, poz. 237), które obecnie obowiązuje nie zawiera przepisów upoważniających czy nakazujących staroście rozstrzygnięcie o kosztach poniesionych przed dniem 4 września 2010 r.
Zauważono, że w poprzednim stanie prawnym o kosztach związanych z przechowywaniem pojazdów rozstrzygał naczelnik urzędu skarbowego. W przedmiotowej sprawie koszty powstały na skutek zajęcia pojazdu dokonanego przez naczelnika urzędu skarbowego, który działał wówczas jako organ przeprowadzający postępowanie likwidacyjne, a więc ten właśnie organ posiada kompetencję do rozstrzygnięcia o kosztach przechowywania pojazdu. W konsekwencji pismo A. M. Pomoc Drogowa zostało przekazane według właściwości Naczelnikowi Urzędu Skarbowego Poznań – Grunwald w Poznaniu. Ten jednak stwierdził swoją niewłaściwość w sprawie i zwrócił podanie A. M. Staroście Poznańskiemu.
W odpowiedzi Naczelnik Urzędu Skarbowego Poznań – Grunwald w Poznaniu wskazał, że wniosek A.M. [...] Pomoc Drogowa, dotyczący przyznania wynagrodzenia za zabezpieczenie pojazdów wpłynął do Starosty Poznańskiego w dniu 5 stycznia 2012 r., a więc postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po wejściu w życie nowelizacji art. 130a Prawa o ruchu drogowym, który to przepis wyraźnie wskazuje starostę jako organ właściwy do rozpatrzenia tego rodzajów wniosków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Według zaś art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 P.p.s.a., sprawy te rozpoznaje Naczelny Sąd Administracyjny, a do ich rozstrzygania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Przez spór o kompetencyjny, o którym mowa w art. 4 P.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej uważają się za właściwe w sprawie (spór pozytywny) lub też każdy z organów uważa się za niewłaściwy (spór negatywny).
W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia ze sporem negatywnym, który powstał pomiędzy Starostą Poznańskim, a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego Poznań – Grunwald, w przedmiocie wskazania organu właściwego do orzekania o kosztach przechowania pojazdu powstałych przed dniem 4 września 2010 r.
Do sporu doszło w sprawie z wniosku A.M. [...] Pomoc Drogowa o przyznanie wynagrodzenia za zabezpieczenie do dnia 4 września 2010 r. pojazdów usuniętych na podstawie art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137, ze zm.).
Zgodnie z przepisem art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym, koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Przepis ten dodany został przez ustawę z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy — Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 152, poz. 1018, ze zm.), w której to ustawie zamieszczone zostały również przepisy przejściowe, dotyczące podmiotu zobowiązanego do ponoszenia kosztów przechowywania pojazdów, które powstały po upływie 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi (art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym do dnia 4 września 2010 r.). Nie rozstrzygnięto natomiast w sposób odmienny, niż wskazany w znowelizowanym przepisie art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym, o organie orzekającym w tego rodzaju przypadkach.
Organem właściwym w rozpoznawanej sprawie jest więc Starosta Poznański. Wniosek o zwrot wydatków za zabezpieczenie pojazdów został złożony w dniu 5 stycznia 2012 r., a więc po wejściu w życie nowelizacji art. 130a Prawa o ruchu drogowym i dodaniu do niego ust. 10h, który wprost wskazuje starostę, jako organ właściwy do załatwienia tego rodzaju wniosków (por. też postanowienia NSA: z dnia 4 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OW 72/11 i I OW 73/11, z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OW 96/11 i I OW 100/11, z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt I OW 158/11, z dnia 7 grudnia 2012 r., sygn. akt I OW 172/12 oraz z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt I OW 193/12).
Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na powyższe, na podstawie art. 15 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.