Uzasadnienie
Pismem z dnia 25 lutego 2016 r. Prezydent Miasta K. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim a Prezydentem Miasta O. w sprawie rozpoznania wniosku A. P. o skierowanie do domu pomocy społecznej.
W uzasadnieniu Prezydent Miasta K. wskazał, że A. P. od początku stycznia 2016 r. przebywa u swojego siostrzeńca Z. Z. w O. przy ulicy P. i nie jest osobą bezdomną. Jednocześnie organ wskazał, że ostatnim miejscem zameldowania na pobyt stały A. P. są K. ulica P. Ze zgromadzonego materiału dowodowego zdaniem wnioskodawcy wynika, że gminą właściwą do rozpoznania przedmiotowej sprawy jest gmina O. pomimo, że A. P. posiada nadal adres zamieszkania w K., w lokalu stanowiącym jej własność. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że A. P. oświadczyła, iż jej centrum życiowym jest O., gdzie z uwagi na swój sędziwy wiek, samotność i konieczność sprawowania nad nią opieki zamieszkała z siostrzeńcem. A. P. oświadczyła również, że na stałe opuściła mieszkanie w K. oraz, że w O. jest pod opieką lekarską. Wnioskujący wskazał wobec dokonanych ustaleń, że nie sposób przyjąć aby to K. stanowiły miejsce zamieszkania A. P. W trakcie wywiadu środowiskowego w dniu 22 stycznia 2016 r. A. P. zwróciła się z prośbą o skierowanie do Domu Pomocy Społecznej dla Kombatantów w O. W odpowiedzi na wniosek Prezydent miasta O. wskazał, że jego zdaniem gminą właściwą do rozpoznania sprawy skierowania A. P. do domu Pomocy Społecznej jest gmina K., bowiem zainteresowana jest zameldowana w K. w lokalu mieszkalnym stanowiącym jej własność, które jest przez nią opłacne.
A. P. pobiera świadczenie emerytalno-rentowe z oddziału ZUS w C. oraz regularnie do stycznia 2016 r. leczyła się w E. sp. z o.o. w K., co wynika z załączonej do wywiadu środowiskowego historii wizyt lekarskich.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Sądy administracyjne zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- dalej powoływanej jako P.p.s.a., rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i samorządowymi kolegiami oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej. Do takich sporów dochodzi wówczas, gdy przynajmniej dwa organy administracji publicznej jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia konkretnej sprawy (spór pozytywny) lub też żaden z nich nie uważa się za właściwy do załatwienia sprawy (spór negatywny).
W rozpoznawanej sprawie zaistniał negatywny spór o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta K. a Prezydentem Miasta O., albowiem oba wymienione organy uznały się za niewłaściwe miejscowo do rozpoznania wniosku A. P. o skierowanie do domu pomocy społecznej.
Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 163 ze zm.), decyzję o skierowaniu do domu pomocy społecznej i decyzję ustalającą opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wydaje organ gminy właściwej dla tej osoby w dniu kierowania jej do domu pomocy społecznej. W myśl zaś art. 101 ust. 1 ustawy, właściwość miejscową gminy ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie. Ponieważ ustawa o pomocy społecznej nie definiuje pojęcia "miejsce zamieszkania", należy w tej kwestii odnieść się do przepisów ogólnych Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 25 k.c. miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. O uznaniu konkretnej miejscowości za miejsce zamieszkania danej osoby decyduje takie przebywanie na danym terenie, które posiada cechy założenia tam aktualnego ośrodka jej osobistych i majątkowych interesów.
Na miejsce zamieszkania, w świetle art. 101 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej w związku z art. 25 k.c., wskazują dwa czynniki: zewnętrzny - fakt przebywania i wewnętrzny - zamiar stałego pobytu. Wyrażenie zamiaru stałego pobytu nie wymaga złożenia stosownego oświadczenia woli. Wystarczy, że zamiar taki wynika z zachowania konkretnej osoby, polegającego na skoncentrowaniu jej czynności życiowych w określonej miejscowości. Przyjmuje się, że o zamiarze stałego pobytu można mówić wówczas, gdy występują okoliczności pozwalające przeciętnemu obserwatorowi na wyciągnięcie wniosku, że określona miejscowość jest głównym ośrodkiem działalności danej osoby.
Z akt sprawy wynika, że A. P. przebywa od poczatku stycznia 2016 r.na terenie O., pod opieką swojego siostrzeńca, gdzie zgodnie z jej oświadczeniem korzysta z opieki lekarskiej. A. P. jest bezdzietną panną. Mieszkając w K. korzystała ze specjalistycznej opieki medycznej i była pod stałą kontrolą lekarza, co wynika z historii wizyt. Zainteresowana zadeklarowała jednoznacznie chęć skierowania jej do Domu Pomocy Społecznej dla Kombatantów w O., które obecnie uznaje za swoje centrum życiowe i z tym miastem wiąże swoje dalsze plany życiowe, również w związku ze swoim stanem zdrowia i brakiem możliwości powrotu do K. Na powyższe wskazuje treść wywiadu środowiskowego.
Okoliczności powyższe świadczą o tym, że aktywność życiowa A. P. skoncentrowana jest w O., gdzie wniosła o skierowanie do domu pomocy społecznej. Z uwagi na powyższe przyjąć należy, że przesłanki miejsca zamieszkania w rozumieniu art. 25 k.c. w odniesieniu do A. P. spełnia aktualnie O..
Organem właściwym do rozpoznania wniosku o skierowanie do domu pomocy społecznej, zgodnie z art. 59 ust. 1 i art. 101 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, jest wobec powyższego Prezydent Miasta O..
Z przedstawionych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15 § 1 pkt 4 w związku z art.4 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.