Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 9 września 2008 r., Burmistrz Miasta Chełmna wystąpił o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego, zaistniałego pomiędzy tym organem a Burmistrzem Świecia o to, który jest właściwy do rozpoznania wniosku S.K. o skierowanie jej do domu pomocy społecznej i odpłatności za pobyt.
W uzasadnieniu wniosku Burmistrz wskazał, że S.K. wymeldowała się ze swego miejsca zamieszkania w S. gmina Ś. i przeniosła się do Ch., gdzie zamieszkuje bez zameldowania i umowy, po wymeldowaniu zwróciła się do Gminy Świecie z wnioskiem o umieszczenie w Domu Pomocy Społecznej w P., który to wniosek Burmistrz Świecia przekazał do rozpoznania wg właściwości Burmistrzowi Miasta Chełmna. Zdaniem tego Burmistrza nie jest on właściwy do rozpoznania wniosku, bowiem S.K. nie przeniosła się do Ch. z zamiarem stałego pobytu ani w żaden inny sposób taki zamiar nie został też przez nią wyrażony.
Burmistrz Świecia z kolei stwierdził, iż S.K. w momencie składania wniosku zamieszkiwała na terenie Ch. w wynajmowanym lokalu, zatem wskazuje to na jej zamiar stałego tam przebywania, co czyni właściwym Burmistrza Miasta Chełmna do rozpoznania jej wniosku.
Aktualnego miejsca pobytu S.K. żaden z uczestniczących w sporze organów nie potrafił wskazać.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W niniejszej sprawie zaistniał negatywny spór o właściwość miejscową pomiędzy Burmistrzem Miasta Chełmno a Burmistrzem Świecia, gdyż skierowanie do domu pomocy społecznej należy do kompetencji organu gminy. Zgodnie bowiem z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593 ze zm.), dalej "ustawa o pomocy", decyzję o skierowaniu do domu pomocy społecznej i decyzję ustalającą opłatę za pobyt w tym domu wydaje organ gminy właściwej dla danej osoby w dniu jej kierowania do domu pomocy społecznej.
Właściwość miejscową gminy określa art. 101 ustawy o pomocy, który w ust. 1 stanowi, że ustala się ją według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie. Ustawa ta nie zawiera definicji miejsca zamieszkania i w tym zakresie odwołać się należy do przepisów Kodeksu cywilnego, którego art. 25 przez takie miejsce rozumie to, w którym osoba fizyczna przebywa z zamiarem stałego pobytu.
Z akt sprawy wynika niewątpliwie, iż S.K. zamieszkiwała na terenie gminy Ś., w S.D., gdzie miała mieszkanie, że była podopieczną pomocy społecznej tej gminy i mimo tego, że została zmuszona sytuacją rodzinną, co wynika z jej wniosku, do wyprowadzenia się do Ch., to wniosek o umieszczenie w domu pomocy skierowała do Burmistrza Świecia. Świadczy to o tym, że to właśnie gmina Świecie spełnia przesłanki miejsca stałego pobytu. Przebywanie na terenie miasta Ch. było tylko tymczasowe, o czym świadczy to, iż już na terenie tego miasta nie mieszka. W żadnym więc razie nie można powiedzieć aby gmina Ch. była tą, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o pomocy.
W dacie orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny można stwierdzić, iż S.K., której miejsca pobytu nie potrafił ustalić żaden z organów uczestniczących w sporze, jest osobą bezdomną, a wobec takiej osoby właściwą miejscowo jest gmina ostatniego zameldowania na pobyt stały. Takie miejsce S.K. posiadała na terenie gminy Ś. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 15 § 2 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).