Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], Prezydent Miasta Jeleniej Góry, po otrzymaniu postanowienia Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], który uznał się za niewłaściwy do rozpoznania wniosku I.M. o przyznanie zasiłku celowego na opłacenie kosztów jej pobytu w schronisku [...] w Warszawie, wystąpił o rozstrzygnięcie sporu o właściwość miejscową.
W ww. postanowieniu Prezydent m.st. Warszawy stwierdził, że noclegowni nie można uznać za lokal mieszkalny, a wobec tego I.M. należy traktować jako osobę bezdomną, a dla takiej organem właściwym jest ten, na którego terenie działania osoba taka była ostatnio zameldowana, a tym miejsce była Jelenia Góra.
We wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego Prezydent Miasta Jeleniej Góry wywodził, że lokal w schronisku nie jest hotelem ani internatem i należy przyjąć, że służy zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych, zwłaszcza, iż w przypadku I.M. przebywa ona tam od 2003 r., co świadczy, iż jest to jej miejsce stałego pobytu, zatem właściwym organem do rozpoznania jej wniosku o zasiłek celowy jest Prezydent m.st. Warszawy.
Odpowiadając na wniosek o rozstrzygnięcie sporu, Prezydent m.st. Warszawy wnosił o uznanie Prezydenta Miasta Jeleniej Góry jako organu właściwego w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z akt sprawy wynika, iż I.M. nie można uznać za osobę bezdomną.
Mieszkała ona w Jelenie Górze i była tam zameldowana na stałe, jednak od 2003 r. przebywa w Warszawie, gdzie pracowała i zamieszkiwała, zaś po przejściu na emeryturę w dalszym ciągu mieszka w Warszawie. Do organu pomocy społecznej tego miasta złożyła wniosek o przyznanie jej pomocy mającej służyć pokryciu opłaty z pobyt w schronisku, w którym przebywa. Świadczy to o tym, że jej życie koncentruje się od 8 lat w Warszawie i że jej zamiarem jest dalsze zamieszkiwanie w tym mieście. We wniosku o przyznanie pomocy podkreśla też, że do Jeleniej Góry nie ma powrotu.
Nie może mieć zatem w takiej sytuacji zastosowanie w sprawie art. 101 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, dotyczący osoby bezdomnej, ale art. 101 ust. 1 tej ustawy.
Zgodnie z nim w zw. z art. 25 k.c. jako za miejsce zamieszkania I.M. należy uznać miejscowość, w której ona przebywa z zamiarem stałego pobytu. Takim jest, jak wynika z akt, m.st. Warszawa, a zatem to Prezydent tego miasta jest właściwy do rozpoznania jej wniosku o przyznanie pomocy społecznej.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 15 § 1 pkt 4 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).